อยากเป็นโรคซึมเศร้าทำไงดีฮะ?

ก็...แบบว่า ช่วงเวลาเราอยู่ตอนกลางวันอะไรอย่างเนี่ย เราจะอยู่กับโทรศัพท์แบบ พวกทำการบ้าน ตัดคลิป ฟังเพลง ดูยูทูป  เวลาแม่เราชวนออกไปไหนเราก็รู้สึกว่าไม่อยากไป ขี้เกียจออกจากบ้าน แต่...เวลาเพื่อนชวนอะไรเงี่ย เราก็จะไป แต่ก็ต้องดูก่อนบางครั้งเราก็ไม่ไป  ก็คือ เมื่อ 3 ทุ่ม เพื่อเราให้ไปเพื่อนซื้อข้าว เราก็ไป แล้วแม่ก็โทรมาด่าเรา แบบว่า "ออกไปทำไม" เราก็บอกมาเพื่อนเพื่อนซื้อข้าว แม่บอก "มึ*จะไปซื้ออะไรตอน 4 ทุ่ม กลับมาเดี๋ยวนี้เลย ต*แห*ใหญ่แล้วเนี่ย" พอเรากลับมาบ้าน แม่ก็ด่าเราว่า "กูเคยบอกแล้วใช่ไหมเรื่องออกจากบ้าน มึ*อยากโดนลากไป*ย็*หรือไง" (หมายถึงโดนข่มขืน) คือเรารู้สึกว่า การที่เราออกไปข้างนอกตอนกลางคืนมันไม่ได้ร้ายแรงอะไรขนาดนั้น อีกอย่างบ้านเรากับเซเว่นห่างกันแค่ประมาณ 2 โลเอง เราเข้าใจเว้ยว่าเขาเป็นห่วงแต่แบบ...อธิบายไม่ถูก... คือเรื่องนี้เราเคยเจอมาหลายครั้ง ไม่ว่าช่วงเวลาไหน ออกไปก็จะโดนว่า จนตอนนี้เรากลายเป็นคนที่คิดมาก เก็บคำพูดทุกคำมาคิด เก็บไว้คนเดียว ถ้ามากไปก็ทำได้แค่ร้องไห้ คนในครอบครัวก็ไม่เคยรู้ บางทีเราอาจแค่เรียกร้องความสนใจแค่นั้นมั้ง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเราอยู่ดี ว่าทุกวันนี้เราเป็นยังไงบ้าง เขามองเราแค่สิ่งที่เขาเห็นแค่นั้น เราก็เลยรู้สึกว่า ถ้าต้องเป็นแบบนี้ ก็เป็นโรคซึมเศร้าให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ไม่ต้องตอบก็ได้นะ หัวข้อมันดูไร้สาระไปหน่อย555