สวัสดีค่ะเรามากระทู้ในหัวข้อ คนเราจะรักคนคนหนึ่งได้นานแค่ไหน ?
เริ่มจากเรามีแฟนตอนเรียนมหาวิทยาลัยปี2ค่ะ ตอนนั้นมีความสุขมากๆ เขาเป็นผู้ชายที่ดี ดูแลเราดีทุกอย่าง เราคบกันมาเกือบจะสามปีแล้วค่ะ ซึ่งเราคบกันเราไม่ได้เปิดเผย แต่จะรู้ในกลุ่มเพื่อนที่เห็นว่าเราไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เราก็พยายามเข้าใจและคิดว่า เอ่อ เรารักกันก็รู้อยู่แค่เราสองคนก็ได้ เรารักเขามาก อยู่ด้วยกันเราดูแลเขาอย่างดี คอยช่วยเหลือทุกอย่าง แต่กับเราเขาก็ดีทุกอย่างเหมือนกันอยู่กับเราทุกเทศกาล คอยดูแลเราทุกอย่างดีเช่นกัน จนเราคิดว่าเราจะรักคนคนนี้ไปเรื่อยๆ แอบวาดฝันในอนาคตที่จะอยู่ด้วยกันด้วย พอมาถึงช่วงเราฝึกงาน เราต้องอยู่ห่างกัน แต่เราก็มาหากันบ้างช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เขาก็คุยกับเราปกติเหมือนทุกๆครั้งที่เคยคุยกัน เราไม่เคยขอรหัสเฟซเขาเลย แต่พอตอนออกฝึกเราก็เลยบอกว่าขอรหัสหน่อยได้ไหม แล้วเขาก็ให้รหัสเฟซเรา ซึ่งเราไม่ค่อยได้เข้าไปดู แต่พอวันนึงเราเกิดอยากดูขึ้นมาเราลองเข้าดู ไม่เคยคิดว่าเขาจะทำหับเราได้ เขาแอบคุยกับคนอื่นทำนองจีบกัน อะนนี้เราจับได้เราเลยแคปแชตที่เขาคุยกันแล้วไปถาม เขาบอกเราเป็นแค่น้อง แต่แชตที่เราเห็นมันไม่ใช่ วันนั้นเราเสียใจมากมือสั่นทำไรไม่ถูก ถามเขาว่าทำแบบนี้ทำไม ถามซ้ำๆว่าทำไม เขาบอกว่าแค่คุยเฉยๆไม่ได้อะไร น้องคนที่คุยก็มีแฟนแล้ว เขาโทรมาขอโอกาสจากเราซึ่งตอนนั้นเราก็ให้โอกาส คิดในใจว่าลองให้โอกาสอีกสักครั้ง แต่ในใจเราคิดว่ามันไม่เหมือนเดิม แต่เราทำตัวปกติ พอต่อมาครั้งที่สองมันเริ่มเปลี่ยนไปมาก จากที่เราคุยกันทุกวันเริ่มติดสาย สายไม่ว่าง เราพอรู้แล้วแหละ เราก็ยังแกล้งทำตัวปกติ จนวันนึงวันที่เรามาเจอกัน มันเป็นวันอาทิตย์ เราเจอเขาเราเห็นคอเขามีรอยแดง เราก็ถามว่ารอยอะไร เขาบอกขี่มอไซค์มาจากบ้านเหมือนโดนเศษหินเศษอะไรกระเด็นมาโดน แต่ในใจเราว่ามันไม่ใช่ จนเราถามและรู้ว่าเขาแอบนอกใจเราไปมีอะไรกับคนอื่น จนเขาบอกขอโอกาสมันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่เขารักเราคนเดียว เราบอกเลิกเขาและไม่อยากยุ่งเกี่ยว เขาบอกว่าอย่าบล็อกไลน์ได้ไหม เราขอคุยแบบนี้เขาจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น แต่พอเราให้โอกาสซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาก็ยังทำแบบเดิม เราคิดถามตัวเองในใจตลอด คนเรารักกันมากแค่ไหน แต่ถ้ามันนอกใจ คือถ้าไม่รักเราแล้วก็ควรบอกตรงๆพูดตรงๆเลย ไม่ต้องมาทำให้เราเจ็บแบบนี้ คิดว่าความผูกพันอาจจะลบความทรงจำยาก แต่สักวันต้องลืมให้ได้
คนเราจะรักคนคนหนึ่งได้นานแค่ไหน ?
เริ่มจากเรามีแฟนตอนเรียนมหาวิทยาลัยปี2ค่ะ ตอนนั้นมีความสุขมากๆ เขาเป็นผู้ชายที่ดี ดูแลเราดีทุกอย่าง เราคบกันมาเกือบจะสามปีแล้วค่ะ ซึ่งเราคบกันเราไม่ได้เปิดเผย แต่จะรู้ในกลุ่มเพื่อนที่เห็นว่าเราไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เราก็พยายามเข้าใจและคิดว่า เอ่อ เรารักกันก็รู้อยู่แค่เราสองคนก็ได้ เรารักเขามาก อยู่ด้วยกันเราดูแลเขาอย่างดี คอยช่วยเหลือทุกอย่าง แต่กับเราเขาก็ดีทุกอย่างเหมือนกันอยู่กับเราทุกเทศกาล คอยดูแลเราทุกอย่างดีเช่นกัน จนเราคิดว่าเราจะรักคนคนนี้ไปเรื่อยๆ แอบวาดฝันในอนาคตที่จะอยู่ด้วยกันด้วย พอมาถึงช่วงเราฝึกงาน เราต้องอยู่ห่างกัน แต่เราก็มาหากันบ้างช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เขาก็คุยกับเราปกติเหมือนทุกๆครั้งที่เคยคุยกัน เราไม่เคยขอรหัสเฟซเขาเลย แต่พอตอนออกฝึกเราก็เลยบอกว่าขอรหัสหน่อยได้ไหม แล้วเขาก็ให้รหัสเฟซเรา ซึ่งเราไม่ค่อยได้เข้าไปดู แต่พอวันนึงเราเกิดอยากดูขึ้นมาเราลองเข้าดู ไม่เคยคิดว่าเขาจะทำหับเราได้ เขาแอบคุยกับคนอื่นทำนองจีบกัน อะนนี้เราจับได้เราเลยแคปแชตที่เขาคุยกันแล้วไปถาม เขาบอกเราเป็นแค่น้อง แต่แชตที่เราเห็นมันไม่ใช่ วันนั้นเราเสียใจมากมือสั่นทำไรไม่ถูก ถามเขาว่าทำแบบนี้ทำไม ถามซ้ำๆว่าทำไม เขาบอกว่าแค่คุยเฉยๆไม่ได้อะไร น้องคนที่คุยก็มีแฟนแล้ว เขาโทรมาขอโอกาสจากเราซึ่งตอนนั้นเราก็ให้โอกาส คิดในใจว่าลองให้โอกาสอีกสักครั้ง แต่ในใจเราคิดว่ามันไม่เหมือนเดิม แต่เราทำตัวปกติ พอต่อมาครั้งที่สองมันเริ่มเปลี่ยนไปมาก จากที่เราคุยกันทุกวันเริ่มติดสาย สายไม่ว่าง เราพอรู้แล้วแหละ เราก็ยังแกล้งทำตัวปกติ จนวันนึงวันที่เรามาเจอกัน มันเป็นวันอาทิตย์ เราเจอเขาเราเห็นคอเขามีรอยแดง เราก็ถามว่ารอยอะไร เขาบอกขี่มอไซค์มาจากบ้านเหมือนโดนเศษหินเศษอะไรกระเด็นมาโดน แต่ในใจเราว่ามันไม่ใช่ จนเราถามและรู้ว่าเขาแอบนอกใจเราไปมีอะไรกับคนอื่น จนเขาบอกขอโอกาสมันเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่เขารักเราคนเดียว เราบอกเลิกเขาและไม่อยากยุ่งเกี่ยว เขาบอกว่าอย่าบล็อกไลน์ได้ไหม เราขอคุยแบบนี้เขาจะเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น แต่พอเราให้โอกาสซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาก็ยังทำแบบเดิม เราคิดถามตัวเองในใจตลอด คนเรารักกันมากแค่ไหน แต่ถ้ามันนอกใจ คือถ้าไม่รักเราแล้วก็ควรบอกตรงๆพูดตรงๆเลย ไม่ต้องมาทำให้เราเจ็บแบบนี้ คิดว่าความผูกพันอาจจะลบความทรงจำยาก แต่สักวันต้องลืมให้ได้