คือผมกับแฟนคบกันได้สองปีแล้ว แต่พึงได้ออกมาเริ่มใช้ชีวิตที่ห่างกันจริงๆหลังเธอเรียนจบ และผม ได้ออกมาเรียนตำรวจ บ้านเธออยู่พัทยา แต่ผมเรียนอยู่ นครสวรรค์ ระยะและเวลาทำให้เราได้เจอกัน ตลอดทั้งปีนี้ แค่เดือนละ 1 ครั้ง ละโควิดรอบแรกทำให้เราไม่ได้เจอกันยาวนานไปอีก 3-4 เดือนพอเธอได้ทำงานมีเงินเดือนเธอมีเงินมีของอะไรของเธอปกติผมเข้าใจ ด้วยความที่ไกลกัน ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยเลย ก็เลิกงานก็ไปกินปุฟเฟ่กะเพื่อนๆที่ทำงานบ้าง ต้องบอกก่อนนะครับว่าบ้านเธอพอมีฐานะดีกว่าฝั่งผมมากๆ เพราะผมไม่มีเลยก็ว่าได้ 😂 และผมกะแฟนไม่เคยใช้เงินร่วมกันจะไปไหนมาไหนส่วนมากก็หารกันตลอด เหมือนพอคุยเรื่องเงินผมก็ไม่ค่อยมีอะ ไม่ค่อยได้พาไปไหนจะไปหาแต่ละทีต้องเก็บเงินเป็นเดือน ผมไม่เคยขอเงินแฟนใช้นะและเขาก็เคยบอกผมว่า เขาเป็นผญ เขาต้องได้เงินจาก ผช ผมก็คิดแบบนั้น ผมอยากให้เขาทุกอย่างแต่ผมในตอนนี้ แทบจะไม่มีอะไรซึ้งต่างจากเขา มีรถ มีงาน มีเงิน มีเวลาพัก มีเวลาเที่ยว แต่ผมไม่เคยมีอะไรแบบนั้นเลย เวลาที่เขาว่างผมก็ไม่เคยว่าง หรือบางครั้งก็ไม่มีเงินไปหา เห่อ...เหนื่อยใจและยิ่งไกลกัน มันดูเหมือนยิ่งห่างขี้นเรื่อยๆ ยิ่งรู้สึกว่า เราไม่เหมาะสมกะเขา เขาควรเจอคนที่ดูแลได้ดีกว่านี้ 😥
ใครเคยมีความรู้สึกว่าตัวเอง ไม่เหมาะสมกับแฟนมั้ยครับ แบบเรื่องการใช้ชีวิต ครอบครัว เวลา เงิน และระยะทาง