ปัญหาครอบครัวที่รับไม่ได้เเละต้องการคำตอบ

ต้องเกริ่นก่อนละกันว่าครอบครัวเราเนี่ย พ่อเเม่ทะเลาะกันเกือบจะทุกวันพ่อเเม่จะพูดเเทนกันเเละด่ากันด้วยคำหยาบมาตลอด เข้าเรื่องเลยละกันมีวันพ่อเเม่ก็ทะเลาะกันทั่วไปนี่เเหละเเบบว่าต่างคนต่างอยากออกไปเที่ยวไปสังสรรค์ พอทะเลาะกันหนักพ่อเราก็ไล่เเม่เเล้วบอกว่าต่างคนต่างไปไม่ต้องโทรมาตามกันนะ พ่อก็เลยออกจากบ้านไป สักพักเเม่ก็ออกตามไป ซึ่งตอนนั้นเราก็อยู่บ้านคนเดียวไม่ได้คิดอะไร พอประมาณเที่ยงคืนพ่อกลับบ้าน เเล้วก็ถามเราว่าเเบบไหนเเม่อ่ะ ยังไม่กลับมาอีกหรอ เราก็ตอบตามความเป็นจริงไปว่ายัง พ่อก็ตอบอือโอเคมาตามปกติ พอประมาณตีสามพ่อก็ตื่นมาเเล้วก็มาถามเราอีกรอบ เราก็บอกว่ายังเหมือนเดิม พ่อก็เลยโทรตามเเม่เเต่เเม่ไม่รับสายก็เลยขับรถออกไปตามที่บ้านเพื่อนเเต่ไม่เจอพ่อจึงให้เราโทรตามเเม่เเทนเผื่อเเม่จะรับเเต่เเม่ก็ไม่รับ พ่อออกไปตามเเม่ประมาณสองรอบได้ เเต่ไม่เจอ พอเเม่กลับมาพ่อก็ด่าเเม่ชุดใหญ่เลยว่าไปอยู่ไหนมา เเอบไปมีกิ๊กใช่มั้ย ด่าไปถึงคำที่เราคิดว่าไม่สมควรที่จะได้ยินมันในครอบครัวก็คือนี่เนาะ ทอง สันดานนี่ เนาะ เเต่คำด่ามันไม่ได้ทำให้เราเจ็บใจเท่าที่พ่อตบเเม่ กระทืบเเม่ ถีบเเม่ บีบคอเเม่ กระชากหัวเเม่ ซึ่งตอนนั้นเราร้องไห้ไปเเล้วก็พยายามขอร้องพ่อว่าอย่าทำเเม่เลย เเต่พ่อไม่สนคำพูดเราสักนิด เเม่เราพยายามพูดปฏิเสธทุกๆอย่าง เเต่พ่อก็ไม่เชื่อ เเม่ก็เลยเล่าว่าก็มีคนคุยเเต่เเม่ไม่ได้อยากพัฒนาความสัมพันธ์ไง เพราะว่าเเม่ก็มีครอบครัวตัวเองอยู่เเล้ว เเต่พ่อก็ทำร้ายเเม่เหมือนเดิม เเม่เราทะเลาะกับพ่ออยู่ประมาณ3วัน วันที่สองเเม่ต้องไปประชุมของบริษัทเลยไม่อยู่บ้าน เเต่พ่อก็จะส่งข้อความไปหาเเม่ประมาณว่าจะฆ่าตัวตาย เเม่ก็เป็นห่วงเลยทักมาหาเราให้เราไปเฝ้าพ่อหน่อย เราก็ไปเฝ้าให้ พอเเม่กลับมาจากประชุมก็ทะเลาะกันอีกประมาณว่าพ่อก็ถามว่าเเบบกูดีไม่พอหรอ เเม่ก็บอกว่าดี เเต่พ่อก็พยายามหาคำด่ามาด่าเรื่อยๆ จนวันที่3เเม่ทนไม่ไหวที่ถูกบีบคอ เลยให้เราโทรไปหาป้าว่าไม่ไหวเเล้วมารับหน่อยได้มั้ย ตอนนั้นพ่อเเม่ตกลงกันเเล้วว่าพ่อจะย้ายออก สุดท้ายพ่อก็ไม่ออก เเถมยังโยนเสื้อผ้าเเม่ออกจากบ้านอีก วันนั้นลูกของป้ามีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเรามารับ พ่อก็เล่าให้ลูกป้าฟังว่าเเบบเนี่ยเเม่เราอะนะ จะเอาไปอยู่ที่บ้านหรอ เดี๋ยวบ้านก็สกปรกหรอก ซึ่งตอนนั้นเราก็ได้ย้ายมาอยู่บ้านป้า เเล้วเป็นช่วงปิดเทอมเลยไม่กระทบต่อการเรียน ในระยะเวลาที่เเม่ยังอยู่กับเราที่บ้านป้า พ่อก็มาตาม มาทำลายข้าวของบ้าง เเล้วก็ยังด่าเหมือนเดิมวกไปวนมา เราโมโหตะคอกออกไปว่าเเบบ''เเล้วที่พ่อมีหล่ะ พ่อคุยกับเค้าต่อหน้าหนูเลยนะ อย่าคิดว่าไม่รู้ว่าที่คุยกันอยู่คือใคร คุยกันทุกวันในวันที่เเม่ไม่อยู่ เเล้วเวลาเเม่ไปทำงานกะกลางคืนพ่อก็จะไม่อยู่บ้าน ออกไปนู่นนี่นั่นตลอด''ตอนนั้นก็คิดในใจว่าพ่อทำเเบบนี้กับเราได้ไง ไม่เห็นเราเป็นลูกหรอ ทำไมไม่เห็นใจเราบ้าง 
พอก่อนเปิดเทอมเเม่เราได้ย้ายออกจากบ้านป้าไปเช่าห้องอยู่เเต่เรายังอยู่บ้านป้าเหมือนเดิม เราเคยโทรไปหาเเม่ว่าขออยู่บ้านป้าถาวรได้มั้ย เรารู้สึกว่าอยู่ที่เเล้วสบายใจ ไม่มีอะไรให้ต้องคิดเยอะ เพราะว่าป้าก็มีลูกสาว เเล้วลูกสาวป้าอายุน้อยกว่าเรา เราเลยรู้สึกว่ามันมีเพื่อนคุยจะได้ไม่เครียด ถ้าไปอยู่กับเเม่ก็ไม่มีคนให้คุยด้วย ตอนนั้นเเม่ก็เข้าใจเเล้วก็บอกเราว่างั้นรอดูอีกที เราเลยไปคุยกับน้องว่าเเบบเราอยากอยู่ที่นี่นะ น้องเลยเอาที่เราเล่าไปบอกป้า ป้าก็โอเคเเล้วก็ยอมให้เราอยู่เเล้วก็บอกเราว่ามีอะไรก็บอกได้ไม่มีเงินก็มาเอากับป้า หนูก็เหมือนลูกป้าคนหนึ่ง ตอนนั้นดีใจมากที่ได้อยู่ เเต่เราก็ไม่กล้าขอเงินหรอกนอกจากป้าจะให้เอง พอเปิดเทอมเราก็ได้ไปโรงเรียนพร้อมกับเเฟนพี่เพราะอยู่โรงเรียนเดียวกัน เเต่ด้วยความที่เเฟนพี่เป็นคนที่ไปสายก็คือไปถึงโรงเรียนก็8โมงเเล้ว เราเลยให้ลุงไปส่งดีกว่าเพราะว่ายังไงลุงก็ไปส่งน้องสาวอยู่เเล้ว จนกระทั่ง2วันก่อนเเม่บอกว่าจะกลับต่างจังหวัดนะ เดี๋ยวจะขับรถไป เราก็คิดว่าเเม่จะไปคนเดียว ก็เลยบอกว่างั้นเดี๋ยวกลับกับเเม่เองกลัวเเม่หลง ถ้าหลงก็หลง2คนดีกว่าหลงคนเดียวอ่ะ พอถึงวันกลับเเม่เราก็มารับ เเล้วตอนนั้นน้องออกไปหน้าบ้านเเล้วเเม่มาถึงหน้าบ้านพอดี น้องเลยรีบวิ่งมาบอกว่าเนี่ยพ่อเราอะไปด้วยนะ ตอนนั้นเราหน้าเจื่อนมาก คือไม่คิดว่าเเม่จะพาพ่อมา เพราะความรู้สึกเรามันไม่ได้เหมือนเดิม เพราะเราเห็นพ่อทำร้ายเเม่ เเล้วเราก็รับไม่ได้ พอออกจากบ้านมาได้สักพักน้าก็โทรมาหาว่ากลับบ้านกับใครเราก็ตอบว่าเเม่ ตอนเเรกเราจะไม่บอกว่าพ่อมาด้วย เเต่น้าก็ถามอีกว่ามีใครอีก เราเลยต้องบอก ระหว่างทางที่กำลังกลับเราก็เห็นเเชทที่ป้าเราส่งมาหาเเม่ว่า "หลังปีใหม่ให้มารับเราไปอยู่ด้วยนะ เหนื่อยที่จะรับผิดชอบเเทนพวกสองคนเเล้ว คิดได้ไงให้เด็กมาหลอก" เเม่เราไม่ได้อ่าน ป้าเราก็เลยถามเราว่าทำไมเเม่ถึงต้องหลอกลุงว่ากลับคนเดียว ซึ่งตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าทำไม ก็เลยได้เเต่ตอบว่าหนูไม่รู้ว่าทำไมเเม่ถึงหลอก ตอนเห็นข้อความที่ป้าส่งมาเราเเทบจะร้องไห้ เพราะว่าตอนเราอยู่บ้านป้าเราสบายใจมากๆ ไม่มีอะไรให้เครียด สนุกสนาน เเต่เมื่อป้าบอกให้เเม่มารับเราไปอยู่ด้วยเราเเทบจะร้องเพราะป้าก็รู้ว่าเราไม่สบายใจ เรารับไม่ได้ที่จะกลับไปอยู่อย่างนั้น เเต่ป้าก็ยังให้เเม่มารับเราไปอยู่ด้วย เราไม่อยากจะได้ยินคำหยาบในครอบครัว เพราะเเม่ทำอะไรผิดนิดหน่อยพ่อก็ด่า เรากลัวว่าถ้าเรากลับไปเราจะเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า เพราะว่าตอนนี้ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหน่อยๆ (ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราได้ยินมาหลายเรื่องมาก ทั้งพ่อพยายามขับรถชนเเม่ เพื่อพาคนที่ขึ้นชื่อว่าเมียน้อยหนี เเล้วคนที่เป็นเมียน้อยพ่อเรา ก็เป็นคนรู้จักของเเม่เรา ก็คือเป็นญาติๆกัน ) เเล้วญาติของเเม่เราก็ไม่มีใครรับได้กับเรื่องที่พ่อเราขอเเม่เรา คือให้เเม่เราเป็นเมียหลวงนะ เเต่ขอมีเมียน้อยได้มั้ย ซึ่งตรงนี้เราก็ไม่รู้ว่าเเม่เรารับได้ได้ไง ตอนนี้เเม่เราก็ไม่ออกมาจากวังวนนั้นสักที เเล้วตอนนี้เเม่เราก็ยังให้พ่อไปอยู่ด้วยอีก กลัวกลับไปอยู่กับเเม่เเล้วเป็นโรคซึมเศร้า เราเลยไม่รู้ว่าตอนนี้เราควรจะทำยังไงดี