สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องความรักของผมนะครับ รักครั้งนี้เป็นรักที่ผมรู้ว่ามันผิด แต่ผมก็ยังเลือกที่จะทำ รักครั้งนี้เกิดจากวันซ้อมไหว้ครู เป็นวันที่ผมกับเพื่อนคนนึง แอบมองผู้หญิงคนนี้ จนเขารู้ตัว แล้วมีวันๆหนึ่ง ผมได้แอบมองเขาแล้วเขาหันมาสบตาพอดีตอนนั้นผมเขินหนักมาก เลยเอาหัวไปมุดที่เพื่อน จนครูเรียกออกไปช่วยถือล้อ ผมเขินหนักมาก กะจะหลบหลังเสา แต่ครูดันเรียกไปฝั่งผู้หญิงคนนั้นจนได้ หลังจากนั้นผมก็โพสต์อะไรที่เกี่ยวกับว่า แอบชอบรุ่นพี่ จนเขามากดไลค์ ตอนนั้นผมดีใจมากทำไรไม่ถูกเลย หลังจากนั้นผมก็โพสต์มาเรื่อยๆ เขาก็มากด แล้วผมก็ลงสตอรี่เป็นที่ผมร้องเพลง ตอนนั้นหวังให้เขาฟังอย่างเดียว แต่พอต่อไป ผมก็ลองเอาสติ๊กเกอร์หัวใจมาใส่ ผู้หญิงคนนั้นก็มากด กดครั้งแรกผมก็คิดว่าเขาคงกดผิด ครั้งที่สองยังไม่แน่ใจ ครั้งที่สามปุ๊บ ผมทักไปเลยครับ ผมทักไปว่า
''พี่มากดใจให้ เขินเลยครับ'' หลังจากนั้นเราก็ได้คุยกัน แต่เป็นการคุยในเฟสรองของเขานะ เราคุยกัน เราเจอกันเกือบทุกๆวัน ตอนอยู่ที่วิลัยช่วงเช้าผมกับเขาก็จะมองหากันตลอด ช่วงพักเที่ยง ผมก็มักจะมองหาเขาตลอด มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยมีมา ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่ามันผิด แต่ผมก็ห้ามใจไม่ได้สักที ผมรู้ว่าผมมันแย่ แต่พอเราคุยกันไปจนถึงวันสอบกลางภาค เราสองคนถูกแฟนเขาจับได้ เลยทำให้ต้องเลิกคุยกันไป แต่ก็กลับมาคุยกันในไลน์ครั้งที่1 คุยไปสักพักเขาก็บอกว่ามันไม่ดีไม่ควรผมก็ยอม เราเลิกคุยกันไป หลังจากนั้นก็กลับมาคุยในไลน์กันต่อ เพราะผมเพ้อเยอะเกิน หลังจากนั้นก็เลิกคุยกันต่อ พอเวลาผ่านไปจนถึงกิจกรรมกีฬาสีหลังจากวันนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกัน เราคุยกันเจอกันบ่อยมาก เลยทำให้ผมได้ไปส่งเขาที่บ้านหลายวันเลยนะ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลย หลังจากนี่เขาก็ต้องไปฝึกงาน เราคงได้เจอกันน้อยลง เราก็ได้แค่คุยกันผ่านแชท ไม่ได้มองหน้ากันบ่อยๆอีกแล้ว ถ้าเขาเรียนจบ เราสองคนก็คงต้องเลิกคุยกัน เวลาที่ผ่านมา เรางอแงใส่กัน งอลกัน เราง้อกัน แต่ส่วนมากจะเป็นผมมากกว่า แล้วเขาก็เอาใจผมตลอด เขาง้อผมตลอด เวลาผมเศร้าผมก็มีเขาอยู่ข้างๆตลอด เขาไม่เคยทิ้งให้ผมต้องร้องไห้อยู่เดียว เขามักจะอยู่ปลอบผมเสมอ ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลย ว่าคนนี้นี่แหละคือคนที่ผมรักมาก ผมอยากจะอยู่กับเขาไปตลอดเลยอยากดูแลเขา อยากเอาใจเขา อยากตื่นมาแล้วเจอเขาทุกวัน มันคงจะดีถ้าผมกับเขาได้เป็นกันแบบนั้น ผมรักและคิดถึงเขาเสมอนะ ถ้าวันนั้นมีจริงขอให้เราได้กลับมาเจอกัน แล้วได้คบกันนะ แต่มันคงจะไม่มีวันนั้นแล้ว เพราะเขากำลังจะหมั้นกับแฟนของเขา ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ผมก็ยังกล้าพูดได้เลยว่า ผมก็ยังรักเขาเหมือนเดิม ถึงเขาจะไม่ได้คิดไรมากกับสิ่งที่ผมบอกไปก็เถอะ แต่ผมก็อยากให้รู้ไว้นะ ว่าตลอดที่ผ่านมาที่ผมพูดไป ผมไม่เคยพูดเล่นๆเลยสักครั้ง หลังจากนี่ ถ้าขึ้นจบ ปวช.ปี1 ชีวิตของผมมันคงจะไม่มีเขาอีกแล้ว คงจะไม่ได้ตื่นมาแล้วคุยกันอีกแล้ว แชทในโทรศัพท์ของผม มันก็คงจะเงียบๆ มันคงจะเหงาน่าดูนะ☺️ หลังจากนี้ก็คงไม่มีใครบอกให้ไปกินข้าวอีกแล้ว ไม่มีใครบอกให้ตั้งใจเรียนอีกแล้ว ไม่มีใครไล่ไปอาบน้ำอีกแล้ว ไม่มีคนบอกฝันดีอีกแล้ว ถึงผมจะเศร้าหรือร้องไห้หรือเสียใจยังไง เขาก็คงจะมาปลอบผมไม่ได้อีกแล้ว หลังจากวันนั้น ผมก็คงต้องเข้มแข็งขึ้น🙂 แล้วก็จะไม่รู้สึกกับใครง่ายๆอีกแล้ว เพราะเวลาจากกันมันทรมานมากเลย☺️
รักที่มันผิด และ แสนเจ็บปวด!!?
''พี่มากดใจให้ เขินเลยครับ'' หลังจากนั้นเราก็ได้คุยกัน แต่เป็นการคุยในเฟสรองของเขานะ เราคุยกัน เราเจอกันเกือบทุกๆวัน ตอนอยู่ที่วิลัยช่วงเช้าผมกับเขาก็จะมองหากันตลอด ช่วงพักเที่ยง ผมก็มักจะมองหาเขาตลอด มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยมีมา ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่ามันผิด แต่ผมก็ห้ามใจไม่ได้สักที ผมรู้ว่าผมมันแย่ แต่พอเราคุยกันไปจนถึงวันสอบกลางภาค เราสองคนถูกแฟนเขาจับได้ เลยทำให้ต้องเลิกคุยกันไป แต่ก็กลับมาคุยกันในไลน์ครั้งที่1 คุยไปสักพักเขาก็บอกว่ามันไม่ดีไม่ควรผมก็ยอม เราเลิกคุยกันไป หลังจากนั้นก็กลับมาคุยในไลน์กันต่อ เพราะผมเพ้อเยอะเกิน หลังจากนั้นก็เลิกคุยกันต่อ พอเวลาผ่านไปจนถึงกิจกรรมกีฬาสีหลังจากวันนั้นเราก็ได้กลับมาคุยกัน เราคุยกันเจอกันบ่อยมาก เลยทำให้ผมได้ไปส่งเขาที่บ้านหลายวันเลยนะ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากเลย หลังจากนี่เขาก็ต้องไปฝึกงาน เราคงได้เจอกันน้อยลง เราก็ได้แค่คุยกันผ่านแชท ไม่ได้มองหน้ากันบ่อยๆอีกแล้ว ถ้าเขาเรียนจบ เราสองคนก็คงต้องเลิกคุยกัน เวลาที่ผ่านมา เรางอแงใส่กัน งอลกัน เราง้อกัน แต่ส่วนมากจะเป็นผมมากกว่า แล้วเขาก็เอาใจผมตลอด เขาง้อผมตลอด เวลาผมเศร้าผมก็มีเขาอยู่ข้างๆตลอด เขาไม่เคยทิ้งให้ผมต้องร้องไห้อยู่เดียว เขามักจะอยู่ปลอบผมเสมอ ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลย ว่าคนนี้นี่แหละคือคนที่ผมรักมาก ผมอยากจะอยู่กับเขาไปตลอดเลยอยากดูแลเขา อยากเอาใจเขา อยากตื่นมาแล้วเจอเขาทุกวัน มันคงจะดีถ้าผมกับเขาได้เป็นกันแบบนั้น ผมรักและคิดถึงเขาเสมอนะ ถ้าวันนั้นมีจริงขอให้เราได้กลับมาเจอกัน แล้วได้คบกันนะ แต่มันคงจะไม่มีวันนั้นแล้ว เพราะเขากำลังจะหมั้นกับแฟนของเขา ผมได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่ผมก็ยังกล้าพูดได้เลยว่า ผมก็ยังรักเขาเหมือนเดิม ถึงเขาจะไม่ได้คิดไรมากกับสิ่งที่ผมบอกไปก็เถอะ แต่ผมก็อยากให้รู้ไว้นะ ว่าตลอดที่ผ่านมาที่ผมพูดไป ผมไม่เคยพูดเล่นๆเลยสักครั้ง หลังจากนี่ ถ้าขึ้นจบ ปวช.ปี1 ชีวิตของผมมันคงจะไม่มีเขาอีกแล้ว คงจะไม่ได้ตื่นมาแล้วคุยกันอีกแล้ว แชทในโทรศัพท์ของผม มันก็คงจะเงียบๆ มันคงจะเหงาน่าดูนะ☺️ หลังจากนี้ก็คงไม่มีใครบอกให้ไปกินข้าวอีกแล้ว ไม่มีใครบอกให้ตั้งใจเรียนอีกแล้ว ไม่มีใครไล่ไปอาบน้ำอีกแล้ว ไม่มีคนบอกฝันดีอีกแล้ว ถึงผมจะเศร้าหรือร้องไห้หรือเสียใจยังไง เขาก็คงจะมาปลอบผมไม่ได้อีกแล้ว หลังจากวันนั้น ผมก็คงต้องเข้มแข็งขึ้น🙂 แล้วก็จะไม่รู้สึกกับใครง่ายๆอีกแล้ว เพราะเวลาจากกันมันทรมานมากเลย☺️