1 ปีกว่าผ่านมาแล้วครับ กับอาการประสาทของผม ผมคิดว่าประสาทนะ หรือจะเครียดคิดมากก็แล้วแต่
คือย้อนไป 1 ปีที่แล้ว ผมฟังข่าวๆนึงข่าวสะเทือนขวัญ ลูกทำร้ายแม่..ไม่ลงรายละเอียดมาก เอาว่ามันสะเมือนขวัญ
ผมฟังข่างนี้ผ่านยูทูป ทั้งวัน (ฟังเพื่อๆๆๆ) เพื่อนมาทักก็ยังขำๆ ล้อกันเล่น ผมน่ะ 40 เมียยังไม่มี อายุบางทีอาจรุ่นๆพ่อบางคน
แต่คนไม่มีเมียก็จะคิดแบบเด็กๆละครับ งานเงินเดือน ครึ่งแสนละครับ
ประเด็นมันคือเย็นวันนั้น ผมขับรถกลับบ้าน ความรู้สึกคือมันมืด เฮะ มืดๆ ตกใจเงาตัวเองในรถ เห็นเงามืดแล้วตกใจ
รถไปติดตรงตึกกำลังก่อสร้างหนึ่ง ผมว่ามันมืดจัง มืดๆๆ ผมกลัว ชีวิตผมไม่เป็นแบบนี้มาก่อนผมกลัว ความมืด
(ทั้งๆที่ผ่านมาลุยได้ทุกอย่าง ทุกอย่างชีวิตโชกโชน แบบ รดก็เข้าค่าย ทำงานก็กินเที่ยวกลางคืน) ผีไม่เคยกลัว
แต่คืนนั้นผมนอนไม่หลับ หลับไปตีสอง นอนคิดแต่คดีนี้ เหมือนมีตาคู่นึง (เหมือนการตูนวัยเด็ก จ้องมองผมบอกผมว่าไม่ช้าจะเป็นเหมือนกัน)
ผมกลัวๆๆจนนอนไม่หลับ ไปล้างหน้าห้องน้ำ มองกระจกกลัวเงาตัวเองในกระจก
2-3วันให้หลังข่าวนี้ ผมก็ยังหามาฟังในยูทูป ฟังมันเข้าไปเพื่ออะไร ก็ไม่ทราบ แต่เหมือนมันหลอก หลอนผม
มีเสียงในหัว ไม่ช้าผมก็เหมือนมัน (ผมอยู่กับแม่ผมรักแม่ผมมาก ไม่เคยทำท่านเสียใจตั้งแต่เด็ก ผมจะไม่ก่อเรื่องใดๆให้ท่านเสียใจเลย แม้คำเถียงสบต
ส่วนพ่อแต่งงานใหม่ ตอนผม 15 ก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันมากมาย)
จู่ๆมันกลัว ๆๆ มันรู้สึกแวปไปคิดอย่างนั้นอย่างนี้ ผมทำร้ายแม่ผม ผมกลัว กลัว มันเริ่มหม่นหมอง เหมือนผมจะบ้า
ผมกลัวจนอยากบวช อยากหาหมอ บอกแม่ทุกอย่าง ผมสบายใจขึ้น แต่ไม่นานมันจะวนมาอีก ความคิดผมหรืออะไรมันจะวนๆๆกลับมา ว่าผมเป็นโรคจิต
แน่นอนครับ ผมทำงานปกติ ทำงานได้ แรกๆเครียด จนไม่มีสมาธิจะทำงาน อยู่ที่ทำงานลืมๆไปบ้าง แต่อยู่ที่ทำงานคนเดียวกลับกลัว กลัวไม่รู้กลัวอะไร
กลับมาบ้านกลัวบ้าน รู้สึกบ้านมืด ผมหม่อนหมอง ปวดคอหนักคอ ปวดหัว พอมันคิดแวปไป ใจคอผมไม่ดีเลย
หนักที่สุดผมเข้าห้องน้ำ แม่ผมถามว่า เมื่อกี๊ชะโงกมามองอะไร ....ประเด็นคือผมเปล่า ผมอยู่ห้องน้ำ ผมยิ่งกลัว ผมจะบ้าจริงๆแล้ว
บอกตัวเองตลอด ว่าเฮ้ยเราฟังข่าวมาเรากำลังจะบ้าตามมันหรือ เรา 40 ผ่านร้อนหนาวมาเยอะ นี่มันอะไรกัน
ผมโทรไปสายด่วนสุขภาพจิต โธ่ผมน่ะรู้และเข้าใจทุกอย่างสารพัด ผมไม่ใช่เด็ก หลังโทรผมสบายใจแต่
ผมมองที่เสื้อ รู้การตูน เหมือน แววตาเสื้อนั้นมันมองผม ผมกลัว กลัวรูปที่เสื้อ วอเปเปอร์รูปคนเหมือนมันมองผม ผมกลัวๆๆ
รู้สึกถึงผี รู้สึกถึงเปรต นอนฝันก็เจอมี โดนอำ กลัวจนจะบ้า จริงๆ
ผมได้มีโอกาศไปเที่ยววัดหลายครั้ง มีผ้ายัต์หนึ่งผืน ครบรอบ 1ปีแล้ว บทสวดหลวงปู่ทวด ผมจึงลองสวดก่อนนอน
แล้วก็เคยคิดทำไม่ผมไม่เคยสวดมนต์ก่อนนอนเลย ทั้งๆที่แม่พูดบอกมาตลอดเวลา ผมจึงได้เอาหนังสือสวดมนต์มาสวด
ทุกคืน วันเกือบครี่งเล่ม ก่อนนอน ทุกอย่างมันโล่งไปหมดเลยครับ ผมฟังธรรม เรื่องการเกิดดับของจิต จิตปรุงแต่งดีบ้างร้ายบ้าง
คือคิดไปเอง.....นี่ก็ 1 ปีแล้ว บางทีมันก็แวปคิดเรื่องไม่ดีเข้ามา ผมฝึกจิตปล่อยผ่านไปครับ ไม่สนไม่เข้าไปเป็น
ทั้งนี้ ผมก็ทานยวิตามินรวม เดือนตก 500 บาท สารพัดวิตามินบำรุงประสาท นอนก่อน 5 ทุ่ม กาแฟทานให้น้อยที่สุด และห่างไกลความเครียด
ยังไงช่วยกันวิเคราะนะครับ
1 ปีผ่านมา กับประสาท หรือ สิ่งที่มองไม่เห็น
คือย้อนไป 1 ปีที่แล้ว ผมฟังข่าวๆนึงข่าวสะเทือนขวัญ ลูกทำร้ายแม่..ไม่ลงรายละเอียดมาก เอาว่ามันสะเมือนขวัญ
ผมฟังข่างนี้ผ่านยูทูป ทั้งวัน (ฟังเพื่อๆๆๆ) เพื่อนมาทักก็ยังขำๆ ล้อกันเล่น ผมน่ะ 40 เมียยังไม่มี อายุบางทีอาจรุ่นๆพ่อบางคน
แต่คนไม่มีเมียก็จะคิดแบบเด็กๆละครับ งานเงินเดือน ครึ่งแสนละครับ
ประเด็นมันคือเย็นวันนั้น ผมขับรถกลับบ้าน ความรู้สึกคือมันมืด เฮะ มืดๆ ตกใจเงาตัวเองในรถ เห็นเงามืดแล้วตกใจ
รถไปติดตรงตึกกำลังก่อสร้างหนึ่ง ผมว่ามันมืดจัง มืดๆๆ ผมกลัว ชีวิตผมไม่เป็นแบบนี้มาก่อนผมกลัว ความมืด
(ทั้งๆที่ผ่านมาลุยได้ทุกอย่าง ทุกอย่างชีวิตโชกโชน แบบ รดก็เข้าค่าย ทำงานก็กินเที่ยวกลางคืน) ผีไม่เคยกลัว
แต่คืนนั้นผมนอนไม่หลับ หลับไปตีสอง นอนคิดแต่คดีนี้ เหมือนมีตาคู่นึง (เหมือนการตูนวัยเด็ก จ้องมองผมบอกผมว่าไม่ช้าจะเป็นเหมือนกัน)
ผมกลัวๆๆจนนอนไม่หลับ ไปล้างหน้าห้องน้ำ มองกระจกกลัวเงาตัวเองในกระจก
2-3วันให้หลังข่าวนี้ ผมก็ยังหามาฟังในยูทูป ฟังมันเข้าไปเพื่ออะไร ก็ไม่ทราบ แต่เหมือนมันหลอก หลอนผม
มีเสียงในหัว ไม่ช้าผมก็เหมือนมัน (ผมอยู่กับแม่ผมรักแม่ผมมาก ไม่เคยทำท่านเสียใจตั้งแต่เด็ก ผมจะไม่ก่อเรื่องใดๆให้ท่านเสียใจเลย แม้คำเถียงสบต
ส่วนพ่อแต่งงานใหม่ ตอนผม 15 ก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันมากมาย)
จู่ๆมันกลัว ๆๆ มันรู้สึกแวปไปคิดอย่างนั้นอย่างนี้ ผมทำร้ายแม่ผม ผมกลัว กลัว มันเริ่มหม่นหมอง เหมือนผมจะบ้า
ผมกลัวจนอยากบวช อยากหาหมอ บอกแม่ทุกอย่าง ผมสบายใจขึ้น แต่ไม่นานมันจะวนมาอีก ความคิดผมหรืออะไรมันจะวนๆๆกลับมา ว่าผมเป็นโรคจิต
แน่นอนครับ ผมทำงานปกติ ทำงานได้ แรกๆเครียด จนไม่มีสมาธิจะทำงาน อยู่ที่ทำงานลืมๆไปบ้าง แต่อยู่ที่ทำงานคนเดียวกลับกลัว กลัวไม่รู้กลัวอะไร
กลับมาบ้านกลัวบ้าน รู้สึกบ้านมืด ผมหม่อนหมอง ปวดคอหนักคอ ปวดหัว พอมันคิดแวปไป ใจคอผมไม่ดีเลย
หนักที่สุดผมเข้าห้องน้ำ แม่ผมถามว่า เมื่อกี๊ชะโงกมามองอะไร ....ประเด็นคือผมเปล่า ผมอยู่ห้องน้ำ ผมยิ่งกลัว ผมจะบ้าจริงๆแล้ว
บอกตัวเองตลอด ว่าเฮ้ยเราฟังข่าวมาเรากำลังจะบ้าตามมันหรือ เรา 40 ผ่านร้อนหนาวมาเยอะ นี่มันอะไรกัน
ผมโทรไปสายด่วนสุขภาพจิต โธ่ผมน่ะรู้และเข้าใจทุกอย่างสารพัด ผมไม่ใช่เด็ก หลังโทรผมสบายใจแต่
ผมมองที่เสื้อ รู้การตูน เหมือน แววตาเสื้อนั้นมันมองผม ผมกลัว กลัวรูปที่เสื้อ วอเปเปอร์รูปคนเหมือนมันมองผม ผมกลัวๆๆ
รู้สึกถึงผี รู้สึกถึงเปรต นอนฝันก็เจอมี โดนอำ กลัวจนจะบ้า จริงๆ
ผมได้มีโอกาศไปเที่ยววัดหลายครั้ง มีผ้ายัต์หนึ่งผืน ครบรอบ 1ปีแล้ว บทสวดหลวงปู่ทวด ผมจึงลองสวดก่อนนอน
แล้วก็เคยคิดทำไม่ผมไม่เคยสวดมนต์ก่อนนอนเลย ทั้งๆที่แม่พูดบอกมาตลอดเวลา ผมจึงได้เอาหนังสือสวดมนต์มาสวด
ทุกคืน วันเกือบครี่งเล่ม ก่อนนอน ทุกอย่างมันโล่งไปหมดเลยครับ ผมฟังธรรม เรื่องการเกิดดับของจิต จิตปรุงแต่งดีบ้างร้ายบ้าง
คือคิดไปเอง.....นี่ก็ 1 ปีแล้ว บางทีมันก็แวปคิดเรื่องไม่ดีเข้ามา ผมฝึกจิตปล่อยผ่านไปครับ ไม่สนไม่เข้าไปเป็น
ทั้งนี้ ผมก็ทานยวิตามินรวม เดือนตก 500 บาท สารพัดวิตามินบำรุงประสาท นอนก่อน 5 ทุ่ม กาแฟทานให้น้อยที่สุด และห่างไกลความเครียด
ยังไงช่วยกันวิเคราะนะครับ