คือช่วง 3-4 เดือนที่ผ่านมานี้ทางบ้านแฟนผมเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นครับ เสาหลักของบ้านแฟนหรือพ่อตา เกิดปัญหาบางอย่าง จึงไม่สามารถทำงานได้ตลอดชีวิต แม่ยายเองก็ปวดหลังไม่สามารถทำงานได้ เหลือแต่แฟนผมกับน้องสาวแฟนผม น้องสาวแฟนผมก็ท้อง เพิ่งคลอดลูกยังเล็กจึงไม่สามารถทำงานได้ ก็เลยมีแต่แฟนผมที่อยู่ ๆ ต้องมารับหน้าที่กระทันหันแทนพ่อตา แล้วเนื่องจากพ่อตาทำงานไม่ได้ ก็เลยต้องออกจากบ้านพักของทางโรงงาน ครอบครัวของแฟนผมจึงไม่มีที่อยู่อาศัย ตอนแรกผมก็คุยกับแฟนว่าให้หาห้องเช่า แต่ความคิดทางบ้านแฟนกับแฟนผมเค้าคิดว่า การที่เราผ่อนบ้านไปแต่ละเดือน ๆ เสียเงินไปเรื่อย ๆทแต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่บ้านของเรา ทางบ้านแฟนผมเลยขอให้แฟนผมทำเรื่องซื้อบ้านเป็นของตัวเองไปเลย แต่ความคิดผมกลับคิดสวนทางกลับเค้าเพราะผมมองแล้วว่าแฟนผมคงไม่พร้อมเป็นหนี้ จากการซื้อบ้านในราคา 1,300,000 บาท เพียงแค่อายุ 20 แต่ผมก็ไม่สามารถขัดหรือโต้แย่งอะไรได้ ผมจึงได้แค่เตือนเค้า หลังจากนั้นแฟนผมเองได้ไปทำเรื่องชื้อบ้านที่ธนาคาร วันนั้นผมก็จำเป็นต้องไปเซน เอกสาร ในการยินยอมให้แฟนผมเป็นหนี้กับทาง ธนาคาร ด้วย
พอทำเรื่องบ้านเสร็จ ก็จะมีนายหน้ามาอธิบายอะไรต่าง ๆ โดยสรุปแล้ว ต้องผ่อนค่าบ้านเดือนละ 4,400 บาท เป็นเวลา 40 ปี แล้วเงินเดือนของแฟนผมก็ได้แค่เดือนละ 4,400 ไหนจะค่ารักษาพ่อเดือนละ 4-5 พัน ไหนจะค่ากินอยู่แม่ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินตัวเอง ซึ่งมันไม่พอ และทำให้เงินไม่พอใช้ เริ่มเอาเงินเก็บออกมาใช้ จนตอนนี้เงินเก็บหมดแล้ว หลัง ๆ มาผมกับแฟนมีปัญหากันบ่อย เพราะผมเองก็ไม่มีกำลังที่จะช่วยเหลืออะไรเค้าเลย คือผมขายของ กำไรไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน พอจะช่วยได้แค่ ค่านมลูกต่อเดือน ค่ากินนิดหน่อย วันไหนมีก็จะพอช่วยเหลือค่ากับข้าวแฟน ได้บ้างแต่ถ้าวันไหนไม่มีก็คือแฟนผมจะไม่มีข้าวกินตอนกลับมาบ้านเลย แต่ก็มีไข่ข้าว มาม่า (ส่วนตัวผมคิดว่าเวลาแบบนี้เราเลือกกินไม่ได้มีอะไรก็ควรกินไป) แต่แฟนผมกลับมาบางทีก็ไม่ยอมกินอะไร บางทีเค้าก็บอกเหนื่อยไม่อยากทำกับข้าว ไอ่เราก็ทำกับข้าวไม่เป็นไม่งั้นคงทำให้ จะต้มมาม่าให้บางทีก็ไม่กิน แฟนเค้าเริ่มมาบ่นผมว่า เค้าเป็นแบบนี้เค้าลำบากขนาดนี้ผมเคยคิดจะช่วยอะไรเค้าบ้างไหม เคยคิดจะออกไปหางานทำบ้างไหม วัน ๆ จะมานั่งขายน้ำที่มันไม่ได้กำไรแบบนี้ไปตลอดหรอ คือผมคิดตลอดนะครับว่าผมอยากทำงานแต่ด้วยที่ว่า ผมเองจบไม่สูง แถมช่วงโควิค แล้วผมก็เป็นหมอนรองกระดูก หมอสั่งห้ามผมยกของหนัก ผมต้องรักษาฟัน แล้วผมใช้สิทธิ 30 บาท เพราะทุกวันนี้ผมไม่สามารถมีปัญญาหาเงินมารักษาตัวเองเลย มีได้มาก็ส่งให้ลูก บางทีก็เอาให้แฟน ถึงมันจะน้อย แต่ผมก็ให้โดยที่ผมไม่เคยซื้อของกินนอกบ้านเลย นมสักกล่อง ผมยังคิดแล้วคิดอิกกว่าจะซื้อสักครั้ง กลับมาที่เรื่องรักษาตัวเอง คือทุกคนวัยทำงานคงเข้าใจว่าการที่เราไปทำงาน เราจะต้องทำประกันสังคม แล้วสิทธิ 30 บาท ก็จะหายไป ผมจึงต้องใช้สิทธิประกันสังคมแทน แต่ประกันสังคม เน้นมันมียอดค่ารักษากำหนดให้ อย่างทำฟัน ได้ปีละ 900 แต่ผมใช้สิทธิ 30 ฟรีหมด ผมไปให้หมอตรวจมา ผมต้องรักษารากฟัน ขูดหินปูน อุดฟันเป็น10 แถมมีฟันคุด คนเคยทำฟันจะรู้ว่าราคามันแพงขนาดไหน ผมเลยอยากจะรักษาตัวเองให้หายแล้วผมจะไปหางานทำ ผมคิดจะช่วยเค้าแต่ทุกวันนี้ยอมรับว่าได้แค่คิด เพราะตัวผมเองก็แย่ ไม่ใช่คนปกติอย่างคนอื่นเค้า ผมทำ YouTube แต่ก็ยังไม่ผ่านกฎ จึงไปหวังอะไรไม่ได้ แถมมามีช่วงโควิค หมอฟันไม่ทำให้อิก ออกจากบ้านก็ไม่ได้ แล้วแฟนก็มาบอกเลิกผมอิกเพราะผม ไม่สามารถช่วยอะไรเค้าได้เลย เค้าบอกผมทำชีวิตเค้าพัง มันก็มีส่วน แต่ประเด็นที่เป็นแบบนี้ เพราะทางบ้านเค้า แค่ผมไม่มีปัญญาไปช่วย เค้าบอกเค้าอยากโฟกัสแค่กับครอบครัวแล้วก็ลูก โดยทิ้งผมไว้ตรงนี้ ทั้ง ๆ ที่ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาตั้งนาน นี่ก็เข้าปีที่ 7 แล้วที่รักกันมา แต่เค้าบอกว่าเค้าตัดสินใจดีแล้ว ผมพยายามพูด พยายามอธิบายเหตุผลของผม แต่เหมือนผมกับเค้าคิดคนละแบบ คือผมเครียดมากผมหาทางออกไม่ได้ ผมไม่อยากอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าครอบครัวผมหรือเค้าก็มีปัญหา ผมเองก็มีป้าที่สติไม่ดี ต้องคอยดูแลที่บ้านเค้าให้ยายให้ตรงเวลา เรียกอาบน้ำ หาข้าวกิน แม่ผมก็ป่วย เป็นโรคหัวใจ ท่านก็ยังไม่สบายสักที ผมก็คิดนอนร้องไห้คนเดียวว่าทำไมผมถึงแย่ขนาดนี้ ไม่สามารถช่วยเหลือใครได้สักคน แถมทำทุกคนลำบากไปอิก นี้ล่าสุดพ่อผมก็เพิ่งไปตรวจเจอ มะเร็งสมองระยะสุดท้าย นอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาล คือผมโคตรแย่อะ ปัญหามากมายเข้ามาไม่หยุด ผมรับไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้ว่าควรปล่อยร่างกายตัวเองแล้วไปช่วยครอบครัวแฟน หรือ จะรักษาตัวเองให้เสร็จ พอร่างกายพร้อมกับก็ไปทำงานได้อย่างเต็มที่ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ ผมอยากจะขอคำปรึกษาจากพี่ ๆ ในพันทิบ ว่าผมควรทำยังไง หรือผมต้องยอมปล่อยคนที่ผมรักออกไปจากชีวิตของผม ผมไม่ควรยื้อเค้าไว้ใช่ไหมครับ
แฟนบอกอย่าแยกกันอยู่กับผม (เลิก)แต่ผมไม่อยากเลิกกับเค้าแต่เค้าอยากเพราะเค้าเหนื่อย กับเรื่องทางบ้านและผมไม่สามารถช่วยได้
พอทำเรื่องบ้านเสร็จ ก็จะมีนายหน้ามาอธิบายอะไรต่าง ๆ โดยสรุปแล้ว ต้องผ่อนค่าบ้านเดือนละ 4,400 บาท เป็นเวลา 40 ปี แล้วเงินเดือนของแฟนผมก็ได้แค่เดือนละ 4,400 ไหนจะค่ารักษาพ่อเดือนละ 4-5 พัน ไหนจะค่ากินอยู่แม่ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินตัวเอง ซึ่งมันไม่พอ และทำให้เงินไม่พอใช้ เริ่มเอาเงินเก็บออกมาใช้ จนตอนนี้เงินเก็บหมดแล้ว หลัง ๆ มาผมกับแฟนมีปัญหากันบ่อย เพราะผมเองก็ไม่มีกำลังที่จะช่วยเหลืออะไรเค้าเลย คือผมขายของ กำไรไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อน พอจะช่วยได้แค่ ค่านมลูกต่อเดือน ค่ากินนิดหน่อย วันไหนมีก็จะพอช่วยเหลือค่ากับข้าวแฟน ได้บ้างแต่ถ้าวันไหนไม่มีก็คือแฟนผมจะไม่มีข้าวกินตอนกลับมาบ้านเลย แต่ก็มีไข่ข้าว มาม่า (ส่วนตัวผมคิดว่าเวลาแบบนี้เราเลือกกินไม่ได้มีอะไรก็ควรกินไป) แต่แฟนผมกลับมาบางทีก็ไม่ยอมกินอะไร บางทีเค้าก็บอกเหนื่อยไม่อยากทำกับข้าว ไอ่เราก็ทำกับข้าวไม่เป็นไม่งั้นคงทำให้ จะต้มมาม่าให้บางทีก็ไม่กิน แฟนเค้าเริ่มมาบ่นผมว่า เค้าเป็นแบบนี้เค้าลำบากขนาดนี้ผมเคยคิดจะช่วยอะไรเค้าบ้างไหม เคยคิดจะออกไปหางานทำบ้างไหม วัน ๆ จะมานั่งขายน้ำที่มันไม่ได้กำไรแบบนี้ไปตลอดหรอ คือผมคิดตลอดนะครับว่าผมอยากทำงานแต่ด้วยที่ว่า ผมเองจบไม่สูง แถมช่วงโควิค แล้วผมก็เป็นหมอนรองกระดูก หมอสั่งห้ามผมยกของหนัก ผมต้องรักษาฟัน แล้วผมใช้สิทธิ 30 บาท เพราะทุกวันนี้ผมไม่สามารถมีปัญญาหาเงินมารักษาตัวเองเลย มีได้มาก็ส่งให้ลูก บางทีก็เอาให้แฟน ถึงมันจะน้อย แต่ผมก็ให้โดยที่ผมไม่เคยซื้อของกินนอกบ้านเลย นมสักกล่อง ผมยังคิดแล้วคิดอิกกว่าจะซื้อสักครั้ง กลับมาที่เรื่องรักษาตัวเอง คือทุกคนวัยทำงานคงเข้าใจว่าการที่เราไปทำงาน เราจะต้องทำประกันสังคม แล้วสิทธิ 30 บาท ก็จะหายไป ผมจึงต้องใช้สิทธิประกันสังคมแทน แต่ประกันสังคม เน้นมันมียอดค่ารักษากำหนดให้ อย่างทำฟัน ได้ปีละ 900 แต่ผมใช้สิทธิ 30 ฟรีหมด ผมไปให้หมอตรวจมา ผมต้องรักษารากฟัน ขูดหินปูน อุดฟันเป็น10 แถมมีฟันคุด คนเคยทำฟันจะรู้ว่าราคามันแพงขนาดไหน ผมเลยอยากจะรักษาตัวเองให้หายแล้วผมจะไปหางานทำ ผมคิดจะช่วยเค้าแต่ทุกวันนี้ยอมรับว่าได้แค่คิด เพราะตัวผมเองก็แย่ ไม่ใช่คนปกติอย่างคนอื่นเค้า ผมทำ YouTube แต่ก็ยังไม่ผ่านกฎ จึงไปหวังอะไรไม่ได้ แถมมามีช่วงโควิค หมอฟันไม่ทำให้อิก ออกจากบ้านก็ไม่ได้ แล้วแฟนก็มาบอกเลิกผมอิกเพราะผม ไม่สามารถช่วยอะไรเค้าได้เลย เค้าบอกผมทำชีวิตเค้าพัง มันก็มีส่วน แต่ประเด็นที่เป็นแบบนี้ เพราะทางบ้านเค้า แค่ผมไม่มีปัญญาไปช่วย เค้าบอกเค้าอยากโฟกัสแค่กับครอบครัวแล้วก็ลูก โดยทิ้งผมไว้ตรงนี้ ทั้ง ๆ ที่ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาตั้งนาน นี่ก็เข้าปีที่ 7 แล้วที่รักกันมา แต่เค้าบอกว่าเค้าตัดสินใจดีแล้ว ผมพยายามพูด พยายามอธิบายเหตุผลของผม แต่เหมือนผมกับเค้าคิดคนละแบบ คือผมเครียดมากผมหาทางออกไม่ได้ ผมไม่อยากอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าครอบครัวผมหรือเค้าก็มีปัญหา ผมเองก็มีป้าที่สติไม่ดี ต้องคอยดูแลที่บ้านเค้าให้ยายให้ตรงเวลา เรียกอาบน้ำ หาข้าวกิน แม่ผมก็ป่วย เป็นโรคหัวใจ ท่านก็ยังไม่สบายสักที ผมก็คิดนอนร้องไห้คนเดียวว่าทำไมผมถึงแย่ขนาดนี้ ไม่สามารถช่วยเหลือใครได้สักคน แถมทำทุกคนลำบากไปอิก นี้ล่าสุดพ่อผมก็เพิ่งไปตรวจเจอ มะเร็งสมองระยะสุดท้าย นอนโคม่าอยู่ในโรงพยาบาล คือผมโคตรแย่อะ ปัญหามากมายเข้ามาไม่หยุด ผมรับไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้ว่าควรปล่อยร่างกายตัวเองแล้วไปช่วยครอบครัวแฟน หรือ จะรักษาตัวเองให้เสร็จ พอร่างกายพร้อมกับก็ไปทำงานได้อย่างเต็มที่ ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริง ๆ ผมอยากจะขอคำปรึกษาจากพี่ ๆ ในพันทิบ ว่าผมควรทำยังไง หรือผมต้องยอมปล่อยคนที่ผมรักออกไปจากชีวิตของผม ผมไม่ควรยื้อเค้าไว้ใช่ไหมครับ