ขอขอบคุณเพจประวัติศาสตร์การปืน Firearms History อย่างสูงครับ
https://www.facebook.com/FirearmsHistory/
เนื่องจากในช่วงหลังสงครามโลกนั้นได้มี ได้มีการปรับลดกำลังพลของสหรัฐฯลงอย่างมหาศาล จากในช่วงสงครามโลกที่เคยมีกำลังพลในประจำการมากถึง 12 ล้านนาย แต่เมื่อสงครามจบลงในปีแรกๆกำลังพลก็เหลืออยู่แค่เพียงไม่กี่แสนคนเท่านั้น นี่ทำให้เกิดปัญหาเรื่องการจัดการพลาธิการและกำลังบำรุงเป็นอย่างมาก
เพราะว่าเหลือปืน อาวุธต่างๆเป็นหมื่นเป็นแสนกระบอกที่ยังคงรอการนำไปจัดการเก็บรักษาอย่างถูกต้องเหมาะสม จึงเป็นครั้งแรกตลอดเวลาการผลิตปืนที่ยาวนานของคลังแสงแห่งสปริงฟิลด์ที่ต้องหยุดสายการผลิตปืน และถึงจะมีปืนบางส่วนที่ยังคงจะต้องถูกใช้งานโดยกองทัพอยู่ แต่ว่ากองทัพสหรัฐฯ
ก็ยังคงมีปืนมากเกินไปกว่าที่จะจัดการได้อยู่ดี ทำให้มีการให้มอบปืนบางส่วนให้กับชาติพันธมิตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอดีตประเทศที่เคยถูกยึดครองในช่วงสงครามโลกที่จำเป็นจะต้องมีการจัดตั้งกองกำลังของตนเองใหม่หมด โดยมีทั้งปืนที่ใช้งานอย่างหนัก ถูกซ่อมแซมแล้วบาง หรือผลิตใหม่สดๆจากสายการผลิตช่วงสงครามก็มี แต่ทว่าที่ทำไปทั้งหมดนี่ก็ไม่เพียงพออยู่ที่ดี เพราะยังมีปืนมากมายมหาศาลที่ยังคงเหลืออยู่เกินความต้องการ
ปัญหาที่ผุดขึ้นก็คือ จะเก็บที่เหลือนี้ไว้อย่างไรดี เพราะการจะทำลายทิ้งมันไปก็คงจะเป็นที่สิ่งที่ไม่ฉลาดนักซักเท่าไหร่ เนื่องจากมันยังคงเป็นหนึ่งในปืนระดับแนวหน้าชั้นยอดที่ยังคงล้ำหน้าทางเทคโนโลยีไม่น้อยอยู่เมื่อเปรียบกับส่วนอื่นๆของโลกโดยส่วนใหญ่แล้ว และยังคงสามารถใช้เป็นเครื่องมือเพื่อสร้างความสัมพันธ์ทางการฑูตได้อีก นี่ทำให้คลังแสงแห่งสปริงฟิลด์ได้รับมอบหมายหน้าที่ในการพัฒนาและหาวิธีการเก็บรักษา M1 Garand ไว้เป็นอย่างดี โดยวิธีการที่คลังแสงแห่งสปริงฟิลด์เลือกก็คือ การเอามันไปยัดไว้ในกระป๋องโลหะนั้นเอง
ซึ่งกระบวนทั้งหมด ทั้งการพัฒนา จัดหารอุปกรณ์และวัสดุในการสร้างกว่าจะเสร็จสิ้นก็กินเวลาอยู่ถึง 2 ปีด้วยกัน และไม่ใช่มีเพียงแค่ M1 Garand ที่ถูกเก็บรักษาในสภาพแบบนี้อย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงปืนชนิดอื่นๆด้วย กระบวนทั้งหมดนี้นั้นเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 1946 และเสร็จสิ้นในตอนต้นปี 1948 โดยมีจำนวนอาวุธประเภทต่างที่ถูกอัดกระป๋องตามจำนวน คือ
- M1 Garand 220,310 กระบอก
- M1,M2 Carbine 254,520 กระบอก
- M1918A2 10,000 กระบอก
- M2 .50 ประเภทต่างๆ 34,000 กระบอก
- M1911 60,000 กระบอก
- M3,M3A1 29,910 กระบอก
แต่เนื่องจากด้วยสาเหตุใดไม่ทราบ ในปัจจุบันนี้ทั้งหมดนี่ได้หายสาบสูญไปเกือบหมดแล้ว ยกเว้นที่บางส่วนยังคงเหลืออยู่ในพิพิธภัณฑ์ในสภาพสมบูรณ์พร้อมกับบรรจุภัณฑ์ แม้แต่องค์กร CMP ผู้ขายปืน M1 Garand อย่างเป็นทางการตามโครงการของรัฐบาลสหรัฐฯที่ได้รับ M1 Garand คลังแสงของกองทัพสหรัฐฯโดยตรงก็ยังไม่เคยได้รับ M1 Garand หรือปืนอื่นๆในรูปแบบนี้เลย
แต่มีทฤษฏีที่เป็นไปได้ว่าอาวุธที่โดนอัดกระป๋องส่วนใหญ่นี้ได้ถูกเปิดขึ้นมาเพื่อใช้อีกครั้งในช่วงสงครามเกาหลี หรือไม่ก็คงจะอยู่ในคลังแสงที่ใดที่หนึ่งในโลก ในประเทศที่สหรัฐฯเคยให้การสนับสนุนช่วยเหลือในช่วงสงครามเย็นก็เป็นได้
สวัสดีครับ
สารานุกรมปืนตอนที่ 462 M1 Garand อัดกระป๋อง
https://www.facebook.com/FirearmsHistory/
เนื่องจากในช่วงหลังสงครามโลกนั้นได้มี ได้มีการปรับลดกำลังพลของสหรัฐฯลงอย่างมหาศาล จากในช่วงสงครามโลกที่เคยมีกำลังพลในประจำการมากถึง 12 ล้านนาย แต่เมื่อสงครามจบลงในปีแรกๆกำลังพลก็เหลืออยู่แค่เพียงไม่กี่แสนคนเท่านั้น นี่ทำให้เกิดปัญหาเรื่องการจัดการพลาธิการและกำลังบำรุงเป็นอย่างมาก
เพราะว่าเหลือปืน อาวุธต่างๆเป็นหมื่นเป็นแสนกระบอกที่ยังคงรอการนำไปจัดการเก็บรักษาอย่างถูกต้องเหมาะสม จึงเป็นครั้งแรกตลอดเวลาการผลิตปืนที่ยาวนานของคลังแสงแห่งสปริงฟิลด์ที่ต้องหยุดสายการผลิตปืน และถึงจะมีปืนบางส่วนที่ยังคงจะต้องถูกใช้งานโดยกองทัพอยู่ แต่ว่ากองทัพสหรัฐฯ
ก็ยังคงมีปืนมากเกินไปกว่าที่จะจัดการได้อยู่ดี ทำให้มีการให้มอบปืนบางส่วนให้กับชาติพันธมิตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในอดีตประเทศที่เคยถูกยึดครองในช่วงสงครามโลกที่จำเป็นจะต้องมีการจัดตั้งกองกำลังของตนเองใหม่หมด โดยมีทั้งปืนที่ใช้งานอย่างหนัก ถูกซ่อมแซมแล้วบาง หรือผลิตใหม่สดๆจากสายการผลิตช่วงสงครามก็มี แต่ทว่าที่ทำไปทั้งหมดนี่ก็ไม่เพียงพออยู่ที่ดี เพราะยังมีปืนมากมายมหาศาลที่ยังคงเหลืออยู่เกินความต้องการ
ปัญหาที่ผุดขึ้นก็คือ จะเก็บที่เหลือนี้ไว้อย่างไรดี เพราะการจะทำลายทิ้งมันไปก็คงจะเป็นที่สิ่งที่ไม่ฉลาดนักซักเท่าไหร่ เนื่องจากมันยังคงเป็นหนึ่งในปืนระดับแนวหน้าชั้นยอดที่ยังคงล้ำหน้าทางเทคโนโลยีไม่น้อยอยู่เมื่อเปรียบกับส่วนอื่นๆของโลกโดยส่วนใหญ่แล้ว และยังคงสามารถใช้เป็นเครื่องมือเพื่อสร้างความสัมพันธ์ทางการฑูตได้อีก นี่ทำให้คลังแสงแห่งสปริงฟิลด์ได้รับมอบหมายหน้าที่ในการพัฒนาและหาวิธีการเก็บรักษา M1 Garand ไว้เป็นอย่างดี โดยวิธีการที่คลังแสงแห่งสปริงฟิลด์เลือกก็คือ การเอามันไปยัดไว้ในกระป๋องโลหะนั้นเอง
ซึ่งกระบวนทั้งหมด ทั้งการพัฒนา จัดหารอุปกรณ์และวัสดุในการสร้างกว่าจะเสร็จสิ้นก็กินเวลาอยู่ถึง 2 ปีด้วยกัน และไม่ใช่มีเพียงแค่ M1 Garand ที่ถูกเก็บรักษาในสภาพแบบนี้อย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงปืนชนิดอื่นๆด้วย กระบวนทั้งหมดนี้นั้นเริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน 1946 และเสร็จสิ้นในตอนต้นปี 1948 โดยมีจำนวนอาวุธประเภทต่างที่ถูกอัดกระป๋องตามจำนวน คือ
- M1 Garand 220,310 กระบอก
- M1,M2 Carbine 254,520 กระบอก
- M1918A2 10,000 กระบอก
- M2 .50 ประเภทต่างๆ 34,000 กระบอก
- M1911 60,000 กระบอก
- M3,M3A1 29,910 กระบอก
แต่เนื่องจากด้วยสาเหตุใดไม่ทราบ ในปัจจุบันนี้ทั้งหมดนี่ได้หายสาบสูญไปเกือบหมดแล้ว ยกเว้นที่บางส่วนยังคงเหลืออยู่ในพิพิธภัณฑ์ในสภาพสมบูรณ์พร้อมกับบรรจุภัณฑ์ แม้แต่องค์กร CMP ผู้ขายปืน M1 Garand อย่างเป็นทางการตามโครงการของรัฐบาลสหรัฐฯที่ได้รับ M1 Garand คลังแสงของกองทัพสหรัฐฯโดยตรงก็ยังไม่เคยได้รับ M1 Garand หรือปืนอื่นๆในรูปแบบนี้เลย
แต่มีทฤษฏีที่เป็นไปได้ว่าอาวุธที่โดนอัดกระป๋องส่วนใหญ่นี้ได้ถูกเปิดขึ้นมาเพื่อใช้อีกครั้งในช่วงสงครามเกาหลี หรือไม่ก็คงจะอยู่ในคลังแสงที่ใดที่หนึ่งในโลก ในประเทศที่สหรัฐฯเคยให้การสนับสนุนช่วยเหลือในช่วงสงครามเย็นก็เป็นได้