ใครว่าบ้านเป็นที่พักผ่อน อยู่แล้วสบายใจไม่จริง กลับเป็นสังคมข้างนอกสะกว่าที่อยู่แล้วสบายใจ

คือผมเป็นนักศึกษาอายุ21  เป็นนักษาทำกิจกรรม หลายอย่างๆ เป็นระดับคนนำทำกิจกรรม เป็นตัวตั้งตัวตี รู้สึกตัวเองมีค่าในสภาพสังคมของมหาลัย และผองเพื่อน เวลาว่างๆ เราหาตังค์ใช้เองโดยทำพาสไทม์ แต่ก็ยังขอค่าเทอม พ่อแม่กับอยู่ มีค่าใช้จ่ายกับการเรียนก็จะเป็นส่วนของพ่อแม่ที่รับผิดชอบ  สภาพบ้านผมอยู่กัน ผมลูกคนโต และมีน้อง 3คน  พ่อแม่ชอบปัญหาทะเลาะกัน ไม่มีใครยอมกัน ทุกครั้งที่ผมอยู่ ผมจะรู้สึกรำคาญมาก และทะเลาะมีปากเสียงกันบ่อย เนื่องจากผมไม่ชอบการมีปัญหา  การกลับมาบ้านในทุกๆเย็น หลังหมดเรียนหรือกิจกรรม แล้วเจอปัญหาแบบนี้ จึงทำให้รู้สึกว่าบ้านไม่น่าอยู่ ส่วนน้อง มีน้องชาย 2 คน อายุ 16, 17 (อีกคนเป็นหลานที่มาอาศัยด้วย และช่วยงานพ่อ)​ ก็เริ่มออกลายเกเร เป็นเด็กเเว๊นส์ ชอบมีการเกาะกลุ่มกับเพื่อนเป็นก๊วนๆ ตามสภาพเด็กมีปัญหาที่พบเจอ แต่ผมไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย เนื่องจากสภาพโรงเรียนมัธยม ผมและน้อง ต่างกัน เพราะสอบติดกันคนละโรงเรียน ผมเป็นเด็กกิจกรรมมาตลอด จึงไม่มีเวลาไปทำตัวแบบนั้น เนื่องจากคิดว่าไร้สาระ และมีแต่ปัญหา พอน้องชายเป็นแบบนี้ ผมเลยไท่อยากสุงสิงด้วย ก็ปล่อยเลยตามเลย ส่วนน้องสาว อายุ 8 ขวบผมยังคงรักและเอ็นดูอยู่ น้องเป็นเด็กฉลาดและน่ารัก ผมต้องดูแลให้ดี  แต่ก็ตามสภาพ ตามความรู้สึกครับ  ผมกลับบ้านแล้วไม่มีความสุข สู้มาอยู่ข้างนอก พบปะผู้คนอื่นๆ ดีกว่า ผมไม่ได้เกลียดใครในครอบครัวนะครับ ผมแค่อยากมาถามหาวิธีปรับตัวของผม ผมควรทำอย่างไง  ขอบคุณครับ