ตอนนี้เราอาศัยอยู่กับครอบครัวทางแม่ค่ะ เพราะ พ่อแม่ไปทำงานต่างประเทศ ตอนเราเด็กๆเราคิดว่าอีกไม่นานเดี๋ยวท่านก็กลับมา
ใช่ค่ะ ไปทำตั้งแต่ ปี 2557 จนตอนนี้ 2564 แต่ท่านด็บอกเวลาชัดเจนว่าท่านจะกลับมาปีไหน แต่ครอบครัวที่เราอยู่ด้วยตอนนี้
แมันรีบอยากทำให้ท่านกลับมาเร็วๆเลยค่ะ เราอาจจะถือคติกับครอบครัวทางนี้เกินไปหรือปล่าวคะ เท่าที่เริ่มโตเริ่มเข้าใจทุกอย่างแบบเต็มตัวมันยิ่งทำให้เราเจ็บ เราเหนื่อยมากๆเลยค่ะ บางครั้งเราก็ทำงานบ้านช่วย ให้ช่วยอะไรก็ทำตลอด แต่พอเราทำแล้วโดนด่า ก็ไม่อยากทำอีกเลย แต่ก็ต้องทำค่ะ เพราะมันเป้นหน้าที่ของเรา บุคลิกของเรา ชอบอิสระ อ่อนไหวง่าย  ไม่ชอบคนบังคับ ใช่ค่ะ แรกๆสมัย ป5-6 ถึง ม.2  ปล่อยเราตลอดเลยค่ะ ไปไหนก็ไม่ค่อยห้าม ทำงานให้เสร็จค่อยกลับบ้าน ดึกแค่ไหนก็เข้าใจ แต่พอช่วงที่เราเริ่มไม่อยากออกจากบ้าน เราเลยทำงานอยู่บ้าน มีงานที่ต้องทำในคอมพิวเตอร์ก็ฝากเพื่อน แล้ว่ตอนนี้ไม่เลยค่ะ ทำอะไรไม่พอใจทีคือโดนด่าตลอด พูดเสียงที่แบบไว้ด่าคนอ่ะค่ะ ซึ่งเราไม่โอเคเลย บางครั้งเราก็งงเหมือนกันว่ามีแค่เราหรอที่ต้องทำจุดนี้ ไปเที่ยวไปเล่นกับเพื่อนเหมือนพวกพี่ชายไม่ได้หรอ ใช่ค่ะ เพราะเขาเป็นผู้ชาย เขาไปไหนก็ได้ เขาไม่เสียหายนะ แต่เราคิดว่า เราก็สามารถปกป้องตัวเองไม่ให้ไปทางที่อันตรายได้นะ บางครั้งโทรหาเรา โทรตามเราตั้งแต่ 17 โมงกว่าๆ เสียงในสายคือแบบ ไปทำไรนานจัง จะอยู่อะไรนานขนาดนั้น ดูเวบาด้วยมันค่ำแล้ว บางครั้งก็บอกให้เราอยู่นั้นไปเลย แต่ก็นะ นี่ก็ทนมาตลอด ที่พิมพ์ออกมา บางคนคงบอกน้อยไป555 นี่ก็คิดว่าน้อยนะ ถ้าให้เล่าหมด คงไม่หมดหรอก แต่ก็ฝังใจเรื่องนึงแหละ วันนั้นเราไปทำงานแล้วกลับค่ำ ขากลับรถเพื่อนน้ำมันหมด เลยให้พี่ผุ้ชายที่เรารู้จักกันมา2ปีไปส่งบ้าน แต่ป้ากับลุงมาเห็นขับผ่านพอดี เลยติดรถกับป้ากลับบ้าน พอถึงบ้านเราก็เอากระเป๋าขึ้นมาเก็บ เราพึ่งวางนักเรียนลง นักเล่นโทรศัพท์ซักพัก ลึงคนนึงขึ้นบ้านมา จับกระเป๋าเราฟาดเข้าที่หน้าเราจนหน้าเราหันไปอีกทางเลยค่ะ ตลกนะคะ ทั้งที่เกิดมาพ่อกับแม่เรายังไม่เคยทำกับเราขนาดนี้ พูดถึงเรื่องทีไรร้องไห้ตลอดเลยค่ะ บางครั้งเรียนมาเหนื่อยๆก็อยากพัก พอเราทำไรไม่โดนใจหรือไม่ทันใจก็โดนด่าอีก ท้อไปหมดแล้วค่ะ แต่อยากมีพื้นที่ส่วนตัว คงามอิสระเล็กไปน้อยๆ มอบให้ไม่ได้เลยหรอคะ 😰😭