ใช่ค่ะเราสงสัยตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราจะเล่าให้ฟังนะคะว่ามันเป็นยังไง คือ แม่เราทะเลาะกับเราบ่อยมากๆ จะเรียกทะเลาะก็ไม่ได้หรอกค่ะเพราะทุกครั้งที่แม่เริ่มด่าเราเริ่มทุบตีเรา เราก็จะอยู่เฉยๆอยู่นิ่งๆไม่โต้กลับเพราะเราคิดตลอดเลยว่าเราอาจจะผิดจริงๆก็ได้แต่เราโดนแบบนี้ตลอด เราโดนด่าบ่อยมากๆ เรามีพี่นะคะตั้งแต่จำความได้ประมาณตอนเด็กๆพี่เราชอบเล่นแรงๆแต่ก็เข้าใจเพราะพี่เราเป็นผู้ชายแล้วเราก็เล่นด้วยเพราะเด็กยังไงก็ต้องการความสนุก จนพอเล่นแรงๆมันก็จะเสียงดังและรุนแรงขึ้นจนเรากับพี่ทะเลาะกันบ่อยๆเลยค่ะ แต่คนที่ถูกตีและโดนด่าคือเราค่ะ แม่เราให้เหตุผลว่า"กูรู้ว่าเป็นคนเริ่มก่อนอยู่แล้ว" ใช่ค่ะแม่เราเวลาด่าหรือโมโหจะชอบพูดคำหยาบทุกครั้งตั้งแต่เราเป็นเด็ก ด้วยความที่เราเด็กเราเลยเสียใจมากๆกับคำพูดนี้เพราะเราไม่ได้เริ่มก่อนเลย จากนั้นเราก็ไม่เล่นกับพี่อีกเลยจนโตขึ้น พอม.1เราตัดสินใจอยู่หอในเผื่อมันจะทำให้อะไรดีขึ้นบ้าง แต่เปล่าเลยแค่เราลืมโทรไปบอกเแม่ว่าจะนอนแล้วเพราะเราทำงานจนเผลอหลับแม่ก็ยกเรื่องนี้ขึ้นมาทะเลาะตอนเรากลับบ้านในวันเสาร์-อาทิตย์ จนเราไม่ทนกับหอในแล้วกลับมาอยู่บ้านเพราะสภาพมันก็แย่อยู่แหละ เราเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นเพราะเราต้องการความรัก เราอยากสัมผัสมันบ้างเราเลยเริ่มมีแฟนตอนม.2 พอนึกย้อนกลับไปก็ตลกดี เราตัดสินใจบอกแม่ว่าเรามีแฟนตอนคบกะบแฟนได้4เดือนจะ5เดือน เราคิดว่าแม่เราอาจจะเข้าใจเหมือนแม่เพื่อนเรา แต่เปล่าเลย แม่เราบอกว่า "มีแฟนหรอ ห้ามไปไหน2ต่อ2 คุยกันให้พอดีๆ อย่าอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ให้อยู่ด้วยกันให้เจอกันแค่ที่โรงเรียนก็พอ" แต่เราก็อยากได้ความรักบ้าง เราเลยไปดูหนังกับเขา2คน แต่แม่เราก็ตามไปถึงโรงหนังเลยค่ะ อาจจะดูเหมือนไม่จริงแต่มันจริงค่ะ แม่เราลากเรากลับบ้านและด่าเราอยู่2ชั่วโมงได้ค่ะแต่คำพูดที่ทำให้เรารู้สึกไร้ค่าที่สุดก็คือ "กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปไหนมาไหนกันสองคน และกูไม่ใช่ว่าคนในสังคมนี้จะรู้จักกูกันน้อยๆจะทำอะไรก็นึกถึงหน้ากูบ้าง" ค่ะ แม่เรารู้จักคนเยอะในสังคมที่เราอยู่ ทำให้เรารู้สึกไร้ค่ามากเพราะแม่เราห่วงชื่อเสียงและหน้าตาตัวเองในสังคมมากกว่าห่วงเราและความรู้สึกของเรา เราเสียใจมากๆเราเลยกลายเป็นคนเย็นชากับที่บ้านไปเลย เราหมกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะเราอึดอัด เราเลยกลายเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงไปเลย อ๋อลืมบอกเลยว่าหลังจากทะเลาะกับแม่เราก็เลิกกับแฟนเลยเพราะว่าเขาก็ทนไม่ไหวอ่ะ555555 จากนั้นแม่เราก็ด่าเราบ่อยขึ้นมากๆเพราะเรื่องมีแฟนด้วยมั้ง เราเลยคิดว่างั้นเราเอาการเรียนอย่างเดียวก็ได้เผื่อจะได้เลิกคิดมาก เราเรียนจนเกรดเราพุ่งขึ้นมากๆ แต่แม่ก็ไม่เคยชมเลยบางทีเราก็อยากได้กำลังใจอยากได้คำชมบ้าง55555 พอผ่านไปเราก็คิดว่าจะดีขึ้นแต่ไม่เลย แม่เราก็เริ่มด่าเราเรื่องที่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ด่าเราเยอะมากแบบพาลเอาเรื่องในอดีตมาด่าด้วย จนเราขึ้นม.3เราก็ไปเป็นหลีดมันทั้งซ้อมทั้งเรียนและม.3โรงเรียนเราเขาจะให้ย้ายห้องใหม่คือแยกเด็กเรียนเก่งไปอยู่ด้วยกันส่วนคนที่เหลือคือคละๆกัน เราได้เพื่อนใหม่เรามีความสุขมากตอนอยู่โรงเรียน แต่แม่เราก็ด่าเราอีกว่าติดเพื่อนคบแต่เพื่อนนิสัยไม่ดี ให้เราเลิกคบ แต่เราไม่เลิกคบเพื่อนเพราะเพื่อนเราทำให้เรามีความสุข แล้วพอม.3เทอม2เราอยากประชดแม่ เราเลยไม่เรียนเลย เล่นอย่างเดียวจนได้ร.มา8ตัว0อีก1ตัว ใช่ค่ะเราติด9ตัว แต่แม่เราก็ไม่สนใจเราค่ะไม่ว่าเราจะติดเยอะติดน้อยก็เรื่องของเราเขาก็ด่าเรานะคะแต่ทำไมเขาถึงไม่ด่าเราเหมือนตอนที่เราลืมล้างจาน ไม่ด่าเราเหมือนตอนที่เราลืมกวาดห้อง ไม่ด่าเราเหมือนตอนที่เราลืมถูพื้น เราคิดมาตลอดว่าที่เขาไม่ด่าเราหนักเหมือนตอนเราลืมทำงานบ้านเพราะการเรียนของเราไม่เกี่ยวกับเขามั้งคะ จากนั้นพอเราคิดแบบนั้นเราเลยแก้9ตัวนั้นเสร็จภายใน1อาทิตย์เลยค่ะ จนตอนขึ้นม.4เราเรียนหนักขึ้นเรียนพิเศษเช้าเรียนพิเศษค่ำ พอเลิกค่ำเขาไม่เคยถามเราเลยว่าเหนื่อยมั้ยแต่ประโยคที่เราได้ยินตลอดคือ เดี๋ยวกลับไปล้างจานด้วย พร้อมกับถ้าวันไหนที่เราลืมล้างแม่เราจะบ่นเราต่อจากประโยคที่บอก และทุกครั้งที่ทะเลาะหรือมีปัญหาเขาจะชอบถามเราว่าอยากไปอยู่ที่อื่นมั้ย เขาพูดแบบนี้กับเราตลอดจนมันทำให้เราคิดว่าเขาไม่ต้องการเรา บางทีเราก็นึกอยากไปแต่ว่าอีกใจก็ไม่ เราเหมือนเด็กเก็บกดและเราเชื่อว่าเราเป็นเพราะเราไม่เคยได้ความรักจริงๆเลย พ่อเราเขาทำงานต่างประเทศค่ะเลยนานๆกลับมาที และบางทีที่เราทำงานทำการบ้านของโรงเรียนแม่เราจะชอบมาใช้ให้เราทำงานบ้านซึ่งใช่แล้วเขาบังคับให้เราทำงานบ้านก่อนจนบางทีงานเราก็ไม่เสร็จวันหยุดเสาร์อาทิตย์เราก็ไปเที่ววบ่อยนะเพราะเราไม่อยากอยู่บ้านแต่เขาก็ชอบดักเราว่าถ้างานบ้านไม่เสร็จไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น เรารู้สึกเหมือนคนรับใช้เข้าไปทุกทีเลย55555555 และเวลาเราอยากทำตัวเด็กใส่แม่บ้างตอนเหนื่อยเราไปอ้อนไปอยู่ใกล้เขาก็บอกเราว่า "มาทำงี้อยากได้อะไรล่ะ" 55555555 น่าตลกสิ้นดีเราทำเพราะเราเหนื่อยเราอยากหายเหนื่อยแต่พอเจอแบบนี้เราก็ไม่มีแรงจะทำอะไรเลยแฮะ จนมาถึงปัจจุบันวันนี้เลยคือพี่สาวเรากลับมาจสกกรุงเทพเพราะโควิด พี่เราเสนอว่สเดี๋ยวซักผ้าให้ค่าจ้าง300บาท เราก็ไม่ยอมจ้างเพราะเราทำเองได้แต่พี่เราบอกว่าไม่มีตังค์เลยเนี่ย(ที่จริงมีแต่พี่เราขี้งก) เราก็โอเคเราจ้างก็ได้เพราะเราก็กลัวพี่เราไม่มีจริงๆ จนเราลงไปกินข้าวข้างล่างบ้านคำแรกที่เราเจอตอนเช้าไม่กูดมอนิ่ง ไม่ใช่หลับฝันดีมั้ย ไม่ใช่อรุณสวัสดิ์ แต่เป็นคำว่า"ขี้เกียจซักผ้าขนาดนั้นเลยหรอ" จากแม่เราเอง เขาด่าเราแรงมากๆตอนเรากำลังกินข้าว แม่เราเป็นคนที่ชอบด่าแรงๆเวลาด่าเราที่ไรก็พ่นคำแรงๆตลอดจนเรากลายเป็นคนปากร้ายเป็นคนแรงๆไปแล้วค่ะ5555555555 จนเรากินข้าวเสร็จเขาสั่งให้เราพับผ้าให้หมด เปลี่ยนผ้าปูที่นอน กวาดห้อง ถูพื้น เช็ดฝุ่น ให้เสร็จภายในวันนี้ เขาทำเหมือนเขาเกลียดเราในทุกๆครั้งที่เขาด่าเราเลยค่ะ เราเลยอยากรู้ว่าเขาเกลียดเราใช่มั้ยคะ5555555 พยายามจะไม่คิดแบบนี้นะคะแต่ว่าเราอยู่ในจุดๆนี้แล้วมันอดคิดไม่ได้เลยค่ะ เขาชอบกดดันเราทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องของเขาเรื่องเรียนเขาไม่กดดันหรอกค่ะขนาดเรียนมาเหนื่อยแทบตายเขาก็ไม่คิดจะถามเราแต่กลับใช้งานเราโดยให้เหตุผลว่าโตไปจะได้ทำอะไรเป็นคือเราทำเป็นแน่อยู่แล้วแต่นี้คือเขาให้เราทำงานหนักมากขนาดเราไปเรียนแล้วผ้าคาอยู่ในเครื่องซักผ้าไม่กี่ตัวเขายังไม่ช่วยเราตากเลยค่ะเขาให้เราทำเองทุกอย่างจนเหมือนกับว่าเราอยู่ตัวคนเดียวเลยค่ะ55555555555 ที่จริงเราแค่อยากมาระบายแต่ก็อดถามไม่ได้ว่าเขาเกลียดเราหรอ5555555555555