ฉันเกลียดความจนมันผิดมากมั้ย?

เรื่องมันมีว่าชีวิตเคยดี เคยรวย เคยมีทุกอย่างเมื่อ 10 ปีที่แล้ว จนมันมาพีคที่ครอบครัวแยกกันเพราะเรื่องเงินทอง หนี้สินที่พ่อก่อไว้ ต้องขายทุกอย่างตั้งแต่ โทรศัพท์มือถือแล้วไปซื้อรุ่นที่เก่าที่สุดที่เงินจะพอซื้อได้ บ้าน รถ ขายหมด แต่เราไม่เคยโกรธใครในบ้านเลยนะ แค่รู้สึกเกลียดที่ชีวิตตัวเองเป็นแบบนี้เท่านั้น เราก็ใช้ชีวิตปกติ ถึงบ้านจะเช่า รถจะไม่มีขับไม่มีนั่งแล้ว ทำงานพาร์ทไทม์บ้าง เป็นช่วงๆเพราะเราเรียนด้วยทำไม่ได้ตลอด แบบมีงานอะไรก็รับแค่ไม่ขายยากับขายตัวพอ เก็บเงินได้ประมาณ 20,000 กว่า จะไว้ซื้อโทรศัพท์เพราะที่เรามีอยู่มันเก่า มันเก่าแบบไม่รองรับแอพที่เราจะต้องใช้ ไม่ว่าจะแอพเรียนผ่านทางออนไลน์ แอพที่จะต้องใช้ทำงาน แอพธนาคารก็อัพเดตไม่ได้แล้ว เราเลยเก็บตังอยากจะซื้อเอง แต่ก็ซื้อไม่ได้เพราะต้องเอาเงินส่วนนี้จ่ายค่าเทอมตัวเอง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบ้านเช่าอีก เหลือๆก็ได้ค่ากินเฉลี่ยจากเงินที่เหลือกินวันละ 100 กว่าบาท มีช่วงนั่งเรียนกับเพื่อน เวลาอ.ให้ใช้แอพหรืออะไรที่จะต้องเข้าไปเรียนควบคู่กับวิชา โทรศัพท์เราก็ไม่ได้เหมือนชาวบ้านเขา เพื่อนก็จะชอบถามทำไมไม่ซื้อใหม่สักที มันเก่ามากละ เราก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆตอบไป ตอนแรกๆก็ไม่ได้รู้สึกไรมากมันก็แค่โทรศัพท์อ่ะ จนเพื่อนจาก 1 คนที่ถามๆ พอเพื่อนอีกคน และอีกหลายๆคนเห็นโทรศัพท์เราก็จะถาม ไม่ก็เวลาจะใช้แอพอะไรบ้างอย่างที่ต้องประชุมด้วยกันแต่มันเปิดไม่ได้เขาก็จะหัวเราะกัน รุ่นไหนว่ะคอลไม่ได้555+ คือเราเฟล เราอายมาก เราแบบเออถ้าเรามีตังเราคงไม่ต้องรอ ไม่ต้องมาฟังอะไรแบบนี้อ่ะ และไม่ใช่แค่โทรศัพท์ หลายๆอย่างที่อยากให้มันดีกว่านี้มันก็ทำไม่ได้ เราเลยเกลียดความจนที่มันให้โอกาสดีดีกับเราไม่ได้ เหมือนเรารับความจริงไม่ได้ว่าเราไม่ได้มั่งมีเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พอเห็นคนอื่นมีมันอิจฉานะ มันนึกถึงตัวเองเมื่อก่อน กระทู้นี้มันไม่ได้มีอะไรมากหรอก แค่อยากโพสระบายอะไรบางอย่างเท่านั้น  ขอบคุณที่รับฟังค่ะ