ข้อคิดจากคน(เคย)คลั่งรัก

เขาเป็นคนต่างชาติ แต่เรายอมทิ้งอนาคตการงาน พ่อแม่ที่ไทย 
มาอยู่กับเขาที่ต่างประเทศได้2ปีกว่า
ตลอดเวลาที่อยู่กับเขา เราจะทำให้เขาสบายใจให้มากที่สุด 
เราไม่คุยกับเพื่อนผู้ชายเลย  ขอไปเที่ยวกับเพื่อนที่ทำงานน้อยครั้งมาก
งานปีใหม่ที่ทำงานจัด ถ้ากลับดึกเราก็จะไม่ไปเลยให้เขาสบายใจ 
เราทำกับข้าว ให้เขากินทุกวัน 
ทำอาหารใส่กล่องไปให้เขากินที่ทำงานด้วย
เราเตรียมชุดทำงาน ตอนเช้า เก็บที่นอน ทำงานบ้านต่างๆ 
ซื้อกับข้าว คิดเมนูต่างๆให้เขา ไม่จำเจ 
ตอนเขาจะอาบน้ำก็เตรียมน้ำอุ่นให้ เตรียมชุดนอน ผ้าเช็ดตัว
ปูที่นอน น้ำมะนาว ให้พร้อม 
บางทีเขาอยากกินอะไรที่ไม่มีในตู้เย็น เราปั่นจักรยานออกไปซื้อให้ 
ฝนตกเราก็ออกไปหามาให้ 

เขาไม่อยากให้เราทำงานนอกบ้านกลัวโควิด เราก็ลาออกให้เขา
เราอยู่บ้านอ่านหนังสือให้เขาสบายใจ 
เรื่องเซ็กซ์ เราจัดให้ไม่เคยขาด แม้เขาจะนอนดึก
แม้เราจะต้องตื่นก่อนมาทำกับข้าวเตรียมเสื้อผ้าให้เขา

แต่เราพบความจริงว่า การที่เราไม่ได้ทำงาน ไม่มีเงิน เรามีของที่อยากได้
แล้วขอเงินเขา กลายเป็นเขาว่าเราว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย  
การที่เขาชมว่าเซ็กซ์เราดีมากๆ ยังไงวันนึงเขาก็เบื่อ
พอถึงวันที่เลิกกัน มันไม่มีความหมายอะไรเลย
เขาชมว่าฝีมือการทำอาหารเราดีมาก เราทำอร่อยทุกอย่าง 
แต่ถ้าเราใช้เงินซื้อกับข้าวเยอะไป เขาก็ว่าอยู่ดี สุดท้ายมันไม่มีความหมาย 

เรายอมไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อน เพื่อที่ทุ่มเทกับคำว่าครอบครัว 
แต่เขาไม่ได้เห็นคุณค่าอะไรมากมาย  
ถ้าเราอยากทำอะไร เขาไม่อนุญาต เราก็ทำไม่ได้ 
สุดท้ายเราเองเป็นคนที่ตัดสินใจขอเลิกกัน 
เพราะเราใช้ชีวิตของเราซัพพอร์ตเขา แต่เราไม่มีอะไรเลย
ขอเลิกทั้งที่เราไม่มีงานทำ ไม่มีที่อยู่ มีเงินเก็บน้อยนิด 

ตอนนี้ เรากลับมารักตัวเอง หางานทำ พึ่งพาตัวเอง 
ใช้เงินที่ตัวเองหา มีเวลาพัฒนาตัวเอง
โสดที่ต่างประเทศ มีคนเข้ามาจีบเรื่อยๆนะเออ
แต่กลัวหนักกว่าเดิม ใครที่มาจีบเล่นๆ เราบล็อคไปหลายคน
บางคนดูดีมาก เสียดายแต่ถ้าทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ เราจะตัดออกทันที
เราเลิกคลั่งรัก(คนอื่น)แล้ววววว