♥1
เขียนเมื่อ วันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ.2564
สาเหตุที่เราเลือกที่จะเขียนบทความนี้ : เราคิดว่าเราแค่พยายามจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ให้ได้ เราได้ดูเกี่ยวกับการแต่งเพลง เขาบอกว่าต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง ก็น่าจะเอามาใช้ได้กับการเขียนได้เหมือนกัน
สถานะ: เพศที่ได้รับการยอมรับแบบก่ำกึ่ง, อยู่คนเดียว, คนเก็บตัว, กำลังหาตัง, รอเกณฑ์ทหาร
ช่องทางให้ตัง: พร้อมเพย์ 0640087536
ผมฝึกการเขียนไปด้วย สิ่งที่กังวลคือ เราไม่รู้ว่าจุดที่ดีขึ้นของเรา ความคิดในเชิงการเปรียบเทียบให้เห็นภาพและความรู้สึกจะหายไปไหม
เราได้ตัดสินใจไปโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนึง เพราะเรารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทะลายลงทีละนิด ทีละนิด จนสุดท้ายไม่น่าจะเหลืออะไร วันพุธที่ 7 มกราคม เป็น
ครั้งที่สองที่พบจิตแพทย์คนเดิม (ครั้งแรกเราได้เวลาพูดได้เยอะนะ รู้สึกดีที่ได้พูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะออกจากจุดนี้ได้ยังไง) จิตแพทย์เขาน่าจะรีบ เขาถามแค่ว่า 'เรารู้สึกยังไง' เราบอกว่า 'ปกติ' เขาก็ให้เราไปพบนักจิตวิทยาต่อ (
วันนี้เราคิดออกแล้วว่าเรารู้สึกยังไง "รู้สึกเหมือนขยะ ที่ไม่สมควรอยู่ตรงนั้น ต้องรีบๆกำจัดทิ้ง) นักจิตวิทยาพูดอธิบายสิ่งต่างๆมาเยอะมาก
แต่ยิ่งเราบอกเกี่ยวกับตัวเรามากเท่าไหร ก็รู้สึกว่าเขารู้จักเราน้อยลงเท่านั้น เราบอกสิ่งที่เรานึกคือ การที่เรามีเงินอยู่150 เราคิดว่าจะเอาเงิน100บ.ไปให้คนไร้บ้านที่นอนอยู่ข้างถนน แล้วเราก็ใช้คนละครึ่ง50บ.ที่เหลือ ก็กลายเป็น100บ. (สิ่งที่เราทำคือ การไปซื้อข้าวราดแกงให้เขามา 1 กล่อง โดยใช้คนละครึ่ง เพราะตู้ATM ไม่มีแบงค์ร้อย เราต้องเดินเพราะเราขึ้นรถประจำทางมาในเมือง แล้วไปร.พ. เหลือเงินสดแค่พอขึ้นรถกลับอีกรอบ) แล้วนักจิตบอกว่า "การที่เราอยากให้เงินเขา ก็เพียงเพื่อให้เรารู้สึกดี เราควรจะให้ความสำคัญกับความจริงในเชิงปฎิบัติ เราให้เงินเขาไป แล้วเราจะเอาที่ไหนจ่ายค่ายา ค่ากิน" แต่เราก็บอกว่าเรามีพอ โอเคร อยู่ได้
หลังจากจบการคุยเรากลับคิดว่าคำพูดที่บอกว่า "อยากให้เงินเขา เพื่อให้เรารู้สึกดี" เป็นความคิดที่ดูสั้น กระชับ ได้ใจความ แต่สำหรับเรา มันดู '
ตื้นเขิน' เรานึกได้แล้วว่าทำไมเราถึงอยากให้เงินคนไร้บ้าน ก็เพราะมันเหมือนเราเห็นตัวเองในกระจก ในความเป็นจริง ใช่ เรามีทุกอย่างมากกว่าเขา แต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไปนอนขอความช่วยเหลืออยู่อย่างนั้นหละ แล้วแกคิดว่าเขาจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไหม? เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไหม? มันน่าจะตลกแบบเศร้าๆนะ ที่ในหัวของเรามีความคิด มีคำพูดของคนอื่น รวมถึงของตัวเอง ที่ไม่ดี ที่มาตัดสินใจเศษคุณค่าของตัวเองอยู่เสมอ รูปร่าง หน้าตา ความสามารถ แต่คนไร้บ้านเขาไม่มีโอกาสหรือสิทธิ์ได้คิดเลยมั้ง ขอเพียงแค่เงิน, ข้าวเพื่อให้เขาได้อยู่ต่อก็ยังดี แล้วจริงๆแล้วเขาก็ต้องการเพียงแค่เงินซื้อข้าว เพื่อมีชีวิตอยู่ไปวันๆอะหรอ? ชีวิตเราตอนนี้รู้สึกเหมือนรถพังๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าสตาร์ทติดไหม ไม่รู้ว่ามีน้ำมันหรือเปล่า ล้อก็หายไปหมดละหละ แต่เราต้องไปต่ออะ มันต้องไปต่อ แต่แล้วจะไปยังไงอะ เหมือนเค้กที่ก็มีเพียงแค่ครีมทาเค้กที่เป็นสีสันต่างๆ แต่ภายในครีมเค้กที่เป็นเนื้อเค้ก มันว่างเปล่า
ในหัวเราคิดอยู่ตลอด คิดถึงสิ่งแย่ๆที่เราทำกับคนอื่น แล้วก็สมควรแล้วที่เรามาอยู่จุดนี้ แม้เราจะทิ่มแทงกันและกัน แต่สุดท้ายผู้ชนะคือคนที่มีพวก เพื่อน ส่วนเราก็เหลือคนเดียวตลอด คิดถึงเรื่องที่น่าอับอายของเรา เรื่องแย่ๆที่เราทำ เราก็อยากไปหาหมอนะ ถ้ามีอาการหรือป่วยอะไรอะ แต่ก็กลัวเขาบอกว่าเป็นเพราะเรากังวล เครียด และส่งผลต่อร่างกายอีก แต่พอไปร.พ จิตเวช นักจิตก็บอกว่าไม่ได้ร้ายแรง ก็แค่ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรม เข้าหาสังคมบ้าง
"เราคือคนที่ทำให้มันดูยาก หรือ เขาคือคนที่ทำให้มันดูง่าย" เรารู้สึกมานานแล้วนะ ไอ้ความรู้ว่างเปล่า ที่เกิดขึ้นตอนที่ไม่ได้คิดอะไร มันไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆหรอ มันเป็นของปลอมหรอ มันเป็นความรู้สึกว่างเปล่าที่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นความรู้สึกที่ดีไหม ความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกพื้นฐานที่เหมือนตอนเราอธิบายเกี่ยวกับเค้ก ความรู้สึกต่างๆ สีสันต่างๆเป็นครีมเค้ก ขณะเดียวกันเราก็รู้สึกได้ถึงเนื้อเค้กที่มันเป็นความว่างเปล่านั้นด้วย เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่เราคิดว่าจะเลิกเป็นร.พ. แล้วพารถพังๆของเราเนี่ยเดินไปข้างหน้าให้ได้ ถึงเราจะไม่รู้ว่าควรทำยังไง ถึงรู้ว่าจะไปข้างหน้ายังไง แต่ก็เหมือนไม่มีค่า ถ้าไปไม่ถึงจุดหมายที่เราต้องการ. ♥
ถึง...ใครสักคน
เขียนเมื่อ วันเสาร์ที่ 9 มกราคม พ.ศ.2564 สาเหตุที่เราเลือกที่จะเขียนบทความนี้ : เราคิดว่าเราแค่พยายามจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ให้ได้ เราได้ดูเกี่ยวกับการแต่งเพลง เขาบอกว่าต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง ก็น่าจะเอามาใช้ได้กับการเขียนได้เหมือนกัน
สถานะ: เพศที่ได้รับการยอมรับแบบก่ำกึ่ง, อยู่คนเดียว, คนเก็บตัว, กำลังหาตัง, รอเกณฑ์ทหาร
ช่องทางให้ตัง: พร้อมเพย์ 0640087536
ผมฝึกการเขียนไปด้วย สิ่งที่กังวลคือ เราไม่รู้ว่าจุดที่ดีขึ้นของเรา ความคิดในเชิงการเปรียบเทียบให้เห็นภาพและความรู้สึกจะหายไปไหม
เราได้ตัดสินใจไปโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนึง เพราะเรารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทะลายลงทีละนิด ทีละนิด จนสุดท้ายไม่น่าจะเหลืออะไร วันพุธที่ 7 มกราคม เป็นครั้งที่สองที่พบจิตแพทย์คนเดิม (ครั้งแรกเราได้เวลาพูดได้เยอะนะ รู้สึกดีที่ได้พูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะออกจากจุดนี้ได้ยังไง) จิตแพทย์เขาน่าจะรีบ เขาถามแค่ว่า 'เรารู้สึกยังไง' เราบอกว่า 'ปกติ' เขาก็ให้เราไปพบนักจิตวิทยาต่อ (วันนี้เราคิดออกแล้วว่าเรารู้สึกยังไง "รู้สึกเหมือนขยะ ที่ไม่สมควรอยู่ตรงนั้น ต้องรีบๆกำจัดทิ้ง) นักจิตวิทยาพูดอธิบายสิ่งต่างๆมาเยอะมาก แต่ยิ่งเราบอกเกี่ยวกับตัวเรามากเท่าไหร ก็รู้สึกว่าเขารู้จักเราน้อยลงเท่านั้น เราบอกสิ่งที่เรานึกคือ การที่เรามีเงินอยู่150 เราคิดว่าจะเอาเงิน100บ.ไปให้คนไร้บ้านที่นอนอยู่ข้างถนน แล้วเราก็ใช้คนละครึ่ง50บ.ที่เหลือ ก็กลายเป็น100บ. (สิ่งที่เราทำคือ การไปซื้อข้าวราดแกงให้เขามา 1 กล่อง โดยใช้คนละครึ่ง เพราะตู้ATM ไม่มีแบงค์ร้อย เราต้องเดินเพราะเราขึ้นรถประจำทางมาในเมือง แล้วไปร.พ. เหลือเงินสดแค่พอขึ้นรถกลับอีกรอบ) แล้วนักจิตบอกว่า "การที่เราอยากให้เงินเขา ก็เพียงเพื่อให้เรารู้สึกดี เราควรจะให้ความสำคัญกับความจริงในเชิงปฎิบัติ เราให้เงินเขาไป แล้วเราจะเอาที่ไหนจ่ายค่ายา ค่ากิน" แต่เราก็บอกว่าเรามีพอ โอเคร อยู่ได้ หลังจากจบการคุยเรากลับคิดว่าคำพูดที่บอกว่า "อยากให้เงินเขา เพื่อให้เรารู้สึกดี" เป็นความคิดที่ดูสั้น กระชับ ได้ใจความ แต่สำหรับเรา มันดู 'ตื้นเขิน' เรานึกได้แล้วว่าทำไมเราถึงอยากให้เงินคนไร้บ้าน ก็เพราะมันเหมือนเราเห็นตัวเองในกระจก ในความเป็นจริง ใช่ เรามีทุกอย่างมากกว่าเขา แต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ไปนอนขอความช่วยเหลืออยู่อย่างนั้นหละ แล้วแกคิดว่าเขาจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไหม? เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไหม? มันน่าจะตลกแบบเศร้าๆนะ ที่ในหัวของเรามีความคิด มีคำพูดของคนอื่น รวมถึงของตัวเอง ที่ไม่ดี ที่มาตัดสินใจเศษคุณค่าของตัวเองอยู่เสมอ รูปร่าง หน้าตา ความสามารถ แต่คนไร้บ้านเขาไม่มีโอกาสหรือสิทธิ์ได้คิดเลยมั้ง ขอเพียงแค่เงิน, ข้าวเพื่อให้เขาได้อยู่ต่อก็ยังดี แล้วจริงๆแล้วเขาก็ต้องการเพียงแค่เงินซื้อข้าว เพื่อมีชีวิตอยู่ไปวันๆอะหรอ? ชีวิตเราตอนนี้รู้สึกเหมือนรถพังๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าสตาร์ทติดไหม ไม่รู้ว่ามีน้ำมันหรือเปล่า ล้อก็หายไปหมดละหละ แต่เราต้องไปต่ออะ มันต้องไปต่อ แต่แล้วจะไปยังไงอะ เหมือนเค้กที่ก็มีเพียงแค่ครีมทาเค้กที่เป็นสีสันต่างๆ แต่ภายในครีมเค้กที่เป็นเนื้อเค้ก มันว่างเปล่า
ในหัวเราคิดอยู่ตลอด คิดถึงสิ่งแย่ๆที่เราทำกับคนอื่น แล้วก็สมควรแล้วที่เรามาอยู่จุดนี้ แม้เราจะทิ่มแทงกันและกัน แต่สุดท้ายผู้ชนะคือคนที่มีพวก เพื่อน ส่วนเราก็เหลือคนเดียวตลอด คิดถึงเรื่องที่น่าอับอายของเรา เรื่องแย่ๆที่เราทำ เราก็อยากไปหาหมอนะ ถ้ามีอาการหรือป่วยอะไรอะ แต่ก็กลัวเขาบอกว่าเป็นเพราะเรากังวล เครียด และส่งผลต่อร่างกายอีก แต่พอไปร.พ จิตเวช นักจิตก็บอกว่าไม่ได้ร้ายแรง ก็แค่ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรม เข้าหาสังคมบ้าง
"เราคือคนที่ทำให้มันดูยาก หรือ เขาคือคนที่ทำให้มันดูง่าย" เรารู้สึกมานานแล้วนะ ไอ้ความรู้ว่างเปล่า ที่เกิดขึ้นตอนที่ไม่ได้คิดอะไร มันไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆหรอ มันเป็นของปลอมหรอ มันเป็นความรู้สึกว่างเปล่าที่ก็ไม่แน่ใจว่าเป็นความรู้สึกที่ดีไหม ความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกพื้นฐานที่เหมือนตอนเราอธิบายเกี่ยวกับเค้ก ความรู้สึกต่างๆ สีสันต่างๆเป็นครีมเค้ก ขณะเดียวกันเราก็รู้สึกได้ถึงเนื้อเค้กที่มันเป็นความว่างเปล่านั้นด้วย เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป แต่เราคิดว่าจะเลิกเป็นร.พ. แล้วพารถพังๆของเราเนี่ยเดินไปข้างหน้าให้ได้ ถึงเราจะไม่รู้ว่าควรทำยังไง ถึงรู้ว่าจะไปข้างหน้ายังไง แต่ก็เหมือนไม่มีค่า ถ้าไปไม่ถึงจุดหมายที่เราต้องการ. ♥