แม่ต้องอยู่คนเดียว แต่เราก็ไม่อยากกลับมาอยู่บ้าน เราควรพูดยังไงดี

ครอบครัวเรา พึ่งเสียพ่อไปเมื่อเดือนตุลา ปี 63 ตอนนี้ครอบครัวเรามี แม่ เรา และพี่ชาย โดยเรามักจะโดนพูดให้กลับมาทำงานที่บ้านแต่สมัยเริ่มเรียนมหาลัยแล้ว พ่อแม่พูดแต่กับเราว่า ให้กลับมาทำงานที่บ้าน เราเป็นลูกผู้หญิงต้องกลับมาอยู่กับพ่อแม่สิ จนมาถึงตอนนี้พ่อเราเสียไปแล้วแม่ก็เริ่มพูดเรื่องนี้จนเริ่มทะเลาะกัน เรารู้สึกอึดอัดเวลาอยู่บ้านหรืออยู่กับพ่อแม่ สาเหตุอาจจะมาจาก
- เรามักโดนเปรียบเทียบกับพี่ชาย จากพ่อแม่และญาติ ทั้งเรื่องการเรียน จนมาถึงเรื่องเงินเดือน หน้าที่การงาน
- ที่บ้านเราเข้มงวดเรื่องกฏระเบียบ ช่วงมัธยมจนถึงมหาลัย เรามักทะเลาะกับที่บ้านเรื่องการทาเล็บ การเจ๊าะหู ที่บ้านเราไม่ชอบให้ทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่เราไม่เห็นพ่อแม่เพื่อนหรือบ้านญาติเราที่เค้ามีลูกอายุเท่าเราจะตีลูกด้วยเรื่องพวกนี้  ต้องกินข้าวพร้อมกัน พ่อแม่พูดให้ทำอะไรต้องรีบทำ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
- ในช่วงมัธยมเรามักอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวบ่อยๆ (พ่อแม่เราไม่เคยพาเราไปเที่ยวไหนเลยนอกจากไปเดินซื้อของทานข้าวที่ห้าง) จนเราน้อยใจที่เวลาเห็นบ้านเพื่อนที่พ่อแม่เค้าพาไปเที่ยว หรือเห็นญาติที่บ้านติดกันเค้าพาลูกไปเที่ยวแต่บ้านเราไม่มีอะไรแบบนั้นเลย จนเราไม่รู้สึกติดพ่อติดแม่ เราอยู่บ้านคนเดียวจนชิน (ช่วงนี้พี่ชายเราไปเรียนมหาลัยที่อื่นเราเลยอยู่บ้านคนเดียว)
- บ้านเราอยู่ต่างอำเภอไม่ได้อยู่ในตัวจังหวัด เรามองไม่เห็นอนาคต ที่จะทำงานแถวนี้เลย น้อกจากงานราชการ ซึ่งเป็นงานที่เราไม่ชอบ
 และนี้คือสาเหตุหลักๆที่ทำให้เราไม่อยากกลับมาทำงานแถวบ้าน ตอนนี้เราทำงานอยู่กรุงเทพเราอยู่คนเดียว เรามีความสุขดี แต่เสาร์อาทิตย์เรากลับมาบ้านะ สลับกับพี่ชาย (รวมถึงช่วงเทศกาลหยุดยาวเรากับพี่ชาย ตั้งแต่เรียนไม่เคยไปเทียวไหนกับเพื่อนช่วงนี้เลย เพราะพ่อแม่ให้กลับบ้านตลอด จนถึงทำงานเราก็กลับบ้านตลอดไม่เคยไปเทียวกับเพื่อนช่วงเวลาแบบนี้เลย)
เราควรจะพูดกับแม่ยังไงดีให้ท่านเข้าใจเรา และไม่ทะเลาะกับเราเรื่องนี้อีก (มันทำให้เราอึดอัดจนไม่อยากกลับบ้านช่วงเสาร์-อาทิตย์)