เรื่องเขย่าขวัญ : ซานตาคลอสย่องเบา

หลังจากปีนขึ้นไปบนหลังคา บุญทิ้งก็สะเดาะกลอนหน้าต่าง แล้วย้ายตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องนอน
 
เขาศึกษามาหมดแล้ว ในคืนนี้ ที่นี่ไม่มีคนอยู่ พ่อ แม่ ลูก พากันไปฉลองคริสต์มาสที่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับก็คงเช้า โอกาสทองแบบนี้ มีหรือที่บุญทิ้งจะไม่ฉวยไว้

 บุญทิ้งเปิดลิ้นชัก กวาดทุกอย่างลงถุงที่เตรียมมา จากนั้นก็เดินไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดเจอเครื่องเพชรอีกสอง-สามกล่อง ข้างล่างมีเงินสดอีกสี่-ห้าปึก งานนี้คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

 หลังจากแน่ใจว่าจัดการทรัพย์สินจนหมดห้อง เป้าหมายต่อไปก็คือชั้นล่าง เขาย่องไปที่ประตู เปิดมันออก... ฉับพลัน! มีร่างหนึ่งยืนอยู่หัวบันได บุญทิ้งคว้าปืนที่แนบอยู่ข้างเอว กำลังจะชักออก ทว่า! เมื่อได้เห็นร่างนั้น เขาก็หยุดชะงัก

 อีกฝ่ายเป็นแค่เด็ก...เด็กอายุไม่เกินแปดขวบ บุญทิ้งยืนทำอะไรไม่ถูก จะหนีไปตอนนี้ก็ไม่ได้ ไอ้เด็กนั่นเห็นเขาแล้ว ถ้ามันโทรแจ้งตำรวจ เขาหนีไม่ทันแน่
 “คุณเป็นใคร” เสียงเล็ก ๆ จากเด็กชาย

 บุญทิ้งยืนแข็งค้าง ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ เขาคงต้องทุบมันให้สลบ เพื่อแน่ใจว่ามันจะไม่โทรบอกใคร แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิด อีกฝ่ายเป็นแค่เด็ก บุญทิ้งทำไม่ลงหรอก
 
“คุณเป็นซานต้าครอสใช่ไหม”

 “หืม?” คำพูดนั้นดึกสติกลับมา เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

 “ต้องใช่แน่ ๆ เลย” เด็กชายเผยรอยยิ้ม “คุณซานต้า คุณมาให้ของขวัญผมใช่ไหมฮะ”

 เมื่อได้ยินเช่นนั้น บุญทิ้งเห็นโอกาสทอง ถ้าไอ้เด็กนี่ไม่รู้ว่าเขาเป็นโจรก็ไม่ใช่ปัญหา “ใช่ ข้านี่แหละซานต้า”

 “จริงเหรอครับ” เด็กชายกระโดดโลด แต่เมื่อเดินเข้ามาดูให้ชัด ๆ สีหน้านั้นก็แปรเปลี่ยน “เอ่อ...ทำไมคุณดูไม่เหมือน...”

 “ไม่เหมือนอะไรเล่า” บุญทิ้งทำเสียงดุ “ข้าเป็นซานต้าไง โฮ โฮ โฮ”

 “เอ่อ...” เด็กชายมองตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่คุณดูผอม แถมชุดก็ไม่ใช่สีแดง”

 “แล้วไงล่ะ ข้าก็อยากลดความอ้วนบ้างสิ ส่วนเครื่องแบบ ข้าก็อยากเปลี่ยนบ้าง ใส่สีแดงทุกปีน่าเบื่อจะตาย”

 เด็กชายทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แต่ทันทีที่เห็นถุงผ้าในมือ เขาก็เผยรอยยิ้ม “แต่คุณจะเอาของขวัญมาให้ผมใช่ไหมฮะ”
แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่