หลายครั้งเราก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมเราต้องกลับมาคุยกับคนเดิม รักคนเดิม และเจ็บกับคนเดิม ชีวิตเรามันวนอยู่แบบนี้มาหลายปีแล้วเราก็ไม่รู้ว่ามันจะจบลงตอนไหน คนรอบข้างเริ่มเบื่อฟังเรื่องของเราส่วนมากถ้าฟังก็จะตอบกลับมาว่าอีกแล้วหรอ แต่เวลาเราร้องไห้เสียใจก้จะแอบโดยที่ไม่ไห้ใครรู้
แปลกดีตอนที่เค้าทำให้เราเจ็บเราก็ร้องไห้ฟูมฟายบอกกับตัวเองว่าไม่เอาอีกแล้วแต่พอเค้ากลับมาเรากลับลืมเรื่องที่ต้องเสียใจไปหมด ได้แต่พูดอยู่ในใจซ้ำๆว่าดีใจขนาดไหนที่เค้ากลับมา เราคุยกันเรื่องเดิมๆกับคนนี้
หัวเราะเรื่องเดิมๆกับคนนี้
ร้องไห้เรื่องเดิมๆกับคนนี้ แล้วก็คงจบกันไปด้วยเรื่องเดิมๆกับคนนี้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เรารู้เสมอแหละว่าถ้าเริ่มแล้วมันจะจบยังไง แต่ทุกครั้งที่เริ่มใหม่เราหวังว่ามันจะไม่จบเหมือนครั้งที่แล้วแต่มันไม่เคยเป็นแบบที่หวังเลย นี่ขนาดเขียนมาขนาดนี้ก็ยังตอบตัวเองไม่ได้เลยนะว่าทำไมต้องกลับไป บางทีก้เบื่อหน่ายตัวเองพอเขากลับมาคุยด้วยแค่คำสองก้ดีใจ ตั้งแต่คบเปนเพื่อนกัน ชีวิตชั้นก้ใม่เคยที่จะทำตามใจตัวเอฃสักครั้ง!!พอที
#สุดท้ายขอบคุณเธอนะที่เข้ามาสอนบทเรียนเรื่องเดิมๆ
เรื่องที่เรายังตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าจะเรียนมันซ้ำไปเพื่ออะไร ไม่มีใรรหลอกที่อยากจะเรียนหนังสือเรื่องเดิมๆซ้ำๆ