เพื่อนบางคนก็ชอบพูดว่า เป็นลูกเจ้าของกิจการหลายสาขา บริษัทใหญ่โต
มีลูกน้องหลายคน มีหน้ามีตาในบริษัท เงินเดือนเฉียดแสน จะเครียดทำไม ไม่เห็นมีอะไรให้เครียดเลย....

ไม่ว่าเพื่อน หรือ คนรอบตัว รวมถึงคนรู้จัก คิดว่าผมหน้าที่การงานดีอยู่แล้ว เลยไม่จำเป็นที่จะต้องมีเรื่องให้เครียดอะไรเลย 
ซึ่งความจริงมันกลับตรงกันข้ามด้วยซ้ำ เหมือนหันไปหาใครก็ไม่เจอคนที่พร้อมจะรับฟังความรู้สึกของเราจริงๆ 
พอรู้แบบนี้แล้ว เหมือนตัวเองติดอยู่เกาะกลางทะเล ตะโกนขอความช่วยเหลือ แล้วเหมือนไม่ได้รับการช่วยเหลือใด ๆ 

//////////////////////////////////

พวกเขาที่ไม่ได้อยู่ในจุดเดียวกันกับผมตอนนี้ จะไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกผมเลย ว่ามันเครียดมากขนาดไหน
ผมแบกรับความหวังของคนข้างหลัง คุณพ่อคุณแม่ ตั้งแต่ตอนเรียน จนถึงวัยทำงาน 

เรื่องของการทำงาน ผมทำได้ดี เกินกว่าที่ตัวเองคาดการณ์ไว้มาก รู้สึกตัวเองเดินมาไกลมาก เกินกว่าจะถอยหลัง
แต่มันแลกมา ด้วยการที่ผมไม่มีเวลาดูแลตัวเอง บางทีตอนนอน ก็ยังคิดเรื่องงาน ทำให้บางครั้ง นานมากกว่าจะหลับ

บางครั้ง สะดุ้งตื่นนอนตี 3 แล้วนอนไม่หลับอีกเลย นั่งคิดอะไรหลายอย่าง จนถึงเช้า 
เรื่องงาน ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม ตอนแรกอาจจะใช่ แต่ตอนนี้คิดว่าเอาอยู่
เพราะงานหลักๆ พี่ชายและคุณพ่อก็ยังดูแลอยู่

บางที เรื่องภายในบริษัท ในการจัดการเรื่องต่าง ๆ
ผมก็ใจร้อนไปหน่อย เพราะเป็นคนไม่ค่อยยอมคน
อาจจะสร้างความเกียจชังโดยไม่รู้ตัวไปแล้ว แต่ผมก็ไม่เก็บมาคิด ผมทำตามหน้าที่ ที่มันควรจะเป็นก็เท่านั้น

ผมตัดสินใจกับเรื่องที่ผมไม่เคยคิดว่า จะมาถึงจุดนี้ได้ ถ้าพลาด ผมอาจจะโดนพนักงานในบริษัทก่นด่านินทาออกไมค์ 
บริษัทอาจขาดทุนเสียหายหลายล้าน เงินเป็นล้านที่ใช้ในการจัดสรรงบประมาณลงทุนในไตรมาสที่ผ่านมา 
ผมก็เซ็นต์อนุมัติมาแล้ว จับปากกามือสั่นแทบลืมลายเซ็นต์ตัวเอง

ซึ่งบางครั้ง คนที่บ้าน เขาก็ยังไม่เข้าใจในความรู้สึกของเราจริง ๆ เลย
ตอนนี้ไม่มีมีใครที่รับรู้ถึงความรู้สึกของผมเลย แม้แต่เวลาทานข้าวพร้อมหน้ากันเหมือนตอนผมเป็นเด็ก ก็แทบไม่มีให้ได้เจอแล้ว
ทุกคนต่างกินกันเอง คุณพ่อคุณแม่ก็ทานกับเพื่อนๆ ก๊วนๆของเขา พี่ชายก็ทานกับครอบครัวเขา เพราะแกมีครอบครัวของตัวเองแล้ว
ส่วนตัวผม ถ้าไม่ทานคนเดียวหรือกับแฟน ก็คงทานกับลูกค้า(สถานการณ์บังคับ) จนตอนนี้ ผมรับรู้ และเข้าใจตัวเองดี ว่าอยากหยุดสักพัก มันเหนื่อย

จนแฟนผม อยากให้ผมลางานเพื่อหยุดสักพัก แล้วไปเที่ยวในวันหยุดปลายปีนี้ด้วยกัน
แฟนผมทำงานเป็นหมอ ตอนนี้กำลังทำงานใช้ทุน แฟนผมก็ทำงานทุกวัน หามรุ่งหามค่ำเหมือนกัน บางครั้งหนักกว่าผม
เขาก็เลยเป็นคนเดียว ที่เข้าใจความรู้สึกของผมทุกอย่าง แต่เราไม่ค่อยได้เจอกัน ตอนเรียนยังได้เจอกันทุกวัน จะนานจะแปบเดียวก็เห็นหน้ากัน เพราะช่วงเขาขึ้นปี 4 ลากยาวจนเรียนจบ ก็เจอกันน้อยลงเท่านั้นเอง ยังดีที่อยู่ด้วยกันได้พักนึง ก่อนจะไปทำงานใช้ทุนที่ ตจว 

.....

นี่ก็ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ผมเลยอยากลาพักร้อนสักพัก เพราะกลัวจะเป็นโรคไมเกรนซะก่อน
เพื่อนก๊วนเดียวกับผมสมัยเรียน ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไอตี๋ที่กวนT ชอบแกล้ง มันหายไปไหนหมด เหลือแต่ความเงียบเหมือนคนละคน
ผมก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าผมเป็นแบบนั้นจริง ๆ หัวเราะยากขึ้น ทั้งๆที่เมื่อก่อนเป็นคนเส้นตื้น เครียดง่าย แต่ยังบ้าการออกกำลังกายเหมือนเดิม
ถ้าผมไม่ออกกำลังกาย ไม่ใช่แค่จิตใจผมจะแย่นะ ร่างกายก็น่าจะตายไปด้วย เห้อ บ่นมาซะยาว 

พี่ๆ หรือผู้ใหญ่ท่านไหน อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับกระผมบ้างครับ รู้สึกโดดเดี่ยวในความรู้สึกนี้จัง

สิ้นปี้นี้ มีแพลนลาพักร้อนยาว คุณพ่อคุณแม่และพี่ชายก็ไม่ได้ว่าอะไร ท่านคงเห็นเราทำงานมาทั้งปี เห็นสมควรที่จะพักผ่อนสักพักแล้ว

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามารับรู้ถึงความรู้สึกในตัวผมด้วยนะครับ ขอบคุณจริง ๆ ถ้าท่านเข้าใจความรู้สึกนี้ TT 

อ้อ ใครมีที่เที่ยวดีๆ สวยๆ เหมาะกับการชาร์จพลังงานให้ร่างกาย
เที่ยวแล้วสมองปลอดโปร่ง อยากใช้ชีวิตสมัยตอนเรียนอีกครั้ง อยากไปกางเต้นท์นอนดูดาวบนดอยเต็มที
ยังไงลองแนะนำมาให้ผมดูได้นะ เพื่อเป็นการตัดสินใจ แล้วเจอกันครับ