คือปกติเราเป็นคนร่าเริงมากค่ะ อยู่กับเพื่อนแล้วเราเป็นคนพูดมากแล้วก็ตลกมาก ตลกแบบไม่เสแสร้งตลกแบบอยากจริงๆ แต่พอกลับมาบ้านจะชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่อยากสุงสิงกับใคร ไม่อยากไปไหนเที่ยวไหนเวลาพ่อแม่ชวนไปไหนก็จะปฏิเสธตลอด จากที่แต่ก่อนเวลาใครชวนไปเที่ยวไหนเราจะมีความอยากไปตลอด พอเราขึ้นมัธยม ม.3 เรากลับไม่อยากเข้าสังคมแถวบ้านมีงานอะไรก็ไม่อยากไปอยากอยู่แต่บ้านจนที่บ้านชอบบอกว่าเราเป็นคนติดบ้านไปแล้ว แล้วเวลาเรากลับจาก ร.ร มันจะเป็นบางครั้งที่รู้สึกอยากร้องไห้ รู้สึกเศร้าใจทัเงที่เราเองยังไมรู้เลยว่าเราเศร้าเรื่องอะไร ทำไมต้องอยากร้องไห้ อาการมันจะเป็นแบบเหงาๆทั้งที่แบบทั้งบ้านก็มีคนอยู่ตั้งเยอะแต่กลับรู้สึกดหงาโดดเดี่ยว แต่อยากอยู่คนเดียว เหงาแต่อยากอยู่คนเดียว คือเราสับสนมากว่าเราเป็นอะไร เราไม่กล้าเล่าให้ใครฟังเลย เรากลัวว่าเขาจะหาว่าเราบ้า เวลาเป็นครั้งนึงก็เกือบๆชั่วโมงจะหาย มันจะร้องไห้อยู่ตลอด มันดหมือนมีเรื่องอะไรเศร้าอยู่ในใจอ่ะ ทั้งที่เรายังงงอยู่เลยว่าเราเศร้าอะไร เราอยากสอบถามผู้รู้ค่ะหรือให้คำแนะนำหน่อยก็ได้ เราไม่อยากเป็นเลยเพราะเวลาเราเป็นเราจะชอบพาล เช่นแบบเรามีแฟนเราก็จะบอกเลิกเค้า ทั้งที่เราไม่ได้อยากบอกเลย เราจะชอบคิดไปเองว่าเขาไม่ได้รักเราแล้วหรือแบบเราเป็นแบบนี้เราไม่ดีพอสำหรับเขา เขาควรเจอคนที่ดีกว่านี้ พอลอกเลิกไปกลับเป็นเราที่ต้องมานั่งเสียใจและคิดว่าเราทำแบบนั้นทำไม เราบอกเลิกเค้าทำไม ทุกคนคือเราอยากออกจากการเป็นแบบนี้มาก เราเริ่มเป็นบ่อยขึ้นทุกวัน บางครั้งเป็นวันต่อวันติดเลย ใครรู้ช่วยแนะนำเราทีค่ะว่าเราควรทำอย่างไร