ความรู้สึกท้อแท้หมดไฟในตัวเอง

คือเราอยากรู้ว่าเคยมีใครเป็นแบบนี้เราไหมค่ะ ในตอนช่วงเช้าถึงบ่ายเราจะยิ้มหัวเราะเหมือนคนทั่วไป แต่พอมืดเราจะมีอาการหลีกหนีผู้คนข้างไม่ค่อยอยากกินเก็บตัวในห้องแล้วเราก็จะเริ่มเครียดจากนั้นก็จะร้องไห้โด

ตามหาหนังแฟนตาซีเรื่องนึงครับ เคยดูเมื่อนานมากแล้ว เป็นหนังฝรั่ง เป็นเนื้อเรื่องที่พระเอกค่อนข้างล้มเหลว จนวันนึงได้เจอกับคนแคระที่มีรถม้าขายของไปไหนมาไหน เรื่องมันแปลกๆที่เหมือนจู่ๆสองคนนี้ก็มาทำงาน

.

ตอนคุยเล่นปกติเราก็ยิ้มหัวเราะร่าเริงได้เหมือนปกติค่ะ มันจะยิ้มหัวเราะไปโดยไม่ตั้งใจ ประมาณว่าอารมณ์พาไปน่ะค่ะ แต่ที่เราทำไม่ได้คือการยิ้มแบบตั้งใจอย่างการเซลฟี่ค่ะ เรายิ้มแบบนั้นไม่ได้ พยายามแล้วแต่ไ

เวลาลองคุยกับใคร ก็จะเจอแต่มาบ่นเรื่องตัวเอง ฐานะยากจนบ้าง ไม่หล่อบ้าง ไม่สบาย โน่นนี่นั่นบ้าง ท้อแท้กะชีวิตบ้าง เหนื่อยบ้าง สงสัยหน้าเราเหมือนที่ปรึกษาเนอะ บางคนอาการหนักบอกให้จีบเขาหน่อยเพราะเขาไม่

จุดเปลี่ยนของชีวิตมันยากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยและท้อมากๆ เหมือนตัวเองต้องเหนื่อยกว่าคนอื่นหลายเท่า เห็นคนอื่นยิ้มหัวเราะมีความสุข ส่วนเราก็ยิ้มแต่ข้างในใครจะรู้. ไม่อยากคิด อยากทำอะไร เหมือนชีวิตไม่มีอะไ

คืออ เราเป็นคนที่เวลาทำหน้านิ่งหน้าจะหยิ่งมากกก แต่นิสัยจริงๆเราร่าเริงนะ ออกจะยิ้มหัวเราะง่ายด้วยซ้ำ แต่ว่าที่แปลกคือไม่เห็นมีใครกล้าทักเราเลยอ่ะ 55555 เอ๊ะ หรือเราขี้เหร่เกินไปหว่า ทำไมต้องมองที่ภาย

สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียนม.ต้นที่ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นม.2 ตอนนี้กิจกรรมที่ทำคือการเป็นช่างภาพอาสาให้โรงเรียน มีงานอดิเรกคือการถ่ายภาพ เล่นดนตรี(กลอง)และมีวิชาที่ถนัดและชอบเรียนคือวิชาสังคมและภาษาไทย อยา

สวัสดีค่ะ หนูขอระบายและขอคำแนะนำหน่อยนะคะ หนูอยู่มอปลายค่ะ หนูย้ายโรงเรียนตอนม.5 ทั้งชีวิตหนูย้ายร.รบ่อยมาก ตั้งแต่มอต้น ทุกครั้งที่ย้าย เป็นการตัดสินใจของหนูหมด และเหตุผลทุกครั้งที่ตัดสินใจย้ายคือควา