มีใครเคยนั่งกินก้อนคนเดียวไหมครับ ช่วงเวลาแห่งความสุข เขาไปกันเป็นแก๊ง เป็นครอบครัว แต่วันนี้ผมนั่งกินคนเดียว เหงามาก หันซ้ายขวา ไม่มีโต๊ะไหนมาคนเดียวเลย
เรื่องคือ แฟนผมทำงานแบงค์สีม่วง กิจวัตรประจำวันคือต้องตื่นเจ็ดโมงเช้ามารายงานตัวว่าไม่เป็นโควิด ทุกวัน แล้วนั่งรถไปต่อบีทีเอส 1ชม.จากบ้านไปอโศก เวลาเลิกงานคือ สอง-สามทุ่มในวันปกติ และวันนี้ 30/12/63 คือ ห้าทุ่ม
ซึ่งทำ 5 วันต่อสัปดาห์ แต่มันเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยจนคนรอบข้างก็ต้องเหนื่อย เพราะ
1.กินข้าวไม่ตรงเวลา บางครั้งได้กินข้าวกลางวัน 4โมงเย็น และต้องผลัดกันไปกิน ซึ่งตามจริงควรได้พักเที่ยง 1 ชั่วโมง แต่ได้พักจริง 20-30 นาที ถ้าถึง 30นาที เพื่อนร่วมงานก็จะจิกด่า ซึ่งเป็นสังคมที่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน เอาเปรียบกันมาก เวลาพลาดพร้อมจะโยนใส่กันแบบเลือดเย็น
2.เวลาเลิกงานจริงคือ 6โมงเย็น แต่ทำงานจริงถึง 2-3ทุ่ม กลับได้โอทีแค่ครึ่งชั่วโมง ต่อวัน
3.ต้องทำข้อสอบ อบรม ทั้งที่วันหยุด ก็บังคับให้ทำงาน ให้ออกไปหาประกัน กดดันให้ขาย ทั้งที่เวลาทั้งงานยังไม่พอ ทำงานทั้งวันไม่มีเวลาหยุด เกินเวลา ก็ต้องหาให้ได้ จนกระทั่งต้องให้ญาติพี่น้องแกล้งสมัคร แล้วไปยกเลิกเอา
4.ผมเองต้องมารอรับแฟน เพราะอยากเจออยากกินข้าวด้วยกัน ใช้เวลาด้วยกัน แต่ร้านไหนๆก็ปิดก่อนจะไปถึง ปิดก่อนเธอจะเลิกงาน ยิ่งช่วงโควิดยิ่งปิดไว และวันนี้ ต้องนั่งกินบาบีก้อนคนเดียว เป็นอะไรที่เหงามาก ทุกโต๊ะไม่มีใครมาคนเดียว เพราะวันนี้เธอบอกเลิกงาน 5ทุ่ม ผมเลยต้องนั่งกินรอ
5.การมาอโศกรถติดมาก ไม่รู้ทำไมธนาคารถึงต้องทรมานพนักงานขนาดนี้ งานมันเหนื่อยอยู่แล้วยังต้องเดินทางไปสาขาไกลๆ สาขาระแวกบ้านมีเกือบร้อยสาขา เลือกสาขาลงไม่ได้ ไม่เข้าใจ แบบนี้คนจะผูกพัน จะอยู่กับองค์กรไปนานๆได้ยังไง หรือจริงๆเขาจงใจให้ออกเพื่อหาคนใหม่ๆรึป่าว ปกติองค์กรอื่นๆจะถือว่าการลาออกเป็นต้นทุนขององค์กร เสียคนเก่ง เสียเวลาเทรนใหม่ แต่ไม่เข้าใจธนาคาร
6.อย่างที่บอกมันไกล มันติด ผมเองจะกลับทางด่วนซึ่งก็เสีย 50 บาท บางวันทั้งขามาขากลับ รวม100 บาท บางวันทางด่วนติด ก็ต้องอ้อมหลายต่อมากกว่า 100ไปอีก
7.ปกติผมจะกินข้าวกับแฟนทุกวัน โดยเฉลี่ยมื้อนึง 500-1,000 ทุกวัน ซึ่งถ้าวันไหนผมไม่ได้มารับก็จะส่งแกรบไปทุกวัน
8.ห้ามป่วยครับ เพราะจะโหลดงานเพื่อนและจะถูกสังคมบูลี่ ทั้งที่กฎหมายแรงงานระบุให้ลาป่วยได้ตามที่ป่วยจริง แต่การเป็นพนักงานธนาคาร ขี้แตกไม่มีแรงเดิน ก็ต้องแบกร่างไปทำงานครับ
ปล. การกำหนดวันลาป่วยยังผิดกฎหมายเลยครับ เพราะต้องลาป่วยได้ตามที่ป่วยจริง แต่นี่หยุดไม่ได้จริงๆ
9.ห้ามขี้นาน ปวดขี้ต้องอั้น ปวดขี้ต้องรีบ จุดนี้ชีวิตดูบัดซบมากเลย
ผมสงสัยนะครับ ผมให้เทอดูแลเธอมันมากกว่าเงินเดือนเธออีก แรกๆผมเคยบ่นว่าจะให้ออก แต่เธอไม่กล้าออกเพราะมีภาระผ่อนบ้านและส่งให้พ่อแม่ แต่วันนี้เธอขอออกเองละครับ โดยผมตกลงจะช่วยผ่อนบ้านไปก่อน ผมว่าถ้าประหยัดหน่อย ก็จ่ายให้ได้ไม่ลำบาก คิดว่ามันคุ้ม เพราะปัญหาชีวิตส่วนใหญ่เริ่มจาก งาน ไม่มี work life balance จนต้องเครียด ค่ายาหาหมอโรคเครียดแพงกว่าเงินเดือนอีกครับ แพงกว่าข้าวมื้อๆนึง lexapro ยานอนหลับ ค่ารถน้ำมันเดินทางก็ไกล วันหยุดพักร้อนไม่เคยได้พัก บางทีรอเลิกงานซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเลิกกี่โมง รู้สึกว่าเวลาที่เสียไปกับการนั่งรอ เอาไปหาเงินให้เยอะกว่านี้ แล้วมาให้เธอเลยมันง่ายกว่า ได้ใช้ชีวิตด้วย นี่ถ้าจะเอาเวลาชีวิต เกือบ 40 ปี ไปถวายชีวิตให้แบงค์ คิดดูว่า วันนึง 24 ชั่วโมง ถึงบ้าน 4ทุ่ม หมดเวลากับงานไป 12-13 ชั่วโมง ไหนจะงานบ้าน เรื่องส่วนตัว ดูซีรี่ย์แทบไม่ได้ ได้นอนแค่ 5 ชั่วโมง ทำงานร่างกายเหมือนซอมบี้เลย ไม่สดใส ไม่ร่าเริง หงุดหงิดง่าย โมโหง่ายกับเรื่องเล็กๆ และมักจะมาทะเลาะกันเพราะ ที่ทำงานเถียงใครไม่ได้ ต้องเก็บกดไว้
และถ้าต้องเอาเวลาชีวิตไปให้งานขนาดนี้ ถ้ามีลูกคงไม่ได้เห็นน่าลูก ไม่เห็นลูกโต ลูกมีปัญหาคงไปดูไม่ได้ เผลออีกทีแก่แล้ว หมดเวลาชีวิต 95% ไปกับงาน กับการนอน ไม่เห็นน่าครอบครัว พ่อแม่ก็แก่ขึ้นทุกวัน
ถ้าให้พิมพ์ต่อคงอีกยาว นี่ขอระบายแบบเบาะๆ ระหว่างนั่นกินก้อนคนเดียวรอแฟนเลิกงานครับ
ต่อ..
ยังไม่หมดแค่นั้น
1.ให้พนักงานจัดบอร์ด ติ๊งต๊อง คือเวลางานก็เกินเวลาอยู่แล้ว เลิกงานก็อยากจะกลับบ้านไปเจอครอบครัว ทำธุระส่วนตัว ก็ต้องมาจัดบอร์ดสามสี่ทุ่ม
2.ทำแอพส่งอาหารโรบินฮูด ก็มาให้พนักงานลงร้านให้ คำถามคือเอาเวลาไหนไปติดต่อ ไปนั่งหาร้านลง บังคับว่าต้องได้คนละกี่ร้านๆ มันก็เลยเกิดร้านผี คือพนักงานปักมั่ว ในแอพจะขึ้นว่าร้านปิดอยู่ตลอด ถามว่าทำแบบนี้ได้อะไร
3.เห็นเขามีโครงการเที่ยวด้วยกัน เลยอยากทำบ้าง บังคับให้พนักงานต้องติดต่อเจ้าของโรงแรม หามาจัดโปรห้องพักราคาถูกกว่า agoda ให้ได้ บังคับว่าต้องได้กี่โรงแรมๆ คำถามเดิม ทำงานปกติยังเกินเวลา โอทียังจ่ายไม่ครบ ทำผิดกฎหมายอยู่แล้ว นี่จะเอาเวลาไหนไปหา
สงสารแฟนมาก ไม่รู้คนคิดนโยบายคิดถึงตอนปฏิบัติจริงบ้างไหม สักแต่คิด และก็สรรหาทำ รู้ไหมว่าแบบนี้ทางธุรกิจ มัน lose focus ไม่รู้เลยหรอว่า talent ขององค์ตัวเองคืออะไร อยู่ในธุรกิจอะไร แล้วเสียงบไปเท่าไหร่ แล้วรุ่งไหม แทนที่จะพัฒนาอะไรที่มันเป็น key success ขององค์กร ใช้คนเป็นทาส เงินเดือนสองหมื่น ทำจับฉ่าย พูดละขึ้น
บางครั้งเงินชอต(เงินหาย) ต้องดูกล้องดึกไปอีก ทอนเกินบ้าง ผมต้องโอนให้ก็มี จะได้กลับบ้าน เหนื่อยมาก เงินเดือนก็น้อย ขายประกันหลายหมื่นก็ได้ไม่กี่ร้อย โอทีก็ได้ไม่ครบ มาพลาดทีเดียวค่าแรงทั้งวันหมด เรื่องโกงโอทีนี่งงมาก ไม่ควรเกิดขึ้นกับบริษัทระดับนี้ ผมเคยยุให้แจ้งพนักงานตรวจแรงงาน เขาก็ไม่ทำ ยอมให้กดเพราะกลัวส่งผลต่องาน
มีเข้าเวรเปิดแบงค์แต่เช้าอีก วันทำความสะอาด แม่บ้านมาทำ ช่างมาล้างแอร์ก็ต้องไปเฝ้า ทั้งที่เป็นวันหยุดงานนะ
เวลาพักร้อนกำหนดวันล่วงหน้าครึ่งปี จองที่พักแล้ว จองเครื่องบินแล้ว จองเรือแล้ว พอถึงวันจะไป มีนู่นนั่นนี่จะให้ไปทำอีก ทั้งที่เป็นวันหยุด ผมงงมาก ต้องไปนั่งขอร้องทั้งที่เป็นสิทธิ์ของเรา แล้วถ้าต้องเลื่อนมันต้องเลื่อนทั้งเครื่อง ทั้งที่พักเสียฟรี ทั้งเรือ เรือก็มีวันละรอบแบบนี้
แล้วแฟนก็กลัวที่ทำงาน จะขอจ่ายค่า รร. ค่าเครื่องให้เราที่ต้องเลื่อน เป็นหมื่นนะ แล้วก็ทำงานทั้งเดือนมาจ่ายแบบนี้ โอ๊ย ชีวิตไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้
ถ้าจะเล่านี่คงเป็นร้อยเคส หยุดไม่ได้พัก เงินไม่ได้ ได้ก็ไม่ครบ สำหรับผมไม่เรียกทาส ไม่รู้จะเรียกอะไรดี
ให้แฟนลาออก เพราะต้องนั่งกินก้อนคนเดียว
เรื่องคือ แฟนผมทำงานแบงค์สีม่วง กิจวัตรประจำวันคือต้องตื่นเจ็ดโมงเช้ามารายงานตัวว่าไม่เป็นโควิด ทุกวัน แล้วนั่งรถไปต่อบีทีเอส 1ชม.จากบ้านไปอโศก เวลาเลิกงานคือ สอง-สามทุ่มในวันปกติ และวันนี้ 30/12/63 คือ ห้าทุ่ม
ซึ่งทำ 5 วันต่อสัปดาห์ แต่มันเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยจนคนรอบข้างก็ต้องเหนื่อย เพราะ
1.กินข้าวไม่ตรงเวลา บางครั้งได้กินข้าวกลางวัน 4โมงเย็น และต้องผลัดกันไปกิน ซึ่งตามจริงควรได้พักเที่ยง 1 ชั่วโมง แต่ได้พักจริง 20-30 นาที ถ้าถึง 30นาที เพื่อนร่วมงานก็จะจิกด่า ซึ่งเป็นสังคมที่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน เอาเปรียบกันมาก เวลาพลาดพร้อมจะโยนใส่กันแบบเลือดเย็น
2.เวลาเลิกงานจริงคือ 6โมงเย็น แต่ทำงานจริงถึง 2-3ทุ่ม กลับได้โอทีแค่ครึ่งชั่วโมง ต่อวัน
3.ต้องทำข้อสอบ อบรม ทั้งที่วันหยุด ก็บังคับให้ทำงาน ให้ออกไปหาประกัน กดดันให้ขาย ทั้งที่เวลาทั้งงานยังไม่พอ ทำงานทั้งวันไม่มีเวลาหยุด เกินเวลา ก็ต้องหาให้ได้ จนกระทั่งต้องให้ญาติพี่น้องแกล้งสมัคร แล้วไปยกเลิกเอา
4.ผมเองต้องมารอรับแฟน เพราะอยากเจออยากกินข้าวด้วยกัน ใช้เวลาด้วยกัน แต่ร้านไหนๆก็ปิดก่อนจะไปถึง ปิดก่อนเธอจะเลิกงาน ยิ่งช่วงโควิดยิ่งปิดไว และวันนี้ ต้องนั่งกินบาบีก้อนคนเดียว เป็นอะไรที่เหงามาก ทุกโต๊ะไม่มีใครมาคนเดียว เพราะวันนี้เธอบอกเลิกงาน 5ทุ่ม ผมเลยต้องนั่งกินรอ
5.การมาอโศกรถติดมาก ไม่รู้ทำไมธนาคารถึงต้องทรมานพนักงานขนาดนี้ งานมันเหนื่อยอยู่แล้วยังต้องเดินทางไปสาขาไกลๆ สาขาระแวกบ้านมีเกือบร้อยสาขา เลือกสาขาลงไม่ได้ ไม่เข้าใจ แบบนี้คนจะผูกพัน จะอยู่กับองค์กรไปนานๆได้ยังไง หรือจริงๆเขาจงใจให้ออกเพื่อหาคนใหม่ๆรึป่าว ปกติองค์กรอื่นๆจะถือว่าการลาออกเป็นต้นทุนขององค์กร เสียคนเก่ง เสียเวลาเทรนใหม่ แต่ไม่เข้าใจธนาคาร
6.อย่างที่บอกมันไกล มันติด ผมเองจะกลับทางด่วนซึ่งก็เสีย 50 บาท บางวันทั้งขามาขากลับ รวม100 บาท บางวันทางด่วนติด ก็ต้องอ้อมหลายต่อมากกว่า 100ไปอีก
7.ปกติผมจะกินข้าวกับแฟนทุกวัน โดยเฉลี่ยมื้อนึง 500-1,000 ทุกวัน ซึ่งถ้าวันไหนผมไม่ได้มารับก็จะส่งแกรบไปทุกวัน
8.ห้ามป่วยครับ เพราะจะโหลดงานเพื่อนและจะถูกสังคมบูลี่ ทั้งที่กฎหมายแรงงานระบุให้ลาป่วยได้ตามที่ป่วยจริง แต่การเป็นพนักงานธนาคาร ขี้แตกไม่มีแรงเดิน ก็ต้องแบกร่างไปทำงานครับ
ปล. การกำหนดวันลาป่วยยังผิดกฎหมายเลยครับ เพราะต้องลาป่วยได้ตามที่ป่วยจริง แต่นี่หยุดไม่ได้จริงๆ
9.ห้ามขี้นาน ปวดขี้ต้องอั้น ปวดขี้ต้องรีบ จุดนี้ชีวิตดูบัดซบมากเลย
ผมสงสัยนะครับ ผมให้เทอดูแลเธอมันมากกว่าเงินเดือนเธออีก แรกๆผมเคยบ่นว่าจะให้ออก แต่เธอไม่กล้าออกเพราะมีภาระผ่อนบ้านและส่งให้พ่อแม่ แต่วันนี้เธอขอออกเองละครับ โดยผมตกลงจะช่วยผ่อนบ้านไปก่อน ผมว่าถ้าประหยัดหน่อย ก็จ่ายให้ได้ไม่ลำบาก คิดว่ามันคุ้ม เพราะปัญหาชีวิตส่วนใหญ่เริ่มจาก งาน ไม่มี work life balance จนต้องเครียด ค่ายาหาหมอโรคเครียดแพงกว่าเงินเดือนอีกครับ แพงกว่าข้าวมื้อๆนึง lexapro ยานอนหลับ ค่ารถน้ำมันเดินทางก็ไกล วันหยุดพักร้อนไม่เคยได้พัก บางทีรอเลิกงานซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเลิกกี่โมง รู้สึกว่าเวลาที่เสียไปกับการนั่งรอ เอาไปหาเงินให้เยอะกว่านี้ แล้วมาให้เธอเลยมันง่ายกว่า ได้ใช้ชีวิตด้วย นี่ถ้าจะเอาเวลาชีวิต เกือบ 40 ปี ไปถวายชีวิตให้แบงค์ คิดดูว่า วันนึง 24 ชั่วโมง ถึงบ้าน 4ทุ่ม หมดเวลากับงานไป 12-13 ชั่วโมง ไหนจะงานบ้าน เรื่องส่วนตัว ดูซีรี่ย์แทบไม่ได้ ได้นอนแค่ 5 ชั่วโมง ทำงานร่างกายเหมือนซอมบี้เลย ไม่สดใส ไม่ร่าเริง หงุดหงิดง่าย โมโหง่ายกับเรื่องเล็กๆ และมักจะมาทะเลาะกันเพราะ ที่ทำงานเถียงใครไม่ได้ ต้องเก็บกดไว้
และถ้าต้องเอาเวลาชีวิตไปให้งานขนาดนี้ ถ้ามีลูกคงไม่ได้เห็นน่าลูก ไม่เห็นลูกโต ลูกมีปัญหาคงไปดูไม่ได้ เผลออีกทีแก่แล้ว หมดเวลาชีวิต 95% ไปกับงาน กับการนอน ไม่เห็นน่าครอบครัว พ่อแม่ก็แก่ขึ้นทุกวัน
ถ้าให้พิมพ์ต่อคงอีกยาว นี่ขอระบายแบบเบาะๆ ระหว่างนั่นกินก้อนคนเดียวรอแฟนเลิกงานครับ
ต่อ..
ยังไม่หมดแค่นั้น
1.ให้พนักงานจัดบอร์ด ติ๊งต๊อง คือเวลางานก็เกินเวลาอยู่แล้ว เลิกงานก็อยากจะกลับบ้านไปเจอครอบครัว ทำธุระส่วนตัว ก็ต้องมาจัดบอร์ดสามสี่ทุ่ม
2.ทำแอพส่งอาหารโรบินฮูด ก็มาให้พนักงานลงร้านให้ คำถามคือเอาเวลาไหนไปติดต่อ ไปนั่งหาร้านลง บังคับว่าต้องได้คนละกี่ร้านๆ มันก็เลยเกิดร้านผี คือพนักงานปักมั่ว ในแอพจะขึ้นว่าร้านปิดอยู่ตลอด ถามว่าทำแบบนี้ได้อะไร
3.เห็นเขามีโครงการเที่ยวด้วยกัน เลยอยากทำบ้าง บังคับให้พนักงานต้องติดต่อเจ้าของโรงแรม หามาจัดโปรห้องพักราคาถูกกว่า agoda ให้ได้ บังคับว่าต้องได้กี่โรงแรมๆ คำถามเดิม ทำงานปกติยังเกินเวลา โอทียังจ่ายไม่ครบ ทำผิดกฎหมายอยู่แล้ว นี่จะเอาเวลาไหนไปหา
สงสารแฟนมาก ไม่รู้คนคิดนโยบายคิดถึงตอนปฏิบัติจริงบ้างไหม สักแต่คิด และก็สรรหาทำ รู้ไหมว่าแบบนี้ทางธุรกิจ มัน lose focus ไม่รู้เลยหรอว่า talent ขององค์ตัวเองคืออะไร อยู่ในธุรกิจอะไร แล้วเสียงบไปเท่าไหร่ แล้วรุ่งไหม แทนที่จะพัฒนาอะไรที่มันเป็น key success ขององค์กร ใช้คนเป็นทาส เงินเดือนสองหมื่น ทำจับฉ่าย พูดละขึ้น
บางครั้งเงินชอต(เงินหาย) ต้องดูกล้องดึกไปอีก ทอนเกินบ้าง ผมต้องโอนให้ก็มี จะได้กลับบ้าน เหนื่อยมาก เงินเดือนก็น้อย ขายประกันหลายหมื่นก็ได้ไม่กี่ร้อย โอทีก็ได้ไม่ครบ มาพลาดทีเดียวค่าแรงทั้งวันหมด เรื่องโกงโอทีนี่งงมาก ไม่ควรเกิดขึ้นกับบริษัทระดับนี้ ผมเคยยุให้แจ้งพนักงานตรวจแรงงาน เขาก็ไม่ทำ ยอมให้กดเพราะกลัวส่งผลต่องาน
มีเข้าเวรเปิดแบงค์แต่เช้าอีก วันทำความสะอาด แม่บ้านมาทำ ช่างมาล้างแอร์ก็ต้องไปเฝ้า ทั้งที่เป็นวันหยุดงานนะ
เวลาพักร้อนกำหนดวันล่วงหน้าครึ่งปี จองที่พักแล้ว จองเครื่องบินแล้ว จองเรือแล้ว พอถึงวันจะไป มีนู่นนั่นนี่จะให้ไปทำอีก ทั้งที่เป็นวันหยุด ผมงงมาก ต้องไปนั่งขอร้องทั้งที่เป็นสิทธิ์ของเรา แล้วถ้าต้องเลื่อนมันต้องเลื่อนทั้งเครื่อง ทั้งที่พักเสียฟรี ทั้งเรือ เรือก็มีวันละรอบแบบนี้
แล้วแฟนก็กลัวที่ทำงาน จะขอจ่ายค่า รร. ค่าเครื่องให้เราที่ต้องเลื่อน เป็นหมื่นนะ แล้วก็ทำงานทั้งเดือนมาจ่ายแบบนี้ โอ๊ย ชีวิตไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้
ถ้าจะเล่านี่คงเป็นร้อยเคส หยุดไม่ได้พัก เงินไม่ได้ ได้ก็ไม่ครบ สำหรับผมไม่เรียกทาส ไม่รู้จะเรียกอะไรดี