อยากปรึษาค่ะ

สวัสดีเราขอใช้ชื่อนามแฝงว่า "นะโม" เป็นเพศหญิง โดนวินิจฉัยว่าเป็นโรค Asperger มีงานอดิเรกชอบวาดรูป เป็นนักวาดที่ชอบเรื่องราวเกี่ยวกับต่างชาติซึ่งมีความสนใจต่างจากวัยรุ่นไทยส่วนใหญ่ เราจะมาแช

ขอช่วยนิดๆหน่อย ช่วยตลอด  ต่อหน้ามีมารยาท   แต่เมื่อเขาอยู่กับครอบครัวเขา   นินทาปากร้ายมาก  นินทาบูลลี่ผมแบบมันปากๆ นินทาความพิการ   แนวๆแซวๆ ล้อเลี่ยน 

มันมีคนนึงเป็นเพื่อนของคนที่ชอบเราขอย่อชื่อนะผู้หญิงคนที่ชอบเขาชื่อ เอ ​ส่วนเพื่อนผู้ชายที่สนิทที่ชอบเราชื่อ บี เอ​กับบีเนี่ยเป็นเพื่อนกันแล้วทีนี้ เอตามจิกการด่าตามทำตามเราแต่ว่าบางครั้งก็แอบลงโน๊ตด่

เมื่อวานเย็นยืนรอรถตรงถนนพหลโยธิน จังหวะที่รออยู่ก็ได้ยินเสียงตะโกนว่า "จะไปไหน กลับบ้าน" เราก็หันไปดู ปรากฎว่ามีผู้ชายวัยประมาณสี่สิบคนนึงตะโกนใส่ผู้หญิงอายุไล่เลี่ยกัน และเด็กหญิงอายุไม่

ตอนเราขี้เหร่หน้าตาไม่ดีนี้ไม่เข้าหาเราเลยจ้าเหมือนรังเกียจกันอะชีวิตโดนมันนี่เเหละค่ะบูลลี่เรามาตลอดลับหลังนี่นินทาเป็นว่าเล่นเเต่พอต่อหน้าเราบอกรักเรายังนู้นยังนี้นะ พอเราหน้าตาดูดีขึ้นหน่อย+หน้าที่

ครอบครัวเราแยกทางกัน ตอนช่วงประมาณป.5 จนถึง ม.ปลาย เราอยู่กับแม่2คน จริงๆเรามีพี่ แต่พี่เราไปอยู่ที่อื่น เนื่องจากไปเรียน จึงทำให้เราต้องอยู่กัน2คน แม่เราเป็นคนสะอาดและขยันมากก่อนจะออกไปทำงานแม่เราจะท

เราอยากหาคำด่าที่ไม่หยาบแต่เจ็บ เอาไว้ด่าเพื่อนที่ ต่อหน้าทำดี ลับหลังนินทา เพื่อนที่ ตอ*** อะไรแบบนี้อ่ะค่ะ เพราะโดนเพื่อนด่าตรงมาเยอะ อยากด่ากลับแต่อ้อมๆบ้าง

สังคมในโรงเรียนมัธยม ที่มีรุ่นพี่แก่กว่าตัวเราแค่1ปี และชอบแซะ มองจิก นินทา ชอบเอาชนะ เอาเป็นใหญ่ และเขาก็ทำแบบนี้กับเรา มาค่ะ มาฟังกัน ย้อนไปตั้งแต่ม.1 เราเจอพี่เขาครั้งแรกซึ่งตอนนั้นพี่เขาหันหลังและ

คือเอางี้นะคะเราอาจจะเป็นลูกที่ไม่ดีแต่แม่ของเราแถบไม่ทำหน้าที่เป้นแม่เลยมีแค่พ่อเราเท่านั้นเรามาลองนึกๆตอนเด้กแม่ชอบบอกเราว่าถ้าทำอันนี้ได้จะซื้อของให้แต่พอเราไม่ขอของก็บอกจำไม่ได้หรือบางทีก้ด่าเราพอ