ขอย้อนความนิดนึงนะครับ อาจจะยาว อยากให้รู้แบบละเอียดครับ

คือผมกับน้องรู้จักกันตั้งแต่ผมเรียนอยู่ป.5แล้วน้องเขาอยู่ป.2 ร.ร.เราตอนนั้นครูอนุญาต​ให้รุ่นพี่ไปนั่งเล่นและช่วยดูแลน้องๆในเวลาพักเที่ยงได้ ผมก็คอยเล่นกับน้อง ป้อนข้าวดูแล จนเราเรียนมัธยม​ด้วยกัน  สนิทกันมากครับ เลิกเรียนก็มานั่งหยอกล้อกันประจำ จนผมเรียนได้แค่ม.5เทอม1 ผมก็ต้องออกไปทำงานด้วยปัญหาทางครอบครัว จากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอหรือติดต่อกันเลย จากวันนั้น4ปี ผมกลับมาบ้านเกิด แล้วได้บังเอิญ​เจอน้องในงานของร.ร. น้องดีใจมากที่ได้เจอผมเลยแอดเฟสกันไว้  หลังจากนั้นเราก็ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ จนผมรู้สึกว่าผมคิดกับน้องเขามากกว่าน้อง บวกกับการกระทำของน้องด้วยคือ เวลานั่งด้วยกัน น้องมักจะขยับมานั่งใกล้ๆ ให้ขา,แขน หรือใหล่ มาโดนมาสัมพัสไว้ตลอด ชอบมาอิงใหล่แล้วถ่ายรูปเก็บไว้ มีครั้งนึง ที่พาให้คิดไปไกล เพราะน้องดึงมือผมไปจับ แล้วหลุดปาก เรียกผมว่าที่รักถึง4ครั้งในเวลา2วัน จนทำให้ผมคิดว่าน้องคงมีใจบ้างหละวะ ทำไห้เมื่อวาน 03/01/64 ผมพาน้องไปเที่ยวจุดชมวิวของอำเภอ แล้วผมก็สารภาพรักไป ผลคือ น้องร้องไห้อยู่พักนึง แล้วน้องก็บอกว่า

"พี่ ก่อนหน้านี้หนูโดนทิ้งมาตลอด จนหนูไม่จริงจังกับใครเลย ตอนนี้คุยเล่นไว้เต็มไปหมด หนูยังไม่พร้อม"

ผมก็นิ่งไปแป๊บนึง ผมก็พูดต่อว่า

ไม่เป็นไร อย่างน้อย พี่ได้บอกแล้วนะ ว่าพี่รัก พี่รอได้ น้องเขาก็ยิ่งร้องไห้ดังขึ้น

"หนูทำพี่เสียใจมั้ยพี่จะเกลียดหนูมั้ย"

ผมก็ได้แค่ส่ายหน้าบอกว่าไม่เกลียด พี่ไม่ไปใหน เป็นเหมือนเดิม รออยู่ที่เดิมนะ น้องเขาก็สัญญาว่าพร้อมเมื่อไหร่จะบอกผม ผมก็พาน้องกลับบ้าน น้องกอดผมร้องไห้มาตลอดทาง  จนตอนนี้ผมมานั่งคิดนอนคิดว่าควรวางตัวยังไงต่อไป คือใจผมมันไปแล้ว ตอนนี้ผมก็ได้แค่รอ แล้วก็เป็นห่วงว่าน้องเขาจะเสียใจหรืออะไรอยู่หรือปล่าวถึงได้ร้องไห้แบบนั้น วันนี้ก็แชทกันอยู่แต่น้องเขาตอบผมน้อยลงกว่าปกติ ขอคำแนะนำทีครับ