โรงงานผงธูป

ห้องเเถวในชั้นที่หนึ่ง ค่อนข้างแออัด ห้องไม่ใหญ่นักแต่อาศัยอยู่กันทั้งครอบครัว คนแก่นั่งบ้างนอนบ้าง มีเด็กเล็กหน้าตามอมเเมมวิ่งเล่นไปมา ข้าวของเครื่องใช้วางล้นออกมาถึงหน้าห้อง ดูเหมือนคนแก่พวกนั้นจะมองหน้าผมแบบแปลกๆ  ทำผมรู้สึกอึดอัดเล็กๆ

ป้านวลชี้ไปที่ห้องแรก เป็นห้องติดทางขึ้นบันได มันคือห้องของแกกับเเฟน ขาดเหลืออะไรให้มาบอก ชั้นหนึ่งสำหรับคนมีครอบครัว ชั้นสามให้คนโสดพัก  แล้วแกก็ชี้ไปที่บันได บอกห้องพักของผมอยู่ชั้นบนสุด เป็นห้องรวมอยู่กันหลายคนหน่อย ส่วนใหญ่ไม่ได้นอนกันหรอก ค่ำหน่อยพวกขับรถสิบล้อก็พากันออกไปกันแล้ว กลับมาอีกทีก็สายๆ ของวันพรุ่ง  

ป้าจับไม้กวาดยื่นให้ ฝากให้ไปทำความสะอาดข้างบนให้ด้วย แกจะไปทำความสะอาดชั้นสอง กำลังทำค้างไว้ เผอิญผู้จัดการเรียกให้มาพาคนงานใหม่ไปดูห้องพัก  ห้องที่ไม่ได้ล็อคกุญแจนั่นแหละ ส่วนห้องไหนมีแม่กุญเเจคล้องไว้ก็อย่าไปยุ่ง

แรกเมื่อผมเดินไปถึงชั้นสอง ผมเห็นร่องรอยการพักอาศัยในห้องต่างๆ เสื้อผ้า ภาชนะถูกทิ้งไว้ระเกะระกะ เข้าใจว่าคนเก่าคงพึ่งย้ายออกไปได้ไม่นาน ทั้งชั้นไม่มีคนพักอาศัยเลย ในเมื่อเปิดประตูทิ้งไว้ อีกเดี๋ยวป้านวลคงมาทำความสะอาด  ผมนึกแปลกใจ ทำไมไม่ให้พักชั้นสองในเมื่อก็ว่างอยู่  

พอมองสำรวจไปตามเรื่อง ก่อนจะเดินขึ้นบันได หูผมพลันได้ยินเสียงหัวเราะของคนหลายคน มันเป็นเสียงแปลกๆ คล้ายกำลังมึนเมาได้ที่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมของผู้หญิง ผมหูผึ่ง หรือว่าจะเป็นพวกนั้น เสียงผู้หญิงคือน้องนักศึกษา  ใจคอผมรู้สึกไม่ค่อยดี หรือว่าจะทำมิดีมิร้ายกับ   ผู้หญิง ใบหน้าสวยหวานปนเศร้าของเธอคนนั้น ดันฝังในหัวผมไม่รู้ลืมเสียนี่ มันทำให้ใจจดจ่อโดยไม่รู้ตัว จะว่าเกิดเรื่องร้ายขึ้น เธอคนนั้นเดินตามขึ้นไปเอง โดยสมัครใจไม่ได้ถูกบังคับ  

ความเคลือบเเคลงสงสัยของผมสิ้นสุดลง เมื่อผมเร่งสาวท้าขึ้นไปชั้นสาม ห้องแรกติดห้องน้ำถูกปิดล็อคไว้ ห้องที่สองเปิดประตูอ้าค้าง  เสียงมาจากห้องนี้เอง พี่หมึกกับพรรคพวกนั่นเอง  พอผมไปถึงหน้าประตู เห็นกำลังกำลังนั่งซดเบียร์ พอเห็นหน้าผม ทั้งห้าคนกวักมือเรียกผมใหญ่ให้มาร่วมวงด้วยกัน ผมปฏิเสธอย่างนิ่มนวล โดยอ้างป้านวลเรียกใช้  น่าแปลกที่ผมไม่เห็นนักศึกษาสาวคนนั้น เธอไม่ได้ติดตามพี่หมึกขึ้นมาบนนี้หรือไง  

ผมเก็บคำถามไว้ในใจ มองสภาพห้องแล้ว หยากไย่สางไว้ตามมุมห้อง ถุงพลาสติกมีคราบของกินแห้งกรังหมักหมมจนมีกลิ่นสาบอบอวล มันปนๆ กันกับกลิ่นเหงื่อไคล ไม่มีเสื้อผ้าไม่มีเครื่องนอน เป็นเเค่ห้องว่างๆ โทรมๆ โดยเฉพาะตามระเบียงมีขวดน้ำดื่มวางไว้มากมาย  เสียเเต่มันเป็นน้ำสีเหลืองๆ ใส่ไว้เต็มขวด ไม่ต้องถามก็รู้เป็นปัสสาวะทั้งนั้น

สภาพแบบนี้ ผมมั่นใจได้เลยว่าป้านวล คงไม่ได้ขึ้นมาทำความสะอาดนานเเล้ว

ผมใช้เวลานั้นเร่งปัดกวาดเช็คถูขนานใหญ่ ในเมื่อต้องพักอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว ผมก้มหน้าทำงานแข่งกับเวลา ตอนนี้หกโมงเย็นใกล้ค่ำทุกที พอเงยหน้า คล้ายจะเห็นสีหน้าไม่พอใจของพี่หมึก เรื่องที่เรียกผมไปร่วมวงดื่มด้วยแต่ถูกปฏิเสธ บอกตามตรงว่า ผมคงหลับนอนในสภาพนี้ไม่ได้เเน่ คนพวกนี้คงเเค่อาศัยเป็นสถานที่สุมหัวเสพเหล้ายา ถึงเวลาก็ไปออกรถ ถึงได้ปล่อยเรี่ยราดเช่นนี้

พอตกค่ำ พวกนั้นก็พากันลงไป ผมมองจากระเบียงไปที่ลานจอดรถ ปล่อยสายลมเย็นโกรกใบหน้า คนขับรถสิบล้อกำลังวอร์มเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม ก่อนจะทยอยออกไปรับของกลับมา ซึ่งเป็นวัสดุดิบทำผงธูป ในตอนนี้ชั้นสามเงียบเชียบ ไร้เสียงเอะอะ  ผมเดินไปเปิดไฟระเบียงและในห้อง แสงไฟค่อนข้างรืบหรี่ แสงออกเหลืองไม่กระจ่างตา มีแมลงเข้าไปซุกจนดำเป็นพรืด ผมยืนถอนใจ ภายหลังลุยทำความสะอาดร่วมชั่วโมง คงจะได้พักผ่อนเสียที

น้ำใช้ห้องชั้นสาม น้ำไหลเบามาก ผมเห็นลงไปใช้ห้องน้ำชั้นสอง เสียเเต่ชั้นนี้ไฟถูกเปิดเเค่ทางเดิน  ผมถือขันสบู่จะเข้าห้องน้ำ ก่อนเข้าไปผมหันไปมองห้องหับ และระเบียงในความมืด  ป้านวลคงจัดการเก็บกวาดเสร็จ จึงปิดล็อคห้องไว้ทั้งหมด ถ้าเป็นไปได้ผมอยากขอมาพักชั้นนี้ มันดูสะอาดน่าพักอาศัยกว่า

เวลาสามทุ่ม  

แม้ว่าผมจะปัดกวาดเช็ดถูห้องเเล้ว กลิ่นอับๆ เหม็นคาวยังอบอวล มันลอยเข้ามาแตะจมูกเป็นพักๆ ยิ่งอาการนอนไม่หลับเพราะผิดที่ด้วย สักพักผมได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินผ่านบันไดขึ้นมา เวลานี้ค่อนข้างเงียบพอสมควร แม้เสียงหนูวิ่ง ผมว่ายังได้ยิน เสียงฝีเท้าดังตึกๆ ต่อมาก็ตามด้วยเสียงไขลูกกุญเเจ เป็นห้องติดบันได ผมจึงไม่เห็นเจ้าของห้องเดินผ่านหน้า ยังดีหน่อยที่ยังมีคนพักเป็นเพื่อน ผมหายใจยืดยาว ตั้งสมาธิข่มตาหลับอีกครั้ง

ผมถูกปลุกขึ้นมากลางดึก  เสียงน้ำจากก๊อกไหลแรง ดูท่าจะล้นด้วยซ้ำ ทั้งที่ตอนยังไม่ค่ำไหลเอ่ยเฉื่อยมาก คงเป็นข้างห้องลุกไปใช้ห้องน้ำ ดึกดื่นอย่างนี้ มีคนน้อยที่ใช้น้ำประปา  ข้างบนเลยน้ำไหลเเรง ผมมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ มันเลยเที่ยงคืนมาประมาณห้านาที