หญิงสาว คมมีด และความตาย
ฉันได้ยินเสียงบางอย่าง ดังก้องอยู่ในหัว เสียงของใครบางคนกำลังพูดกับฉัน
"อยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้ไม่สนุกหรอกนะ ออกไปหาอะไรทำสิ"
สิ่งนั้นพูดกับฉัน....ฉันหันมองซ้ายมองขวา เพื่อหาต้นตอของเสียงที่ดังก้องให้ได้ยิน
"คุณอยู่ไหนน่ะ คนที่พูดกับฉัน ออกมานะ"
"ฉันอยู่ทุกที่ ที่มีเธอ"
"จะเล่นตลกอะไรมิทราบ" ฉันตะโกนก้องออกไป ภายในห้องพักแคบ ๆ ที่มีเตียงสีขาวสะอาดสะอ้าน และผนังสีขาว ผนังแคบเสียจนเสียงพูดของฉันดังสะท้อนกลับมา อาจมีใครบางคนแอบติดลำโพงไว้ในห้องนี้ หรืออาจมีกล้องวงจรปิด กำลังสอดส่องดูฉันทุกการกระทำ
ฉันลุกขึ้นยืน เงยหน้าหันมองเพดานในทุกมุม เพื่อหากล้องหรือลำโพง แต่ไม่มีอะไรเลย
"หากล้องไม่เจอล่ะสิ ก็แน่ละ ฉันอยู่ภายในตัวเธอ เธอต้องหาทางออกไปจากห้องนี้ให้ได้ แล้วจะเจอฉัน"
"ยังไง ฉันจะออกไปยังไง ห้องนี้ไม่มีประตูเลยด้วยซ้ำ"
ฉันพูดกับใครบางคน ที่บอกว่าอยู่ภายในตัวฉัน แต่...ตลกชะมัด ใครจะมาอยู่ภายในตัวฉัน ฉันก็คือฉันสิ
"อีกเดี๋ยวจะมีหมอเข้ามาฉีดยาให้เธอ เขาจะมาพร้อมผู้ช่วยพยาบาลสาวอีกหนึ่งคน ตอนนี้พวกนั้นเข้าใจว่าเธอสงบ และปลอดภัย เธอต้องแสร้งทำตัวน่ารัก ๆ จากนั้นแย่งเข็มฉีดยามาให้ได้ ฉีดยาคืนให้เขากับพยาบาลซะ"
ฉันเหยียดยิ้มเย็น นึกสนุกกับแผนการของใครบางคนที่สั่งการวางแผน
เดินมานั่งที่ขอบเตียง รอหมอกับพยาบาลเข้ามาหา...เสียงหัวเราะคิกคักดังก้องอยู่ในโสตประสาท
แกร๊ก!!...
เสียงอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว และฉันเห็นผนังด้านหนึ่งค่อย ๆ ขยับเคลื่อนเปิดออก มันคือประตูนี่เอง
ชาววัยกลางคนในชุดเสื้อกราวน์สีขาว กับ พยาบาลสาวเดินเข้ามาในห้อง พยาบาลสาวถือถาดอลูมิเนียมที่มีเข็มฉีดยาสามเข็ม ภายในหลอดเข็มฉีดยาคงบรรจุยาที่ทำให้ฉันนอนหลับใหล
ฉันเริ่มจำได้คร่าว ๆ แล้วว่า ทุกครั้งที่คุณหมอมาฉีดยาให้ฉัน หลังจากฉีดยา ฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย และทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้น ฉันจะรู้สึกปลอดโปร่ง สบายใจ หรือพวกเขากำลังรักษาฉันจริง ๆ
"จัดการพวกเขาซะ! พวกเขาไม่ได้รักษาเธอ แต่กำลังใช้เธอเป็นหนูทดลองยาต่างหาก"
เสียงของใครคนนั้น ตะโกนก้องในหัวของฉัน และทำให้ฉันยิ้มกริ่ม เห็นด้วยกับคำพูดนี้
"วันนี้รู้สึกเป็นไงบ้างครับ คุณผกามาส"
คุณหมอเอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ฉันรู้ดี รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น คือรอยยิ้มแห่งการเย้ยหยัน และตีตราอย่างสนุกว่าฉันคือ คนบ้าฆาตกรโรคจิต ที่ใช้มีดฆ่าคนตายไปห้าคน....
อา...ความทรงจำบางอย่างไหลเวียนเข้ามาในหัวของฉัน ก่อนเข้ามาอยู่ในห้องนี้ ฉันเคยฆ่าคนมาก่อน...ที่จริงฉันควรได้รับโทษประหารชีวิต แต่การพิสูจน์ว่าฉันเป็นคนวิกลจริต เป็นโรคจิตเวช ทำให้ฉันต้องเข้ามาอยู่ในห้องขาวสะอาดนี้แทนและคอยรับยาจากหมอทุก ๆ วัน
"รู้สึกดีค่ะ เมื่อไหร่ฉันจะได้ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างล่ะคะ"
ฉันเอ่ยถามคุณหมอด้วยน้ำเสียงอันสุดแสนไพเราะ คงพอ ๆ กับน้ำเสียงของผู้หญิงที่พยายามจะออดอ้อนชายคนรักกระมัง
"ผมคิดว่าคงเป็นอาทิตย์หน้าละครับ คุณทำตัวดีขึ้นทุกวัน คุณรู้ไหม หมอที่นี่ทุกคนชื่นชมคุณ ที่ให้ความร่วมมือในการรักษาทุกอย่าง ผิดจากคนไข้คนอื่น ๆ ที่มักต่อสู้ขัดขืน"
"เหรอค่ะ...ดีจังค่ะ" ฉันยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
"วันนี้รับยาสามตัวนะครับ...ยื่นแขนมาครับ"
ฉันทำตามอย่างว่าง่าย ยื่นแขนให้คุณหมอ แต่ยกเท้าถีบไปที่หน้าท้องของพยาบาลสาว กำหมัดชกไปที่เบ้าตาคุณหมอเต็มแรง ร่างของคุณหมอเซถอยหลังไปสองก้าว ฉันรีบรุกขึ้นเตะเข้าหว่างขา จุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ทำให้คุณหมอล้มลงนอนขดตัวงอ
พยาบาลสาวกำลังวิ่งไปกดสัญญาณเตือนภัยที่ข้างประตู ฉันดึงเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ แล้วถีบก้น จนเธอล้มลงไป ฉันหยิบเข็มฉีดยาที่หล่นพื้น ฉีดให้นางพยาบาลหนึ่งเข็ม และฉีดให้คุณหมอสองเข็ม ฉันไม่รู้หรอกว่ายาพวกนี้เป็นยาอะไร แต่ฤทธิ์ของมันทำให้นอนหลับสบายอย่างแน่นอน
"ทำดีมาก...นี่แหละทักษะเฉพาะตัวของเธอ"
เสียงในหัวดังก้องขึ้นมาให้ได้ยินอีกครั้ง
"แล้วไงต่อล่ะ" ฉันถามออกไป
"มีคีย์การ์ดที่ตัวคุณหมอ ไปเอามาสิ เธอจะเข้าออกที่ไหนก็ได้ เมื่อมีคีย์การ์ดของคุณหมอ"
ฉันยิ้มกริ่ม...
ค้นหาคีย์การ์ดที่ตัวคุณหมอ ซึ่งตอนนี้ได้หลับไปแล้ว และเดินมาที่พยาบาลสาว ผู้ที่พยายามคลานมายังประตู ด้วยอาการสะลืมสะลือ ก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวและหลับไปในที่สุด
ฉันจัดการถอดชุดเธอออก นำชุดเธอมาสวมใส่และใส่ชุดฉันกลับคืนไปให้เธอ คงดูไม่ออกแล้วละ ว่าคนไหนคนไข้ คนไหนพยาบาล น่าแปลกที่ใบหน้าของเราสองคนมีความคล้ายกัน
ฉันยืนเอียงคอมองพยาบาลสาวในชุดคนไข้ อยู่ครู่หนึ่ง และยิ้มละมุนให้เธอ อา...ผกาแก้ว พี่สาวฝาแฝดของฉันนี่เอง
เธอก็ไม่ต่างกับฉันนักหรอก...จะต่างกันก็ตรงที่ ผกาแก้วชอบฆ่าสัตว์ ส่วนฉันชอบฆ่าคน
........
ทางเดินโล่ง ไร้คนเดินสวนทางไปมา แต่ฉันต้องการใครสักคน มาช่วยให้การหนีของฉันเป็นไปอย่างราบรื่น โดยไม่ผิดสังเกต
เจอแล้ว...เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนายหนึ่ง ยื่นนิ่งเป็นหุ่นปั้นตรงประตูทางออก
"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย มีคนไข้ทำร้ายหมอค่ะ"
ฉันวิ่งพรวดพราดเข้าไปหาเขา แสร้งทำหน้าตาตื่นตกใจ ยกมือขึ้นกุมอก
"อยู่ห้องไหนครับ"
"ตามฉันมาเลยค่ะ"
ฉันเดินนำอย่างเร่งรีบ พาเขามายังห้องของฉัน
"คุณช่วยอุ้มคนไข้ ขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วมัดเธอไว้ด้วยนะคะ ถ้าเธอตื่นขึ้นมา เธอต้องอาละวาดหนักแน่ ๆ ค่ะ ส่วนคุณหมอคุณช่วยพาคุณหมอไปนอนที่ห้องเขาด้วยนะคะ"
ฉันบอกเขาเสร็จ จึงรีบเดินผละออกมา โดยไม่ได้สนใจ คำพูดของเขาที่เอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น
"เธอทำได้...ออกไปเลย ไปข้างนอกกัน"
เสียงภายในหัวฉันดังขึ้นมา ฉันกระตุกยิ้ม
"จะบอกได้หรือยังว่าคุณเป็นใคร?" ฉันเอ่ยถาม
"ฉันเป็นใครน่ะหรือ?...เธอลองเดาดูสิ".....
ฉันเงียบไปพักหนึ่ง แล้วจึงเริ่มยิ้มทีละน้อย
"ฉันรู้แล้วว่า คุณคือใคร คุณก็คือฉันยังไงละ ฉันในด้านมืด ฉันกับความสนุกที่ได้ฆ่าใครสักคน" น้ำเสียงของฉันเยือกเย็น
คว้าเสื้อคลุมแบบมีฮู้ด หันไปคว้ามีดเล่มยาวที่วางอยู่ในห้องครัว เปิดประตู ก้าวเดินออกไปข้างนอก
จากนั้นเดินออกไปสู่โลกภายนอกที่ไร้กำแพงขวางกั้น...คืนนี้ฉันจะเชือดใครสักคน เพื่อให้รางวัลตัวเอง....คิกคิก!!
******
หญิงสาว คมมีด และความตาย
"อยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้ไม่สนุกหรอกนะ ออกไปหาอะไรทำสิ"
สิ่งนั้นพูดกับฉัน....ฉันหันมองซ้ายมองขวา เพื่อหาต้นตอของเสียงที่ดังก้องให้ได้ยิน
"คุณอยู่ไหนน่ะ คนที่พูดกับฉัน ออกมานะ"
"ฉันอยู่ทุกที่ ที่มีเธอ"
"จะเล่นตลกอะไรมิทราบ" ฉันตะโกนก้องออกไป ภายในห้องพักแคบ ๆ ที่มีเตียงสีขาวสะอาดสะอ้าน และผนังสีขาว ผนังแคบเสียจนเสียงพูดของฉันดังสะท้อนกลับมา อาจมีใครบางคนแอบติดลำโพงไว้ในห้องนี้ หรืออาจมีกล้องวงจรปิด กำลังสอดส่องดูฉันทุกการกระทำ
ฉันลุกขึ้นยืน เงยหน้าหันมองเพดานในทุกมุม เพื่อหากล้องหรือลำโพง แต่ไม่มีอะไรเลย
"หากล้องไม่เจอล่ะสิ ก็แน่ละ ฉันอยู่ภายในตัวเธอ เธอต้องหาทางออกไปจากห้องนี้ให้ได้ แล้วจะเจอฉัน"
"ยังไง ฉันจะออกไปยังไง ห้องนี้ไม่มีประตูเลยด้วยซ้ำ"
ฉันพูดกับใครบางคน ที่บอกว่าอยู่ภายในตัวฉัน แต่...ตลกชะมัด ใครจะมาอยู่ภายในตัวฉัน ฉันก็คือฉันสิ
"อีกเดี๋ยวจะมีหมอเข้ามาฉีดยาให้เธอ เขาจะมาพร้อมผู้ช่วยพยาบาลสาวอีกหนึ่งคน ตอนนี้พวกนั้นเข้าใจว่าเธอสงบ และปลอดภัย เธอต้องแสร้งทำตัวน่ารัก ๆ จากนั้นแย่งเข็มฉีดยามาให้ได้ ฉีดยาคืนให้เขากับพยาบาลซะ"
ฉันเหยียดยิ้มเย็น นึกสนุกกับแผนการของใครบางคนที่สั่งการวางแผน
เดินมานั่งที่ขอบเตียง รอหมอกับพยาบาลเข้ามาหา...เสียงหัวเราะคิกคักดังก้องอยู่ในโสตประสาท
แกร๊ก!!...
เสียงอะไรบางอย่างเคลื่อนไหว และฉันเห็นผนังด้านหนึ่งค่อย ๆ ขยับเคลื่อนเปิดออก มันคือประตูนี่เอง
ชาววัยกลางคนในชุดเสื้อกราวน์สีขาว กับ พยาบาลสาวเดินเข้ามาในห้อง พยาบาลสาวถือถาดอลูมิเนียมที่มีเข็มฉีดยาสามเข็ม ภายในหลอดเข็มฉีดยาคงบรรจุยาที่ทำให้ฉันนอนหลับใหล
ฉันเริ่มจำได้คร่าว ๆ แล้วว่า ทุกครั้งที่คุณหมอมาฉีดยาให้ฉัน หลังจากฉีดยา ฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย และทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้น ฉันจะรู้สึกปลอดโปร่ง สบายใจ หรือพวกเขากำลังรักษาฉันจริง ๆ
"จัดการพวกเขาซะ! พวกเขาไม่ได้รักษาเธอ แต่กำลังใช้เธอเป็นหนูทดลองยาต่างหาก"
เสียงของใครคนนั้น ตะโกนก้องในหัวของฉัน และทำให้ฉันยิ้มกริ่ม เห็นด้วยกับคำพูดนี้
"วันนี้รู้สึกเป็นไงบ้างครับ คุณผกามาส"
คุณหมอเอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ฉันรู้ดี รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้น คือรอยยิ้มแห่งการเย้ยหยัน และตีตราอย่างสนุกว่าฉันคือ คนบ้าฆาตกรโรคจิต ที่ใช้มีดฆ่าคนตายไปห้าคน....
อา...ความทรงจำบางอย่างไหลเวียนเข้ามาในหัวของฉัน ก่อนเข้ามาอยู่ในห้องนี้ ฉันเคยฆ่าคนมาก่อน...ที่จริงฉันควรได้รับโทษประหารชีวิต แต่การพิสูจน์ว่าฉันเป็นคนวิกลจริต เป็นโรคจิตเวช ทำให้ฉันต้องเข้ามาอยู่ในห้องขาวสะอาดนี้แทนและคอยรับยาจากหมอทุก ๆ วัน
"รู้สึกดีค่ะ เมื่อไหร่ฉันจะได้ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างล่ะคะ"
ฉันเอ่ยถามคุณหมอด้วยน้ำเสียงอันสุดแสนไพเราะ คงพอ ๆ กับน้ำเสียงของผู้หญิงที่พยายามจะออดอ้อนชายคนรักกระมัง
"ผมคิดว่าคงเป็นอาทิตย์หน้าละครับ คุณทำตัวดีขึ้นทุกวัน คุณรู้ไหม หมอที่นี่ทุกคนชื่นชมคุณ ที่ให้ความร่วมมือในการรักษาทุกอย่าง ผิดจากคนไข้คนอื่น ๆ ที่มักต่อสู้ขัดขืน"
"เหรอค่ะ...ดีจังค่ะ" ฉันยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
"วันนี้รับยาสามตัวนะครับ...ยื่นแขนมาครับ"
ฉันทำตามอย่างว่าง่าย ยื่นแขนให้คุณหมอ แต่ยกเท้าถีบไปที่หน้าท้องของพยาบาลสาว กำหมัดชกไปที่เบ้าตาคุณหมอเต็มแรง ร่างของคุณหมอเซถอยหลังไปสองก้าว ฉันรีบรุกขึ้นเตะเข้าหว่างขา จุดยุทธศาสตร์สำคัญที่ทำให้คุณหมอล้มลงนอนขดตัวงอ
พยาบาลสาวกำลังวิ่งไปกดสัญญาณเตือนภัยที่ข้างประตู ฉันดึงเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ แล้วถีบก้น จนเธอล้มลงไป ฉันหยิบเข็มฉีดยาที่หล่นพื้น ฉีดให้นางพยาบาลหนึ่งเข็ม และฉีดให้คุณหมอสองเข็ม ฉันไม่รู้หรอกว่ายาพวกนี้เป็นยาอะไร แต่ฤทธิ์ของมันทำให้นอนหลับสบายอย่างแน่นอน
"ทำดีมาก...นี่แหละทักษะเฉพาะตัวของเธอ"
เสียงในหัวดังก้องขึ้นมาให้ได้ยินอีกครั้ง
"แล้วไงต่อล่ะ" ฉันถามออกไป
"มีคีย์การ์ดที่ตัวคุณหมอ ไปเอามาสิ เธอจะเข้าออกที่ไหนก็ได้ เมื่อมีคีย์การ์ดของคุณหมอ"
ฉันยิ้มกริ่ม...
ค้นหาคีย์การ์ดที่ตัวคุณหมอ ซึ่งตอนนี้ได้หลับไปแล้ว และเดินมาที่พยาบาลสาว ผู้ที่พยายามคลานมายังประตู ด้วยอาการสะลืมสะลือ ก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวและหลับไปในที่สุด
ฉันจัดการถอดชุดเธอออก นำชุดเธอมาสวมใส่และใส่ชุดฉันกลับคืนไปให้เธอ คงดูไม่ออกแล้วละ ว่าคนไหนคนไข้ คนไหนพยาบาล น่าแปลกที่ใบหน้าของเราสองคนมีความคล้ายกัน
ฉันยืนเอียงคอมองพยาบาลสาวในชุดคนไข้ อยู่ครู่หนึ่ง และยิ้มละมุนให้เธอ อา...ผกาแก้ว พี่สาวฝาแฝดของฉันนี่เอง
เธอก็ไม่ต่างกับฉันนักหรอก...จะต่างกันก็ตรงที่ ผกาแก้วชอบฆ่าสัตว์ ส่วนฉันชอบฆ่าคน
........
ทางเดินโล่ง ไร้คนเดินสวนทางไปมา แต่ฉันต้องการใครสักคน มาช่วยให้การหนีของฉันเป็นไปอย่างราบรื่น โดยไม่ผิดสังเกต
เจอแล้ว...เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนายหนึ่ง ยื่นนิ่งเป็นหุ่นปั้นตรงประตูทางออก
"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย มีคนไข้ทำร้ายหมอค่ะ"
ฉันวิ่งพรวดพราดเข้าไปหาเขา แสร้งทำหน้าตาตื่นตกใจ ยกมือขึ้นกุมอก
"อยู่ห้องไหนครับ"
"ตามฉันมาเลยค่ะ"
ฉันเดินนำอย่างเร่งรีบ พาเขามายังห้องของฉัน
"คุณช่วยอุ้มคนไข้ ขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วมัดเธอไว้ด้วยนะคะ ถ้าเธอตื่นขึ้นมา เธอต้องอาละวาดหนักแน่ ๆ ค่ะ ส่วนคุณหมอคุณช่วยพาคุณหมอไปนอนที่ห้องเขาด้วยนะคะ"
ฉันบอกเขาเสร็จ จึงรีบเดินผละออกมา โดยไม่ได้สนใจ คำพูดของเขาที่เอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น
"เธอทำได้...ออกไปเลย ไปข้างนอกกัน"
เสียงภายในหัวฉันดังขึ้นมา ฉันกระตุกยิ้ม
"จะบอกได้หรือยังว่าคุณเป็นใคร?" ฉันเอ่ยถาม
"ฉันเป็นใครน่ะหรือ?...เธอลองเดาดูสิ".....
ฉันเงียบไปพักหนึ่ง แล้วจึงเริ่มยิ้มทีละน้อย
"ฉันรู้แล้วว่า คุณคือใคร คุณก็คือฉันยังไงละ ฉันในด้านมืด ฉันกับความสนุกที่ได้ฆ่าใครสักคน" น้ำเสียงของฉันเยือกเย็น
คว้าเสื้อคลุมแบบมีฮู้ด หันไปคว้ามีดเล่มยาวที่วางอยู่ในห้องครัว เปิดประตู ก้าวเดินออกไปข้างนอก
จากนั้นเดินออกไปสู่โลกภายนอกที่ไร้กำแพงขวางกั้น...คืนนี้ฉันจะเชือดใครสักคน เพื่อให้รางวัลตัวเอง....คิกคิก!!