ต่อจากกระทู้ที่แล้ว..กลัว..ขอคำแนะนำทางออกทีค่ะ ไม่ไหวแล้ว

จากกระทู้ที่แล้วถ้าใครได้อ่านคงพอทราบว่าสาเหตุเกิดจากอะไร ตอนนี้หนีอย่างเดียวเลยค่ะ บอกตรงๆเงินกินข้าวก็ยังไม่มี มาขออาศัยอยู่กับรุ่นน้องคนนึง น้องเค้าทำงานพวกกราฟฟิก อยู่อีกจังหวัดที่หนูอยู่ เค้าเลี้ยงแมวเค้าเลยบอกมาพักมาอยู่ได้เลยพี่ พี่ก็คอยดูแลแมวให้ก็พอ น้องทำงานไม่เป็นเวลา กลับดึกบ้างไม่กลับบ้าง คือถึงจะหนีออกมาแต่ก็ระแวงอยู่ดีค่ะ นอนไม่หลับเลย สดุ้งตื่นทุกที บวกกับการที่เป็นโรคทางจิตอยู่แล้ว หลอนไปหมดเลยค่ะทีนี้ มาขออาศัยเค้าอยู่ น้องก็เพิ่งเริ่มทำงาน เงินก็ยังขอพ่อแม่ใช้ค่ะ ทุกวันนี้ก็ทนกินมาม่าทุกวัน คือตอนนี้ขอแค่นี้ก็พอ ไม่อยากให้เป็นภาระน้อง เพราะถึงน้องบอกไม่ต้องเกรงใจแต่หนูดูออกว่าน้องมันก็ไม่ได้มีค่ะ แค่ให้ที่หลบก็ดีเท่าไหร่แล้ว แต่..ทางนั้น หาเบอร์ใหม่จนเจอทักไลน์มา โทรมาขู่เริ่มคิดแล้วว่าหลบยังไงคงไม่พ้น ถ้าร้านเปิดก็อยากกลับไปทำงานแต่ก็กลัวโดนตามเพราะรู้ที่ทำงานและที่พักปัจจุบัน แต่ที่กลัวที่สึด คือเริ่มลามโทรไปหาพ่อแม่ กลัวค่ะ กลัวว่าจะไปทำให้พ่อแม่เดือดร้อน กลัวว่าพ่อแม่จะเดือดร้อนไปด้วย ตอนนี้ 15:39น. คิดไม่ออก ไม่มีเงินสักบาท น้ำเหลือ1ขวดกับมาม่า2ห่อ โดนโทรจิดจนประสาทหลอน แม่โทมาด้วยความกระวนกระวาย หัวจะระเบิดแล้วค่ะ กลัว ใจสั่น ไม่รู้จะทำไงต่อ ใครพอแนะนำได้แนะนำทีค่ะ ขอร้อง เครียดมากกับหนี้ก้อนนี้ เจอโควิดอีก ที่บ้านก็ใช่ว่าจะมีเงิน จนด้วยซ้ำใช้คำว่าจนเลย.... แสดงความคิดเห็นได้ตามใจเลยค่ะ ยอมรับฟังทุกความคิดเห็น...