เป็นเหมือนกันไหม ไม่อยากให้ใครมาตั้งความหวังเพราะกลัวเขาผิดหวัง เพราะผิดหวังคนเดียวก็หนักอยู่แล้ว

ขอเท้าความก่อนเลยนะคับ ผมเป็นคนต่างจังหวัด ไม่ได้ทำงานอยู่ในกทม. ทำงานอาชีพสายธุรกิจนำเที่ยวคับ ปีนี้ได้รับผลกระทบจากโควิดอย่างหนัก ชาวต่างชาติไม่มาเที่ยวก็งานหดหาย ผลกระทบยืดเยื้อมา1ปีกว่าแล้ว ผมเลยจะตัดสินใจลาออกจากงาน ปลายเดือนมกราปี64ที่จะถึงนี้ เพราะรอความหวังอยากได้เงินเยียวยาโควิดจากประกันสังคมบ้างก็ดี จ่ายเงินสมทบทุกเดือนแต่แทบไม่ได้อะไรคืนมาเลย ตอนนี้ผมอายุเลขสองอยู่ กำลังตัดสินใจไปสอบราชการที่กทม. เพราะเห็นว่างานธุรกิจท่องเที่ยวไม่มั่นคงอีกแล้ว แต่ทุกๆครั้งที่ตัดสินใจไปสอบแต่ละที่ คนช่วยออกค่าใช้จ่ายต่างๆให้คือพ่อแม่ และท่านก็ตั้งความหวังกับเราไว้มาก ดูจากอะไรหนะหรอ ก็จากที่คุณแม่พูดว่า"ไปสอบที่กทม.ก็สอบให้มันได้ด้วย" แต่ความรู้สึกแรกจากที่ได้ยินคำนี้คือ สอบราชการไม่ใช่อะไรง่ายๆ คนสอบเป็นพันเป็นหมื่น รับแค่1คนต่อ1ตำแน่ง แทนที่คุณแม่จะพูดแบบนั้น ทำไมไม่พูดให้กำลังใจแทน เช่น ตั้งใจสอบน่ะ ทำให้เต็มที่ ถ้าไม่ได้ก็พยายามกันใหม่ ผมฟังแล้วไม่ชอบคำนั้นของคุณแม่เลย มันทำให้รู้สึกกดดัน ลึกๆในใจก็คิดว่า"ถ้าสอบไม่ได้จะโดนต่อว่าซ้ำหรอ" ก็เลยเป็นที่มาของการที่ไม่ชอบให้ใครมาตั้งความหวัง สอบไม่ได้ก็สู้กันใหม่ ถ้าไม่ถูกตั้งความหวัง คนข้างหลังเราก็ไม่ผิดหวัง ยิ่งหากสอบไม่ติดคนที่ผิดหวังมากๆก็คือผมอยู่แล้ว กว่าจะผ่านไปได้แต่ละครั้งมันเหนื่อย ผมอยากได้กำลังใจมากกว่าคำพูดแบบนี้จริงๆน่ะ

ใครที่อ่านกระทู้นี้อยู่ คิดอย่างไรกับการไม่อยากให้คนอื่นมาตั้งความหวังบ้างคับ เพราะกลัวครอบครัวจะมาผิดหวังเหมือนผมบ้าง? มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันหน่อยคับ มาแชร์ประสบการณ์กัน