เอาแต่ใจกับเห็นแก่ตัวมันแค่เส้นบางๆใช่มั้ยค่ะ?

เกริ่นก่อนว่า จขกท.อายุ 25 กว่าแล้ว ปีสองปีที่ผ่านมา ได้คบหากระผู้ชาย อายุ 26 ซึ่งเป็นพี่เรา 1 ปี  ในปีแรกเขามักจะชอบหาเรื่องงอนเวลาดื่มเบียร์ แบบไม่มีเหตุผล  ทั้งๆที่ก็รู้เราทำงานเหนื่อย  อายุขนาดนี้แล้วต่างคนต่างทำงานแล้วเราคิดว่าควรจะซัพพอร์ตกันมากกว่าหลังๆหนักขึ้นเรื่อยๆ  เขามักจะไม่สนใจปัญหาที่เรามี  ทุกครั้งเวลาระบายเขาจะพูดบั่นทอนจิตใจด้วยคำว่า กูต้องรู้มั้ย? ใช่เรื่องของกูหรอ? ในทางกลับกันเขามีปัญหาด้านสังคมหน้าที่การงานเพราะตัวเขาเองถูกสังคมคนรอบข้างบลูลี่บ่อยมาก  เรารับฟังให้กำลังใจเขาเสมอ  จนวันหนึ่งตัดสินใจขอเลิก   ยอมรับว่าใจร้ายมาก  แต่มันไม่ไหว
ผ่านไปสักพักหนึ่งเราไปพบทวิตเตอร์เขา  ตัดพ้อเหมือนคนจะตาย  ตัดพ้อคิดถึงเรา ตัดพ้อด่าคนในที่ทำงานที่รวมกลุ่มไม่พูดจากับเขา  ตัดพ้อหาเราถี่มากในช่ใงนั้น  แบบขอโทษที่ปากแข็งปากไม่ตรงกับใจ  เรารู้สึกแย่ คิดจะทักไปคุยให้กำลังใจ  แต่ก็นึกถึงคำเขาพูดก่อนเราจะฟิวส์ขาดบอกเลิก   คือ เขาไม่เอาใครทั้งนั้นแหละ  บ้านเขาจน เกิดมาขาด เป็นปม เค้าก็ต้องเห็นแก่ตัวก่อนอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องปกติเหรอค่ะแบบนี้?  สงสัยมากค่ะ?