พี่ชายที่ไม่เอาไหน พาชีวิตเราตกต่ำ

มีใครอายุ30 ปีแล้วลืมตาอ้าปากได้บ้างคะ เราอยู่ในครอบครัวที่ยากจน พ่อแม่มีลูก4คน ชาย3หญิง1 ผู้ชายมือเท้าครบ32 คนนึงทำงานได้บ้าง ไม่ได้บ้าง อีก2คน ไม่ได้ทำงาน คืออยู่เฉยๆไม่ทำอะค่ะ อายุก็เยอะแล้ว พอจะไปทำงานอะไรแปบเดียวก็ออก เคยตัว ตอนเด็กสบาย พ่อแม่หาเงินให้กินให้ใช้ พอโตไม่มีแต่งงาน ไม่มีครอบครัว อาศัยอยู่กับพ่อแม่ เกาะพ่อแม่กิน รายได้หลักๆจะเป็นเราที่ออกมาอยู่ที่อื่น ทำงานส่งเงินให้ เงินที่ให้ต่อเดือน 30%ของเงินเดือน หลังๆหนักข้อขึ้น พี่ไม่ทำงาน ดูดเงินที่เราส่งไป ปกติ30%ใช้กันก็ไม่พออยู่แล้ว ยิ่งไม่พอหนัก แม่เริ่มโทรมาขอเงินทีละนิดทีละหน่อย พอเราอธิบายว่าไม่พอ กับไม่พอใจ ตัดสายทิ้ง โกรธเรา ที่เราใจอ่อนต้องส่งไปเพราะเห็นแก่พ่อที่สายตากับหูเริ่มไม่ดี พ่อทำงานมาตั้งแต่หนุ่มจน60 พึ่งได้พัก พ่อเข้าใจเราทุกอย่าง พ่อด่าพี่ไม่ได้มาก เพราะด่าแล้วแม่ชอบให้ท้าย แล้วแม่ก็ไปด่าพ่อ บอกพ่อหยุดบ่นโดยอ้างว่าแม่เหนื่อย ไม่อยากให้พี่เราทะเลากกับพ่อ เพราะพี่มันเคยด่าพ่อรุนแรง พ่อคุยกับเราทางโทรศัพท์ไม่ได้ เพราะหูพ่อไม่ค่อยได้ยินต้องใช้เครื่องช่วยฟัง ซึ่งใช้เครื่องก็ช่วยอะไรมากไม่ได้เริ่มไม่ได้ยินแล้ว หมอที่รักษาเรื่องหูพ่อบอกหูพ่อประสาทหูเสื่อมแล้ว เราอยากจะระบายกับพ่อก็ไม่ได้ ต้องโทรผ่านแม่ เพื่อถามข่าวคราว แม่ก็เอาแต่ใจตัวเอง เข้าใจพี่เราที่ไม่ทำงาน เพราะบอกว่า งานเขาลำบาก ( กรรมกรก่อสร้าง เคยมีงานดีๆแต่ทำตัวเองเอง )ไม่ได้อยู่ในห้องแอร์แบบเรา จนวันนึงเราเหลืออด พ่อบอกเราว่า “พี่เรามีแต่ดึงเราตกต่ำ” แม่บอก เกี่ยวอะไรกับดึงตกต่ำ หน้าที่เราคือหาเงิน ส่วนพวกพี่คิดซะว่าเขาไปแต่งงาน มีครอบครัว เราเป็นผู้หญิงต้องหาเงินส่งให้พ่อแม่ WTF!!  เราแบบโกรธมากเลย แสดงว่าทุกครั้งที่แม่โทรมาขอเงิน ทุกครั้งที่บอกเราให้ไปกู้นั่นกู้นี่ให้ (เราไม่กู้เราอ้างว่าเรากู้ยังไม่ได้ ราคาไม่พอ) คิดแค่ว่าเราสบาย มีเงินสินะ มีบอกเราอีก ทำดีก็ทำไปสิ รู้ว่าพวกนั้นมันไม่ดีก็อย่าไปยุ่งกับมันสิ (ที่เรายุ่งเพราะเราบอกว่า บอกให้พวกมันไปหางานทำบ้าง ไม่ใช่ว่าแม่จะมาคอยขอเงินเราไปเลี้ยงพวกมัน เงินค่าเติมน้ำมันรถยังไม่มีปัญญา มาขอเงินเติม ) เราจะไม่โมโหเลย ถ้าช่วงหลังไม่มาจอเงินเราถี่ขนาดนี้ อ้างว่าจะเอาไปให้พ่อกินใช้ ล่าสุดเรากลับไปพ่อผอมลงตั้งเยอะ แม่เอาเงินที่เราส่งไปเจียดไปเลี้ยงพี่ๆ เราเลยแอบเอาเงินไว้ให้พ่อเรา เผื่อฉุกเฉิน และทุกครั้งที่เราส่งเงินไปให้ตอนที่โทรมาขอเรื่อยๆ นั่นก็เพราะเราสงสารพ่อ กลัวพ่อจะอด ตอนนี้เราคุยกับพ่อไม่ได้เลย นอกจากตอนกลับบ้าน จะเอาพ่อมาอยุ่ด้วยพ่อก็ไม่อยากมา เพราะพ่อบอกว่าพ่อไม่สะดวก เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราเบื่อหน่ายชีวิตมาก หลังๆเรารู้สึกโดดเดี่ยว รู้เลยว่าแม่แสดงความรักพี่มากขนาดไหน ขนาดที่แกเองยังไม่รุ้เลยว่าแกรักพี่มากจนคนอื่นเห็นได้ชัด ทั้งๆที่พี่เราไม่เคยซื้อของ ไม่เคยพึ่งพาได้ แต่ก็อย่างที่ว่าแหละ พ่อแม่ไม่ได้รักลูกเท่ากันเสมอ คนไหนแกร่ง แกก็คงคิดวาเก่งดูแลตัวเองได้ (แต่ก็น่าเศร้าใจเนอะ ผู้หญิงตัวคนเดียวออกมาทำงานต่างถิ่น แม่ไม่เคยแม้แต่แวะมาดูที่พักง่าปลอดภัยรึป่าว สงสารตัวเองจริง)
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่