คือเราคบกับรุ่นน้องม.4 เราม.6 แล้วเราก็บอกแม่เพราะอย่างน้อยๆก็อยู่ในสายตาผู้ใหญ่ น้องก็บอกพ่อแม่ตามปกติพ่อกับเเม่นางคือดีมากกแบบบไม่ว่าด้วยตอนปีใหม่ก็ชวนเราไปเที่ยว ไปบ้านก็ชวนไปอีกบอกใก้เราช่วยดูน้องด้วยเราก็เป็นปกติเป็นก็ต้องช่วยกันเรียน แต่!!!!!!!!!  พ่อเราซึ่งอยู่ ตจว เค้าไม่เห็นด้วยกับการมีเเฟนคือแบบโมโหหนักแท่ก็เป็นไปกับพ่อด้วยอา พี่ ทุกคน เราเลยพยายามอธิบายแล้วแต่เค้าก็บอกเราเด็ก เเต่เรารู้สึกว่าชีวิตเราเราใช้เรารู้เองดีที่สุดกว่าคนอื่น เราเสียใจมากก็ปรึกษาน้องเรื่องปัญหาทุกอย่างคืน้องก็ปลอบเราจนแบบร้องไห้ด้วยกัน คืเราไปอยู่ทางบ้านน้องเเล้วรู้สึกสบายใจกว่าอยู่บ้าน
แม่คือเราก็บอกพี่ พี่เราก็บอกให้ตั้งใจ คือเราตั้งใจเรียนน้ะ กล้าพูดเลยว่าดีกว่าตอนไม่มีน้องพอมีน้องจากที่มาช้าโดนแถวสายทุกครั้ง แม่ขอให้มาเช้าก็แล้ว เข้าห้องปกครองก็เเล้าเราก็เฉยๆเอาให้ทันคาบเเรกพอ แต่พอมีน้องมา รร ต้งแต่6.30 คือน้องทำให้เราอยากเป็นแบบอย่างที่ดี แต่พ่อแม่กับไม่เห็นเราเลย เราก็ไม่ได้เรียนเก่งน้ะ แต่ไม่เคยติด 0 ร มส มผ เลยตั้งแต่ม1-ม6 เกรดก็ไม่เคยต่ำกว่า2.80 เราก็ว่าเราพอใช่น้ะ เเต่เราก็มาคิดหรือเพราะที่บ้านเรามีลูกพี่ลูกน้องที่เค้าหนีตาม ผช โดยที่ไม่เรียน เราทำให้เค้ากลัวมากก แต่เราไม่คิดที่จะไม่เรียนเลยน้ะ แอบคิดว่าถ้าเค้าจะให้ตัดขาดกับน้องถ้าไม่เค้าจะไม่ส่งเรียน เราก็จะออกมาทำงานส่งตัวเองเรียนให้ได้ไกลที่สุด กู้ กยศ เอา คือเราก็ไม่ทิ้งเรียนแน่ๆหรือถ้าวันนั้นน้องเลิกกับเราหรืออะไร เราก็จะสู้ด้วยตัวเอง เพราะทั้งบ้านมีปัญหาแย้ง ที่ดินกัน ทะเละกันบ้านแตกจริงๆ. มันเราทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว เเนะนำหน่อยได้มั้ยคะ แนะนำที่ทำงานไว้ด้วยก็ได้ เราไม่กลัวลำบากเลยยอมเหนื่อยกาย ดีกว่าเหนื่อยใจไม่หยุดแบบนี้