ทำไมชีวิตคนเราความรู้สึกมันต้องละเอียดอ่อนด้วยครับ

คือผมตั้งแต่จำความได้ตอนเด็กๆความรู้สึกของผมมันละเอียดอ่อนมากๆครับ ไม่ว่าผมจะได้เห็นได้ยินได้สัมผัสกับการกระทำหรือทำพูดความรู้สึกของผมก็อินไปกับสิ่งๆนั้นมากๆตอนนี้อายุผมก็23ปีแล้ว ผมมีอาชีพเป็นนักมวยมาตั้งแต่เด็กทุกคนอาจจะมองว่าผมแข็งแรงทนหมัดทนเวลาโดนเตะได้ แต่กับความรู้สึกผมตรงกันข้ามเลยครับเวลาผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมนอนคนเดียวผมก็ร้องออกมา ผมเป็นผู้ชายที่น้ำตาไหลคนเดียวบ่อยๆเกือบทุกคืน ผมเคยผิดหวังเรื่องความรักเมื่อปีแล้วที่แล้วความรู้สึกผมตอนนั้นโครตไม่มีชิ้นดี ทั้งๆที่ความรู้สึกของเขาเราพยายามรักษามาดีโดยตลอด ผมชอบรักษาความรู้สึกของคนทุกคนรอบๆตัวผม ทั่งที่ผมรู้จักอย่างดีทั่งที่ไม่สนิทผมกลัวความรู้สึกของผม เป็นเพราะอะไรครับทำไมความรู้สึกของผมถึงได้ละเอียดอ่อนได้ขนาดนี้ (ผมพิมพ์ไปนอนร้องไห้ไปครับ) ขอโทษที่ตั้งกระทู้ถามนะครับ ผมไม่มีใครไห้ถามครับ ขอบคุณครับ