เราคิดว่าเราเราชอบเค้านะ แต่เรากับเค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน เราชอบอยู่คนเดียวมากกว่า เราว่าเราก็โลกส่วนตัวสูงมากไปหน่อย เราไม่กล้าที่จะก้าวข้ามกำแพงของตัวเองเลย เราชอบมองเค้าเราชอบที่เค้ายิ้ม มันแปลก เพราะเราไม่สามารถยิ้มแบบร่าเริงแบบนั้นได้ เวลาที่เค้ามองบางอย่างตั้งใจทำอะไรบางอย่างมันทำให้หัวใจเราหยุดเต้นได้เลยแต่เราเคยพยายามที่จะก้าวออกมาจากกำแพงแล้วแต่ทำไม่ได้เลย ในแต่ละวันเราแทบไม่ได้ใช้ชีวิตไปกับอะไรเลย ยกเว้นเรื่องเรียน เรียน แล้วก็เรียน แต่เราก็ไม่ได้ขยันมากหรอก ส่วนใหญ่นอนมากกว่า เราอยู่ม.4 เราว่ามันไม่ถูกต้องที่จะรู้สึกแบบนี้กับใคร เราว่ามันเร็วเกินไปซึ่งเราก็เคยมองเค้ามาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว เราไม่รู้ทำไม มันทำให้เรารู้สึกแปลกๆแต่เราก็คงคิดได้แค่นั้น ถ้าชอบเองจบเองมันก็ไม่เป็นไรหรอก เรามองเค้าเป็นไอดอลในการเรียนของเรา เพราะเค้าเรียนเก่งมาก แต่เราเลิกชอบเค้าไปแล้ว เราแค่อยากพยายามให้มากกว่านี้ในการเรียนเพื่อตัวเราเองแล้วก็แก้เหงา แก้เบื่อจริงๆเราว่าเราก็แอบเกลียดเค้าอยู่เหมือนกัน เราไม่รู้เราเป็นอะไร แบบนี้เรียกว่าความรักได้ไหม ความรักมันคืออะไรหรอ ทำไมเราไม่เข้าใจอะไรแบบนี้เลย