นี่เป็นกระทู้แรกขอโทษถ้าทำอะไรผิดนะคะ
มาเริ่มกันเลย ตอนนี้เราอยู่มอปลายแน่นอนมันเข้าใกล้ชีวิตจริงขึ้นเรื่อยๆเราอยากมีเป้าหมายเป็นของตัวเองบ้าง จนหลายสิ่งเริ่มเข้ามาในหัว ทำให้เราเกิดความสับสนกับตัวเอง ในชีวิตนี้เราอยากจะเป็นอะไรที่สามารถช่วยคนได้
อันนี้ไม่ได้โลกสวยเลยนะแต่ตอนเด็กๆ เรายังไม่เข้าใจว่าชีวิตมันมากกว่าเเค่นึกว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี จะตื่นมาทันดูการ์ตูนในตอนเช้าใหม จนมาประมาณช่วงที่เราติดดูหนัง ตอนนั้นเราอยู่ม.1ก็เริ่มรู้อะไรบ้างแล้ว เราได้ดูหนังเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่ชอบแต่เรารู้สึกชอบมาก เกี่ยวกับเด็กที่ฉลาดเเต่เป็นโรคมะเร็ง โรคนี้มันค่อยๆโจมตีอย่างช้าๆเป็นความทุกข์ที่เราไม่สามารถรู้เลยว่ามันจะหายไปจากตัวเราเมื่อไหร่หรือมันจะฆ่าเราตอนไหน และเด็กฉลาดคนนั้นก็ตาย หนังเรื่องนี้ทำเราหน่วงไปหลายวันเลย
ส่วนตัวเรามีพี่ชายที่เป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้ายเป็นตั้งแต่3ขวบจนที่บ้านรักษาจนหายจากโรคนี้ เราดีใจมากที่ยังมีพี่ชายอยู่ แต่กลับกันเราก็นึกถึงคนอื่นๆที่เป็นโรคนี้ว่าเขาคงจะทุกข์ใจมาก
นั้นแหละเป็นสิ่งที่จุกประกายให้เราเริ่มอยากศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้ และอยากมีส่วนร่วมในการทำให้โรคนี้หายได้ง่ายราวกับเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา
จนตอนนี้เราอยู่ม.ปลาย เรายังไม่รู้เลยว่าเราอยากจะทำอาชีพอะไร หลายคนก็บอกเป็น
▫️หมอมะเร็งไงแต่ใครจะรู้นั้นคือสิ่งที่เรากลัวมากสุดคือการเสียคนไข้ เรากลัวว่าถ้าวันนึงเราเป็นหมอเเล้วเราพลาดทำเขาตาย เขาอาจจะมีลูก มีแม่ มีภรรยา ที่ต้องดูแล เรากลัว จนเราตัดอาชีพนี้ออกไป ต่อมาเราเริ่มเจออีกอาชีพนึงคือ
▫️วิศวะกรรมชีวการแพทย์เราเเน่ใจมากว่าอยากทำอาชีพนี้ แต่เรามีครอบครัวที่ที่ต้องดูแลอีก แม่กับพ่อก็เริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่รู้ๆอาชีพนี้ได้งานยากเท่าที่อ่านมาเพราะในประเทศไทยไม่ค่อยมีบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้เท่าไหร่ เเละอีกเช่นเคยเรากลัวว่าจะไม่มีงานทำเเละเป็นภาระครอบครัว ตอนนี้เราเริ่มสับสนไม่รู้เส้นทางเราจะเลือกอะไร เรายังถามตัวเองซ้ำๆ ว่าชีวิตนี้เราต้องการจะเป็นแบบไหน แบบไหนที่เราต้องการจริงๆ
ทุกคนมีวิธีจัดการกับความสับสนของตัวเองกันยังไงคะ?แนะนำเราหน่อย
จุดเริ่มต้นของความฝันไม่มีปลายทาง🧭
มาเริ่มกันเลย ตอนนี้เราอยู่มอปลายแน่นอนมันเข้าใกล้ชีวิตจริงขึ้นเรื่อยๆเราอยากมีเป้าหมายเป็นของตัวเองบ้าง จนหลายสิ่งเริ่มเข้ามาในหัว ทำให้เราเกิดความสับสนกับตัวเอง ในชีวิตนี้เราอยากจะเป็นอะไรที่สามารถช่วยคนได้
อันนี้ไม่ได้โลกสวยเลยนะแต่ตอนเด็กๆ เรายังไม่เข้าใจว่าชีวิตมันมากกว่าเเค่นึกว่าเย็นนี้จะกินอะไรดี จะตื่นมาทันดูการ์ตูนในตอนเช้าใหม จนมาประมาณช่วงที่เราติดดูหนัง ตอนนั้นเราอยู่ม.1ก็เริ่มรู้อะไรบ้างแล้ว เราได้ดูหนังเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่ชอบแต่เรารู้สึกชอบมาก เกี่ยวกับเด็กที่ฉลาดเเต่เป็นโรคมะเร็ง โรคนี้มันค่อยๆโจมตีอย่างช้าๆเป็นความทุกข์ที่เราไม่สามารถรู้เลยว่ามันจะหายไปจากตัวเราเมื่อไหร่หรือมันจะฆ่าเราตอนไหน และเด็กฉลาดคนนั้นก็ตาย หนังเรื่องนี้ทำเราหน่วงไปหลายวันเลย
ส่วนตัวเรามีพี่ชายที่เป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้ายเป็นตั้งแต่3ขวบจนที่บ้านรักษาจนหายจากโรคนี้ เราดีใจมากที่ยังมีพี่ชายอยู่ แต่กลับกันเราก็นึกถึงคนอื่นๆที่เป็นโรคนี้ว่าเขาคงจะทุกข์ใจมาก
นั้นแหละเป็นสิ่งที่จุกประกายให้เราเริ่มอยากศึกษาเกี่ยวกับโรคนี้ และอยากมีส่วนร่วมในการทำให้โรคนี้หายได้ง่ายราวกับเป็นแค่ไข้หวัดธรรมดา
จนตอนนี้เราอยู่ม.ปลาย เรายังไม่รู้เลยว่าเราอยากจะทำอาชีพอะไร หลายคนก็บอกเป็น
▫️หมอมะเร็งไงแต่ใครจะรู้นั้นคือสิ่งที่เรากลัวมากสุดคือการเสียคนไข้ เรากลัวว่าถ้าวันนึงเราเป็นหมอเเล้วเราพลาดทำเขาตาย เขาอาจจะมีลูก มีแม่ มีภรรยา ที่ต้องดูแล เรากลัว จนเราตัดอาชีพนี้ออกไป ต่อมาเราเริ่มเจออีกอาชีพนึงคือ
▫️วิศวะกรรมชีวการแพทย์เราเเน่ใจมากว่าอยากทำอาชีพนี้ แต่เรามีครอบครัวที่ที่ต้องดูแลอีก แม่กับพ่อก็เริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่รู้ๆอาชีพนี้ได้งานยากเท่าที่อ่านมาเพราะในประเทศไทยไม่ค่อยมีบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับด้านนี้เท่าไหร่ เเละอีกเช่นเคยเรากลัวว่าจะไม่มีงานทำเเละเป็นภาระครอบครัว ตอนนี้เราเริ่มสับสนไม่รู้เส้นทางเราจะเลือกอะไร เรายังถามตัวเองซ้ำๆ ว่าชีวิตนี้เราต้องการจะเป็นแบบไหน แบบไหนที่เราต้องการจริงๆ
ทุกคนมีวิธีจัดการกับความสับสนของตัวเองกันยังไงคะ?แนะนำเราหน่อย