สถานะคนคุย กับโชคชะตาที่ไม่คาดคิดว่าตะเกิดขึ้น อย่าวกับนิยายโรงเรียน

ค่ะทุกคนคือเรากับพี่คนนี้อยู่รรเดียวกันค่ะเราเจอพี่เขาตอนปฐมนิเทศพี่เขาเข้าม.4ส่วนเราม.1เราเป็นคนทักพี่เขาค่ะและเราก็ชอบพี่เขาเราคุยกันไปมายาวนานถึง3ปีแต่ไม่ใข่แบบว่าคุยกันตลอดนะค่ะจะมีแบบเรื่องทะเลาะกันทำให้เราไม่คุยกันค่ะแต่ทุกครั้งเขาจะเป็นคนทักเรามาค่ะทุกครั้งเราจะผิดเสมอเลยละค่ะคือเราเป็นติ่งค่ะแล้วพอมีคนคุยอะไรอย่างงี้เรารู้สึกแบบว่าเหมือนนอกใจเมนเราอะค่ะบางครั้งอยากอยู่คนเดียวจนบอกเลิกคุยพี่เขาไป บ้านเราให้ความสำคัญกับกน้าตามากๆแต่เราไม่คิดเรื่องหน้าตาเลยค่ะ อ้อเราลืมบอกพี่คนนี้ไม่หล่อนะค่ะ พี่เขาดำค่ะดำแบบนิโกลอะไรประมาณนั้นแต่ไม่ได้ดำแบบขนาดนั้นขาวกว่านั้นสักนิดค่ะ หน้าตาดีค่ะ สูง ผอม นักกีฬาร์ พี่เขาเป็นคนดีค่ะนิสัยดี หัวร้อนง่านแต่กับเราพี่เขาโกรธไม่ลงสักครั้ง พี่เขาฐานะทางบ้านพอๆกับเราค่ะ ไม่รวยไม่จน พอกินพอใช้ค่ะ ล่าสุดเรากับพี่เขาเลิกคุนกันเกือบ2เดือนแล้วเราอยากได้พี่เขากลับมาค่ะและตั้งใจจะขอคบเลยถ้ามีโอกาสจะมาเล่าเรื่องของเราสองคนทั้งหมดให้ฟังนะค่ะ คือเรื่องเลิกคุยล่าสุดที่เกิดขึ้นคือเรา มีพี่คนนึงเขาเป็นร้องของแฟนของญาติเรา ญาติเราเป็นผญนะ ซึ่งวันนึงเคาไปเที่ยวทะเลที่เดียวกัน เราปลื้มพี่เขาค่ะย้อนไป7เดือนก่อนนะค่ะ แล้วพี่ก็ทักมาค่ะคุยได้3เดือนเราไม่โอเคค่ะเลบเหลือสถานะแต่พี่น้องจากนรั้นเราก็กลับมาคุยกับพี่คนที่เราเล่าว่าคุยกัร3ปีค่ะ เราคุยกันไปมาแล้วเรารู้สึกเหมือนพี่เขาไม่ได้สนใจเรา เราเลย ลงสตอรี่ค่ะ ลงว่าคิดถึงพี่คนที่เราไปทะเลด้วย เรารอพี่เขากลับมาบ้านน่า อะไรประมาณนี้คือพี่คนนั่นเรียนอยู่กรุงเทพจ้า แล้วปรากฎพี่3ปีของฉันบอกเลิกคุยจ้า ไม่ร้องไห้นิดเดียว ไม่มีความรู้สึกอะไรแม่แต่นิดเดียว หลังจากนั้นเราเจอกันทุกวันหน้าไม่มองค่ะ แต่แล้ววันที่30 ธ.ค 63 งานปีใหม่รรค่ะ คือรร เราเป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างอยู่ไกลเมืองค่ะบรรยากาศสบายมาก มีภูเขาอ้อมล้อม อยู่ภาคใต้นะค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า ขณะจับของขวัญ
อาจารย์:หมายเลข78 ด.ญ ขวัญใจ ชื่อสมมุติ
เราวิ่งไปที่จาร ขอเรียกสั้นๆว่าจารนะค่ะคือที่รร เราเรียกอย่างนั้น
เราจับฉลาก
จาร:หมายเลข 83นาย นิพน ชื่อสมมุติอาจารย์อ่านชื่อผิดค่ะ
ทุกคนในรร ก็งงค่ะ ว่าใคร ชื่อ นิพน
แล้วจารก็อ่านใหม่
จาร: นัทนน พงศ์นน ชื่อสมมุตินะค่ะ
ชื่อพี่คนนั้นจ้าาาา เราไปจับของขวัญได้พี่คนนั้นจ้า คือคนกรี๊ดทั้งโรวเรียนค่ะ อาจารย์นี่ยืนงง เป็นไก่ตาแตกเลย ขอโทษนะค่ะ
แล้วพี่เขาก็เดินมาค่ะ เราเดินกลับแต่โดนจารเรียกกลับมา
จารอีกคนจะถ่านรูปแต่เรากับพี่เขาไม่ยอมถ่านค่ะ
จาร:นี่สินะที่เขาเรียกว่าแม่หวงลูก จารคนนั้นประจำชั้นเราค่ะ คือเขากรี๊ดเขาจำกันทั้งโรงเรีนนเรานี่อายมาก
จาร: ไม่ถ่านรูปหน่อยหรอ
เรา: ไม่ค่ะอาจาร ไม่ถ่าย
แล้วทุกคนก็กรี๊ดกันหนักมากกกกกกกกกก

เรามาคิดดูเห็นพี่เขาทำหน้าแปลกๆตอนเราหัรไปแต่เพื่อนสนิทเราบอกว่าตอนที่จารอ่านชื่อพี่เขาพี่เขายิ้มหน้าบานเลยค่ะ คือตอนนี้เราทำยังไงดีให้พี่เขากลับมา หรือเราจะปล่อยพี่เขาไป

คือมันเป็นโชคชะตาจริงๆที่เราจับได้พี่เขา มันแบบว่า เราก็ดีใจยิ้มเพราะเขิลหนักมากค่ะ เพื่อนในห้องนี่กรี๊ดกันสุดๆ