ขอท้าวความก่อนเลย ผมเป็นเด็กที่ซิ่วจากมหาลัยในจังหวัดตัวเองแล้วไปเรียนที่กรุงเทพ ปัญหาหลักๆเลยคือแม่ก็ไม่ค่อยมีเงินส่งให้ แต่แม่ก็พยายามหาเงินเพื่อให้เราเอาไว้ใช้ตอนเรียน แต่คนที่บ้านเช่นยายตัวเองเขาไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมต้องไปเรียนที่กรุงเทพ เรียนแถวบ้านก็จบมีงานทำเหมือนกัน แต่เราไม่ได้คิดแบบนั้น เราก็พยายามดิ้นรนเพื่อที่จะไปเรียน หาโอกาส หาประสบการณ์ ซึ่งที่กรุงเพทมันมีโอกาสมากกว่าต่างจังหวัดอยู่แล้ว เราก็พยายามอธิบายให้ยายเข้าใจ เขาก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่เราคิด เขากลับคิดว่ามันสิ้นเปลือง ต้องไปกู้หนี้ยืมสินคนอื่นมาส่งตัวเราเรียน เราท้อแท้มากกับคำพูดเขา เราเหมือนตัวซวย ตัวถ่วง ตัวปัญหาของบ้านที่ทำให้ต้องเป็นหนี้ เราแค่อยากจะพยายามเพื่อที่จะได้ทำงานที่ดีๆ เพื่อมาดูแลที่บ้าน เราผิดไหนที่เราคิดแบบนี้ มันเห็นแก่ตัวไปไหม