ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว เราเอาแต่คิดเรื่องเดิมซ้ำๆจนปวดหัวแล้ว ไม่อยากเริ่มแก่อ่ะ จริงเราก็ไม่ได้แก่หรอกแค่เห็นเด็กแล้วคิดถึงช่วงวัยเด็กของเรามีแต่ความทุกข์ความสุขมีน้อยบางเรื่องอยากกลับไปตอนนั้น เราจมกับอดีตทำไม วัยเด็กเป็นเวลาที่ดี แต่ของเราเหมือนมันจะไม่ค่อยดี น่าจะแย่ แต่เราไม่ได้แย่ที่สุด ตอนเด็กเราโดน บูลลี่ พ่อแม่ตีกัน ไม่มีใครสนใจ มีแต่คนออกห่าง เราก็ไม่ได้ดีแต่ส่วนใหญ่จะมีคนชอบมาทำลายเราตลอดเวลา ขอความช่วยเหลือไม่มีใครจะช่วยสักคน แม่ก็เหมือนจะทำลายชีวิตเรา พ่อเราก็ไม่อยากบอกแล้ว มีคนดีเข้ามาในชีวิตเราแต่มีคนแย่ๆเข้ามามากกว่าคนดี จนเราไม่ใส่ใจคนดีที่เข้ามา เรามักจะโดนหลอกหลายเรื่องตอนนั้นเราเป็นแค่เด็กทำไมเราโดนแบบนั้นได้คนอื่นไม่เจอแบบเราเพราะอะไร น้ำตา เจ็บปวดมาก ไม่มีใครสอนเราให้หัดคิดเองเป็นมีแต่เรื่องบ้าๆ อะไรก็ไม่รู้ที่เข้ามา เราตอนเด็กไม่ได้ดีแต่เราก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นอย่างไร้เหตุผล ตอนเด็กเหมือนเราจะเจอแต่เรื่องแย่ๆ ตอนนั้นเราใช้เหตุผลไม่มีใครฟังเหตุผลแม้แต่คนรอบตัวเราก็ทำลายเรา ทำไมต้องทำดีอะ สังคมเคยทำดีกับเราไหม เวลาเราเจ็บมีแต่คนด่าเราซ้ำเรา เราเบื่อแล้วกับสังคมไทย ทำไมตอนนั้นมีแต่คนหนีปัญหาและเราต้องโดนลูกหลงแทนหลายครั้งทำไมเราตอนนั้นเป็นแค่เด็ก ไม่มีใครสอนให้เราคิดเองเป็นไม่มีใครสอนเราให้ถูกทาง มีแต่พวกคนเลวๆเต็ม บางครั้งเราไม่ได้ทำอะไรก็โดนแล้ว เราเป็นแค่เด็กตอนนั้น เราไปโรงเรียนตอนเด็กเราไม่เคยมีความสุขที่ต้องนั่งในห้องแม้แต่ครั้งเดียว เราเกลียกสังคมไทยมาก ผ่านมาหลายปีแต่เรายังจำได้ดีมากว่าต้องเจออะไรมา