เราเป็นคนนิ่งๆ พูดหวาน ไม่งี่เง้า พูดทำอะไรจะเน้นให้เเฟนสบายใจ เเฟนเราเป็นคนขี้อ้อนเวลาเรางอล ไม่ค่อยเเสดงความรักเท่าไหร่ ไม่สุงสิงกับใครเท่าไหร่ ไม่ยุ่งกับผู้หญิง ไม่ชอบสังสรรถ้าไปจะชวนเราไปด้วยค่ะ เรากับเเฟนอยู่วัยเดียวกันคือ 25 ปี เราคบกันตั้งเเต่อายุ 15-16 ปีค่ะ ช่วงสามปีเเรก เขาดูรักเรามากยิ่งเข้ามหาลัยดู ทั้งติด ทั้งขาดเราไม่ได้ ตัวติดเราตลอด งอเเงตลอดเวลาค่ะ ผ่านไปมหาลัยพักคนละหอค่ะว่างๆจะมาเจอกินข้าวด้วยกัน ผ่านไปเขาเริ่มมีเพื่อนที่ เตะบอล เล่นเกมส์กับเขาได้ ก็เริ่มห่างเราเลื่อยๆค่ะ เรียน เตะบอล เล่นเกมส์ วนเเบบนี้ทุกๆวัน คุยกันน้อยลง นานๆทีจะไปกินข้าวด้วยกัน เราสองคนไม่เคยมีอะไรกันนะคะ พอนานเข้าเราเริ่มเหงา เริ่มงอเเง งี่เง้า เรียกร้องความสนใจ งอล ร้องไห้บ่อยมากๆค่ะเรียกร้องให้เขาสนใจ เเต่มันเเย่ลง เขาดูรักเราน้อยลง เราเลยปรับตัวเองเพราะรู้สึกเราเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น พยายามพูดเเต่อะไรดีๆ อยากเจอเขาก็อ้อน อยากจับมือเราก็จับเอง กอดเราก็กอดเอง อยากให้เขาง้อหรือเข้าใจก็จะพูดออกไปเลย เเต่เขาก็ดูนิ่งๆ เป็นเเบบนี้ไปสักพักค่ะ เเต่พอวันนึงเรากลับรู้สึกว่าเหนื่อยจัง ทำไมต้องพยายามอะไรเเบบนี้เราเลยลองเล่นเกมส์ค่ะ พยายามเดือนถึงสองเดือน เพราะไม่ชอบเล่นเกมส์ คืออยากหาอะไรทำไม่อยากไปคิดมากเราไม่ค่อยติดเพื่อนค่ะเรียนเสร็จจะชอบกลับห้อง เเล้วก็ติดเกมส์ค่ะ เราเรียนกลับมาเล่นเกมส์จนห่างเเฟนของจริง เเฟนเราก็สนับสนุนเราให้คีย์บอด สอนนั้นนี้ พอติดหนักเข้าเขากับเรามีปัญหากันไม่มีเวลาให้กัน เเก้ปัญหามาอยู่ด้วยกันเราเก็บของยกตะกร้าไปอยู่กับเขา 
"" วันสำคัญทุกๆเทศกาล เราเล่นใหญ่ ซื้อดอก ทำเซอไพร์ ทำตัวน่าๆ ตัดภาพมาที่เขาก็ดูนิ่งๆ อยู่ด้วยกันก็เริ่มทะเลาะกัน เรียนเสร็จกับมา เขาไปเตะบอล เราเล่นเกมส์รอ เขากับมาไปกินข้าว กลับมาเขาเล่นเกมส์ เรานอนปัญหาคือนอนไม่ได้เพราะเขาเล่นเกมส์ดังมาก เรานอนหลับยากพอเราหลับเขาจะมาเเกล้งให้เราตื่น เเล้วก็ไปเล่นเกมส์ต่อ เป็นเเบบนี้ผ่านไปหนึ่งอาทิตขอบตาเป็นหมีเเพนด้า เรากลับเก็ยผ้าใส่ตระกร้าเลยค่ะ มาเองกลับเอง ไม่ไหว!! 
.เราฝึกงานเขาก็ฝึกงานคนละจังหวัดค่ะ เราโดนทำร้ายค่ะรุ่นน้องหลอกไปจะขมขื่นเเต่ดีที่หนีมาได้มีคุณยายช่วยไว้หนีตายยังติดในใจกลัวมาก ทำให้เราไม่กลัวผช.ไปสักพัก ที่พูดเรื่องนี้เพราะมันทำให้เรามีอะไรกับเเฟนยากขึ้นค่ะเหมือนไม่เป็นทั้งคู่ เเละเราจากที่กลัวอยู่เเล้วก็กลัวเข้าไปอีก ต่างคนต่างทำงาน ห่างกันก็ดีค่ะ ได้อยู่กับตัวเอง 
.. เรียนจบกันทั้งคู่ เราทำงานคนละจังหวัดเเต่ขับไป1ชั่วโมงก็เจอกันได้เเล้วค่ะ ส่วนมากเขาจะรอให้เรากลับบ้านเสาร์อาทิตย์ เพื่อที่ไปเที่ยวกันอีกที ทุกครั้งที่เรากลับที่ไปเที่ยวก็เพราะเราอ้อนเขา ถ้าเราไม่เอ่ยก็จะไม่ได้เจอเลย เขาไม่มาหาเรา คือต้องอ้อนให้เจอจริงๆถึงจะมา เทศกาลสำคัญก็ไม่เลยค่ะ จนเราเองชินที่จะอยู่คนเดียวเรื่องการเดินทางเขามาได้นะคะ รถที่บ้านเขามี เรามีรถส่วนตัวเขาเลยจะพูดบ่อยๆว่าเราไปมาง่ายกว่า  
..ตอนนี้ต่างทำงาน เราเก็บ ตั้งใจวางเเผน เเต่เขาก็ทำงานเล่นเกมส์วนเเบบนี้ทุกวัน เราเข้าใจเวลาของเขานะคะเเต่ที่มีปัญหากันคือเวลาที่คุยเรื่องอนาคตเขาก็จะตอบดูไม่มั่นคง ไม่อะไรกับชีวิต เราทำงานส่งเงินให้เเม่กลับบ้านทุกอย่างเราจ่ายออกเงินให้เเม่ทุกอย่าง ส่วนเขาก็จะพูดถึงจะออกทำไมให้เเม่ออก อยากได้นั้นนี้ก็ให้เเม่จ่าย บอกเงินให้เเม่เก็บ ให้เเม่หมด เราก็คิดเเบบ พ่อเเม่ดูเเลก็ไม่ผิดลูกเขา ต่างครอบครัว เเต่เรารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเขา พอเป็นเเบบนี้ไป 1 ปี
................... เราชินเเละชาที่จะอยู่คนเดียวทุกเทศกาลเราอยู่คนเดียว จนมันโอเค พอเเล้วจริงๆ เราปิดเฟส ปิดทุกการติดต่อ หายจากเขาไปเลยไม่บอกไม่ลาอะไรค่ะ ผ่านไป2-3เดือน เราไม่เศร้าเลยที่ทำเเบบนั้นสบายใจอยู่กับตัวเอง เขามาง้อค่ะ ดูรักดูเอนดูเราดูคิดถึงเรามาก ก็คบกันต่อสัญญานู้นนี้ เเต่เหมือนเดิม นานได้เจอกันก็ไม่หวานไม่อบอุ่น คือไม่จริงๆนะคะไม่จับมือไม่กอดตัวไม่ติดกันอะคะถ้าเราไม่ขอก็ไม่ได้ถูกตัวเลย เเต่เขาก็จะบอกกับเราตลอดว่ารัก 
เราพยายามนึกถึงข้อดี คือเขาใจเย็น อดทนกับเราทุกอย่าง ทำให้เราสบายใจเรื่องผู้หญิง  ไม่เคยบอกเลิกไม่เคยที่จะไม่ช่วยเหลือ เเต่ค่ะ !!!!!!!
ทุกๆอย่างคือ ... มีเหมือนไม่มี ทำยังไงดีคะ เขาไม่รักเราเเล้วรึป่าว เบื่อกัน คู่อื่นๆแก้กันยังไง หรื่อเลิกดี