มีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ในห้องเดียวกันและเราเล่นอยู่ในกลุ่มเดียวกันเราชอบมองเขาใส่ใจมากกว่าเพื่อนคนอื่นเขาชอบมาหยอกเราเรากลับบ้านด้วยกันทุกเรามีความสุขกับเขาหลายครั้งและร้องให้กัยเขาหลายครั้งจนวันเริ่มรู้สึกดีจนวันหนึ่งเราทักไปบอกรักเขาและเขาก็คิดว่าเราพูดเล่นหลังจากวันนั้นเราก็ตีตัวออกห่างเขาเพราะเรารู้สึกว่ามันน่าอายแล้ววันหนึ่งเขาก็ได้รู้ว่าเราชอบเขาจิงๆหลังจากนั้นเราก็คุยกันน้อยลงหยอกกันน้อยลงไม่ได้กลับบ้านด้วยกันแต่เราชอบมองเขาและเขามักจะหลบสายตาเราเสมอเราแค่อยากรู้ว่ามันใช่ความรักไหมหรือแค่ปลื้มหรือรู้สึกดีไม่เข้าใจตัวเองเราควรอยู่ในจุดของเราใช่ไหมเราต้องยอมรับความจริงใช่ไหม❓