ความสัมพันธ์ตอนนี้ก็สามปีมาแล้ว มีทั้งเรื่องดีและไม่ดี สุขและทุกข์
ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นเหมือนผมไหม ผมอยู่กับแฟนคนเดียว ไม่มีกลุ่มเพื่อนเลย
อยู่กับแฟน เหมือนแฟนผมเป็นให้ทั้ง เพื่อน พี่ น้อง ครอบครัว
เราอยู่บ้านเดียวกันครับ อยู่ด้วยกันมาแบบนี้จะ 2 ปี มันมันคือความผูกพัน
ที่ยาวนานสำหรับผม เคยคิดว่าอยากมีคนอื่น เคยเบื่อ แต่มาเอาเข้าจริงๆ
วันที่เขามาบอกเราว่าเขาจะไปแล้วนะ ความรู้สึกผมตอนนั้นพูดไม่ถูก เพราะ
คิดว่าเขาไม่ทิ้งเราไปจริงๆแต่กลับไม่ใช่อย่างที่ผมคิด เขากลับไปบ้านแค่วัน
เดียวคือเขาขอเวลาส่วนตัว ผมรู้สึกว่ามันเปลี่ยนกันได้ไวขนาดนั้นเลยอ่อคน
เรา แต่จะว่าเขาก็ไม่ได้ตัวผมก็ทำเรื่องให้เจาเสียใจมาเยอะ ส่วนมากจะเป็น
เรื่องคำพูดคำจาของผมที่มันแรงมากเวลาทะเลาะกัน มันเลยทำให้บั่นทอน
มาเรื่อยๆโดยที่ผมไม่รู้ตัวมารู้อีกทีก็ไม่มีเขาคอยอยู่ข้างๆกันมาตลอด คอย
บ่นเวลาผมทำตัวไม่ดี พอมาอีกวันผมทั้งต้องไปทำงานและก็เคว้งเอามากๆ
ไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไงอยู่น้ำตามันก็จะไหลออกมา ผมทั้งแอบ
ไปร้องไห้ในห้องน้ำ ทั้งกินอะไรไม่ลงแต่ก็ต้องทำเพราะมันคือหน้าที่ พอทน
จนให้ถึงบ้านเดินกลับมาในซอยบ้านผม อยู่ๆผมก็หันไปมองด้านหลังนึกไป
ว่าเขาอยู่ข้างๆ ก็ไม่มี ภาพทุกอย่างมาไหลเข้ามาในหัวเต็มไปหมดเขาจะคอย
เดินไปกับผมทุกๆที่ความทรงจำมันเยอะเกินไปจนพอกลับมาบ้านผมหวังให้
เกิดเรื่องเซอร์ไพรส์ในชีวิตผมสักครั้ง ผมไม่เคยมีอะไรที่เป็นเซอร์ไพรส์ในชีวิต
เลยสักครั้งขอให้มันเป็นเรื่องนี้ ต้องบอกก่อนว่าทุกวันหลังผมกลับจากทำงาน
เขาจะคอยนั่งอยู่ที่โซฟาในบ้านรอมาเปิดประตูให้ผมทุกวัน แต่มันไม่ใช่วันนั้น
ผมไม่เขา ไม่เห็นเขา เขายังคงใจแข็งอยู่บ้านของเขาผมก็แทบจะปล่อยโฮตรง
นั้นเลยแต่ก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นกลัวเขาจะคิดมาก ผมเคยเป็นโรคซึมเศร้า
มาปีครึ่งพอผมเดินขึ้นบ้านมาบ้านผมเป็นตึกแถว 3 ชั้นมันจะมีแมวในบ้าน 3
ตัว 2 ตัวในนั้นแฟนผมเขารักมาก แมวบ้านผมมันจะมีนิสัยที่แบบต้องรอให้
ใครเดินมามันจะเดินตามวิ่งขึ้นไปนำหน้าไปกินข้าวให้คอยอยู่ลูบมันนั่นล่ะพอ
เดินขึ้นมาแล้วมันมองประมาณว่าแฟนผมหายไปไหน ผมก็พามันเดินไปกินข้าว
แล้วก็นึกหลอกตัวเองในใจอีกรอบว่าแฟนผมเขากลับมาแล้วเขาแอบอยู่ในห้อง
พอเปิดประตูเข้าไปไม่เจอเขา ผมก็ปิดประตูแล้วก็น้ำตาซึมแล้วก็ร้องไห้แบบ
ทรมานมาก ผมพยายามกลั้นใจอดใจไปให้กดโทรศัทพ์โทรไปหาเขา แต่มันก็
ทำไม่ได้ผมโทรไปตอนแรกๆก็พูดทำนองว่าลากันแล้ว แต่ผมทำใจไม่ได้อีก ก็
เลยโทรกลับไปอีกรอบ อ้อนวอเขาให้กลับมา ร้องไห้กันทั้งคู่คุยกันเกือบเช้า
สรุปเขายอมกลับมาหาผม แล้วตอนนี้เราก็กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมมาสัก
พักแล้วแต่ผมกลับลืมเรื่องในวันนั้นที่เขาทิ้งผมไปไม่ได้เลย ตอนนี้ความรู้สึกผม
บอกไม่ถูกว่าที่ผมไปง้อไปอ้อนวอเขาให้กลับมามันดีแล้วจริงๆรึป่าว หรือผมควร
พอแล้วปล่อยเขาไปเจอกับสึกที่ดีกว่า
ตัดใจจากคนคนนึงที่ใช้เวลาอยู่ด้วยมานาน
ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นเหมือนผมไหม ผมอยู่กับแฟนคนเดียว ไม่มีกลุ่มเพื่อนเลย
อยู่กับแฟน เหมือนแฟนผมเป็นให้ทั้ง เพื่อน พี่ น้อง ครอบครัว
เราอยู่บ้านเดียวกันครับ อยู่ด้วยกันมาแบบนี้จะ 2 ปี มันมันคือความผูกพัน
ที่ยาวนานสำหรับผม เคยคิดว่าอยากมีคนอื่น เคยเบื่อ แต่มาเอาเข้าจริงๆ
วันที่เขามาบอกเราว่าเขาจะไปแล้วนะ ความรู้สึกผมตอนนั้นพูดไม่ถูก เพราะ
คิดว่าเขาไม่ทิ้งเราไปจริงๆแต่กลับไม่ใช่อย่างที่ผมคิด เขากลับไปบ้านแค่วัน
เดียวคือเขาขอเวลาส่วนตัว ผมรู้สึกว่ามันเปลี่ยนกันได้ไวขนาดนั้นเลยอ่อคน
เรา แต่จะว่าเขาก็ไม่ได้ตัวผมก็ทำเรื่องให้เจาเสียใจมาเยอะ ส่วนมากจะเป็น
เรื่องคำพูดคำจาของผมที่มันแรงมากเวลาทะเลาะกัน มันเลยทำให้บั่นทอน
มาเรื่อยๆโดยที่ผมไม่รู้ตัวมารู้อีกทีก็ไม่มีเขาคอยอยู่ข้างๆกันมาตลอด คอย
บ่นเวลาผมทำตัวไม่ดี พอมาอีกวันผมทั้งต้องไปทำงานและก็เคว้งเอามากๆ
ไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ตัวเองยังไงอยู่น้ำตามันก็จะไหลออกมา ผมทั้งแอบ
ไปร้องไห้ในห้องน้ำ ทั้งกินอะไรไม่ลงแต่ก็ต้องทำเพราะมันคือหน้าที่ พอทน
จนให้ถึงบ้านเดินกลับมาในซอยบ้านผม อยู่ๆผมก็หันไปมองด้านหลังนึกไป
ว่าเขาอยู่ข้างๆ ก็ไม่มี ภาพทุกอย่างมาไหลเข้ามาในหัวเต็มไปหมดเขาจะคอย
เดินไปกับผมทุกๆที่ความทรงจำมันเยอะเกินไปจนพอกลับมาบ้านผมหวังให้
เกิดเรื่องเซอร์ไพรส์ในชีวิตผมสักครั้ง ผมไม่เคยมีอะไรที่เป็นเซอร์ไพรส์ในชีวิต
เลยสักครั้งขอให้มันเป็นเรื่องนี้ ต้องบอกก่อนว่าทุกวันหลังผมกลับจากทำงาน
เขาจะคอยนั่งอยู่ที่โซฟาในบ้านรอมาเปิดประตูให้ผมทุกวัน แต่มันไม่ใช่วันนั้น
ผมไม่เขา ไม่เห็นเขา เขายังคงใจแข็งอยู่บ้านของเขาผมก็แทบจะปล่อยโฮตรง
นั้นเลยแต่ก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นกลัวเขาจะคิดมาก ผมเคยเป็นโรคซึมเศร้า
มาปีครึ่งพอผมเดินขึ้นบ้านมาบ้านผมเป็นตึกแถว 3 ชั้นมันจะมีแมวในบ้าน 3
ตัว 2 ตัวในนั้นแฟนผมเขารักมาก แมวบ้านผมมันจะมีนิสัยที่แบบต้องรอให้
ใครเดินมามันจะเดินตามวิ่งขึ้นไปนำหน้าไปกินข้าวให้คอยอยู่ลูบมันนั่นล่ะพอ
เดินขึ้นมาแล้วมันมองประมาณว่าแฟนผมหายไปไหน ผมก็พามันเดินไปกินข้าว
แล้วก็นึกหลอกตัวเองในใจอีกรอบว่าแฟนผมเขากลับมาแล้วเขาแอบอยู่ในห้อง
พอเปิดประตูเข้าไปไม่เจอเขา ผมก็ปิดประตูแล้วก็น้ำตาซึมแล้วก็ร้องไห้แบบ
ทรมานมาก ผมพยายามกลั้นใจอดใจไปให้กดโทรศัทพ์โทรไปหาเขา แต่มันก็
ทำไม่ได้ผมโทรไปตอนแรกๆก็พูดทำนองว่าลากันแล้ว แต่ผมทำใจไม่ได้อีก ก็
เลยโทรกลับไปอีกรอบ อ้อนวอเขาให้กลับมา ร้องไห้กันทั้งคู่คุยกันเกือบเช้า
สรุปเขายอมกลับมาหาผม แล้วตอนนี้เราก็กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมมาสัก
พักแล้วแต่ผมกลับลืมเรื่องในวันนั้นที่เขาทิ้งผมไปไม่ได้เลย ตอนนี้ความรู้สึกผม
บอกไม่ถูกว่าที่ผมไปง้อไปอ้อนวอเขาให้กลับมามันดีแล้วจริงๆรึป่าว หรือผมควร
พอแล้วปล่อยเขาไปเจอกับสึกที่ดีกว่า