เราครบกันมาสี่ปีจนเข้าปีที่ห้า ตอนเข้ามหาวิทยาลัยปีสอง ห่างกันมาก เรียกว่าเป็นความสัมพันธ์ทางไกลระดับหนึ่งเลย ตอนนั้นเขาเรียนหนักจนไม่มีเวลาคุยกัน ปกติแล้วเราจะโทรคุยโทรหากันทุกวัน แล้วเราก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม เริ่มคิดมาก แต่เราก็ไม่ได้อยากงี่เง่ากับเขาเพราะเราก็รู้ว่าเขายุ่งกับเรื่องเรียน เราก็ใช้ชีวิตของเราไป เขาก็ใช้ชีวิตของเขาไป คุยกันผ่านไลน์ จนเราหวั่นไหวกับเพื่อนคนหนึ่ง ผ่านไปเป็นเดือนเราก็รู้สึกมันไม่โอเคแล้วกับสิ่งที่ตัวเองรู้สึกในตอนนี้ เราก็เลยโทรไปหาแฟนว่าเราหวั่นไหวกับคนอื่น เราเลิกกันเถอะ แต่ตอนนั้นก็พลั้งปากไปนะว่าส่วนหนึ่งก็เพราะเขาไม่มีเวลาให้ และเขาก็ตอบกลับมาว่า เขาก็นึกว่าเราโตแล้ว เราก็เลิกกันไป
          ผ่านไปหลายเดือนเราคบกับเพื่อนที่เราหวั่นไหวด้วย คบกันได้สองสามเดือน ตลอดช่วงสองสามเดือน ชีวิตเราไม่ได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเลย มันลงด้วยซ้ำทำให้เราคิดถึงแฟนเก่าตลอด เราก็บอกเลิกเพราะเรายังคิดถึงแฟนเก่าอยู่ เหมือนความรู้สึกของเรามันไม่ได้อยู่ที่เขาแล้ว มันไม่แฟร์กับเขา เขาพยายามยื้อเราไว้ แต่เราคิดว่าเรารู้ว่าเรารู้สึกอย่างไง ยื้อไว้อย่างไงก็ไม่ได้มีผลดีอะไร อย่างไงก็ต้องเลิกกันอยู่ดี มีแต่จะทำให้เขาเจ็บมากขึ้น เราก็บอกเลิกเลย เราขอโทษเราไม่ดีเอง
          เวลาผ่านไปเราก็เริ่มทักไปหาแฟนเก่า(คนแรกที่คบสี่ปีแล้วเลิก) บอกว่าเราอยากกลับมาคุยด้วย เราผิดเอง เขาก็คุยกับเรานะ เราก็พยายามอัพเดทชีวิตเราช่วงที่เขาไม่อยู่ให้เขาฟัง หาเรื่องคุยกับเขา ผ่านไปเรื่อยๆมีวันนึงเราทำโปรเจคและมันกำลังพีค เราก็ขอความช่วยเหลือเขาไป และเขาก็ตอบเรามาว่า ทำไมไม่ให้เพื่อนที่เราหวั่นไหวด้วยมาช่วยหล่ะ ตอนนั้นเราก็เลยโกรธ ก็เลยบอกว่าเราไม่มีใคร แล้วหลังจากนั้นเป็นต้นไปเราก็ไม่ได้คุยกันเลย
          หลังจากวันที่เราเลิกกัน รู้สึกขอโทษกับสิ่งที่เราได้ทำลงไป ขอโทษที่เราทำให้ใครเสียใจ ตอนนี้ช่วงคริตมาสเป็นช่วงที่เราบอกเลิกเขา จากเราเป็นคนที่ชอบคริตมาสมาก ตื่นเต้นกับคริตมาสทุกปี มันเปลี่ยนไปตั้งแต่บอกเลิกเขา เรารู้สึกผิด รู้สึกขอโทษทุกครั้ง ที่ทำให้คริตมาสของเขาเปลี่ยนไป ตอนที่กลับไปทักเขาเราก็พูดแต่เรื่องตัวเอง ปากก็บอกว่าคิดถึงเขา แถมยังขอความช่วยเหลือเขาอีก หน้าไม่อาย จนตอนนี้ก็ผ่านไปสามปีแล้ว เราก็ยังมีบางช่วงเวลาที่มีภาพเขาขึ้นมาเวลาดูหนัง หรือเวลาที่เห็นโมเมนคล้ายกัน เราฝันถึงเขาบ่อยมาก ยิ่งช่วงนี่ คริตมาส มีบางวันที่น้ำตาซึมคิดถึงสิ่งที่เราทำ ขอโทษนะ  ช่วงเวลาสี่ปีที่เราคบกันมันดีมากๆ ดีที่สุดจริงๆ นะ หลังจากเลิกกันเมื่อสามปีก่อน เรากับเขาไม่ได้ปิดช่วงทางการติดต่อกัน เรายังฟอลไอจีกันอยู่ เห็น ติดตามกันเรื่อยๆ ถามว่าเราอยากกลับไปคบกับเขาไหม เราไม่รู้ บางครั้งเราก็คิดว่าเราจะเจอเขาได้ไงมันเป็นความคิดที่แว๊บขึ้นมา แต่เราอยากทักไปหาเขานะ แต่ก็ไม่กล้า ไม่มีหน้าทักไปหาเขาหรอก ตอนนี้เราไม่รู้ว่าตัวเองคิดอย่างไกับเขาหรอก เราก็ใช้ชีวิตของเราไปมีบ้างบางช่วงเวลาที่มีภาพเรากับเขาแว๊บขึ้นมา แต่คิดว่าคงไม่มีวันนั้น วันที่เราจะทักไปหาเขาหรอก

ไม่ได้มีอะไรมากหรอก เราแค่มาระบายความในใจ เพราะตอนนี้เป็นช่วงคริตมาสเลยมีความรู้สึกหลายๆอย่างขึ้นมา

แสดงความคิดเห็นได้นะ ถ้าจะว่าเราช่วยใช้คำที่ซอฟนิดนึง