คือทุกคนคะเรามีปัญหาตอนนี้คือ คุณปู่และย่า เขาปิดกั้นความสุขเราสุดๆเลยไม่รู้ว่ามันเป็นความคิดส่วนตัวเรารึเปล่าแต่เขาปิดกั้นความสุขเราจริงๆ เราเป็นติ่งค่ะเรารีของแจกเรื่อยๆแล้วของก็เข้าบ้านมาเรื่อย แต่เขาบ่นเราว่าจะเอามาทำไมของพวกเนี่ยไม่มีประโยชน์สึ่งมันทำให้เราน้อยใจเขามากเราไม่เคยได้อะไรเลย เราโดนห้ามซื้อของจุกจิกตลออแต่มันเป็นคุณค่าทางใจเรามาก เราเขาใจว่าเขาไม่อยากให้เราฟุ่มเฟือยแต่ นั้นแหละค่ะเราไม่มีความสุขเลย ไม่ว่าจะเรื่องเรียนให้เราไปเรียนตามพี่แถวบ้านเพราะเห็นเขาออกรถให่แม่ได้แต่ทางที่เขาให้เราเรียนเราไม่เก่งด้านนั้นเลย เขสชอบบอกว่าเราเป็นบ้าหัวเราะแต่กับทรศ.เขาดูไม่ออกหรอว่าเราอยู่กับทรศ.แล้วเรามีความสุขแค่ไหนต่างจากที่อยู่กับเขสที่เราต้องร้องไห้ทุกวัน เขาด่าเราเหมือนหมูเหมือนหมาไล่เราไปตายบอกไม่อยากได้ยินเสียงเราได้ยินเสียงเราไปไหนก็ไป คนพูดอาจไม่คิดอะไรแต่คนฟังนี่สิ ไหนจะชอบตีเราอีก เขาอาจจะด่าเพราะรักแต่การไล่เราไปตายดูรักเรามากเลยใช่ไหมคะ