ผมคบกับแฟนมาได้ 1 ปี 10 เดือนครับ ผมใช้เวลาคุยกันกว่าจะคบกันอีก 6 เดือนครับ เขาเป็นพยาบาล
(ถ้ามันยาวหรือผิดพลาดอะไร ผมขอโทษนะครับ นี่กระทู้แรกผมเลย)
ก่อนคบ
ผมเริ่มจีบเขาตอนแรกเขาเพิ่งเลิกกับแฟนตอนนั้นเขาอยู่ปี 3 แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ ผมมารู้ทีหลัง ผมเป็นคนคอยอยู่ข้างเขาเวลาที่เขาร้องให้เสียใจ
ผมโทรคุยกับเขาแทบทุกวัน มีเรื่องอะไรเขาก็มาพูดให้ผมฟังตลอด คุยได้ไม่กี่เดือนผมก้ไปเจอกัน ตอนนั้นผมโอเคกับเขามากๆ เขาเรียนอยู่เป็น พยาบาลหอในเลยไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยว นานๆทีจะเจอกัน ผมเรียนรามผมเลยมีเวลาเยอะ ผมเป็นคน กทม แต่ที่บ้านย้ายไปเชียงใหม่ผมเลยต้องไป ตอนนั้นผมไม่ได้ทำงาน ผมอยู่เชียงใหม่ได้ 4 เดือนผมเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วไป กทม เพราะผมอยากเจอเขาอยากอยู่ข้างเขา ระหว่าง 2 เดือนนั้นผมไปเจอเขา เกือบทุกอาทิตย์ จนผมขอเขาคบแล้วเขาก็ตกลง
คบช่วง 2 เดือนแรก
ผมไม่ได้เจอเขาเลยหลังจากนั้น เขาให้เหตุผลว่าเขาเหนื่อยมาตลอด เขาอยากนอนพัก ตอนนั้นผมพยายามเข้าใจนะ ผมน้อยใจเขาแต่ผมก็เก็บไว้ไม่เคยพูดจนวันสุดท้ายที่ผมต้องกลับเชียงใหม่ เพราะตอนนั้นผมต้องไปจับใบดำใบแดงครับผมบอกเขาว่าถ้าได้ใบดำ ผมจะไปบวช วันนั้นเขาออกมาเที่ยวครับผมขอเจอเขาเขาก็ไม่ยอมผมถามเขาเขาอยู่ที่ไหนแต่จะไม่ไปเจอ เขาบอกผมแต่ผมทนไม่ไหวเลยไป ผมไปเจอเขาอยู่ ผช อื่น ตอนนั้นผมไม่อยากจะเชื่อตัวเอง เขาเห็นผมแล้วเดินหนีตลอดทาง ผมทำได้แค่เดินตามแล้วถามตลอดว่าเกิดอะไรขึ้น ผมแค่อยากเจอเขาสักครั้ง แต่วันนั้นเขาก็บอกเลิกผม เขาบอกเขายังลืมคนเก่าไม่ได้ เขาไม่เคยรักผมเลย วันนั้นผมยอมรับแล้วส่งเขากลับ ผ่านไปอีกวันเขาโทรมาหาผมบอกเลิกผมย้ำอีกแต่ผมก็พยายามยื้อให้เราห่างกันก่อนได้ไหม ถ้าเขายังคิดเหมือนเดิมผมยอมปล่อย ผมไม่ติดต่อเขา 1 วัน จนเขาทักมาหาผมขอให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม
คบช่วง 10 เดือนแรก
ผมก็กลับเชียงใหม่แล้วก็ไป จับใบ วันถัดไปเลย ผมก็กลัวว่าถ้าได้ใบแดงจะเสียเขาไป แต่สุดท้ายผมก็ได้ใบดำ ผมดีใจมากแต่ผมก็ยังมีเรื่องต้องไปบวชอีก 1 เดือน ผมกลับไป กทม แล้วเจอเขาเพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีก ตอนนั้นมันดีมากเลย ผมมาเจอแล้วผมก็ กลับไป บวช เชียงใหม่ เราไม่ได้คุยกันเลยจนบางทีผมก็กลัวว่ากลับไปจะไม่เหมือนเดิม จนวันที่ผมสึก ทุกอย่างมันดีขึ้นกว่าเดิม ผมไปเจอเขาที่บ้านเขา เขาพาไปเจอแม่ไปเจอครอบครัวทุกคนดีกับผมมาก ผมตัดสินใจจะอยู่ กทม ผมจะทำงานแล้วก็เรียนไปด้วย เพื่อที่จะดูแลเขาจะได้อยู่ข้างเขาใกล้ๆ ตลอดระยะเวลาในช่วงที่ผมทำงาน เขาก็มาหาผมที่ทำงานบ่อยๆ ตอนนั้นทุกอย่างมันดีผม ผมอยากพาเขาไปที่ๆเขาอยากไป พาเขาไปกินของที่เขาอยากกิน ความสุขของผมคือการที่ได้มีเขาอยู่ข้างๆได้เห็นรอยยิ้มเขาจนวันนึงผมทำพลาดไป เดือนนั้นเป็นเดือนครบรอบ 1 ปี ผมได้โหลดแอพมาเล่น tinder ผมใช้เวลาเล่นมัน 1 อาทิตย์แล้วไปเจอคนๆนึง ไปดูหนังแล้วก็กลับ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับเขาตอนนั้นคงเป็นเพราะผมอยากลองจนไม่ได้นึกถึงคนข้างหลังจากเจอได้ 2วัน เขาก็จับได้ ผมรู้แล้วว่าตอนนั้นผมกำลังจะเสียเขาไปผมแคร์เขาที่สุดแต่ผมก็พลาดไป ตอนแรกผมโกหกว่าไม่ได้ไปเจอเขา ผมไม่อยากให้เขาต้องเสียความรู้สึกมากกว่านี้ แต่เขาก็รู้ ผมพยายามขอโอกาสเขา เขาให้โอกาสผมแต่เขาก็เสียใจมาก เพราะเหตุการณ์นั้น มันทำให้อีก 10 เดือนของเราเริ่มมีแง่ลบมากขึ้น
คบช่วง 10 เดือนหลัง
หลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดตอนนั้นผมออกจากงานแล้ว + กับโควิดกำลังระบาดหนัก ผมกลับไปเชียงใหม่ครับ ผมมีเงินเก็บอยู่ผมพยายามหาทำในสิ่งที่ผมพอทำได้ ผมอยากเป็นคนดูแลเขา แต่หลังจากเกิดเรื่องนั้น เขามองผมเป็นคนแย่ แต่ผมก็พยายามจะทำให้ทุกอย่างกลับมาดีเหมือนเดิม เขาบอกผมไม่ได้พยายามเพื่อเขา ผมน้อยใจมากนะผมรู้สึกว่าผมพยายามเพื่อเขาจริงๆผมอยากอยู่ข้างเขา จนบางทีผมเก็บเอาไว้มากเกินจนระเบิดออกมาแล้วพูดไม่ดีจนเขาเสียใจเพราะผมไม่เคยทำแบบนั้นเลย ผมรู้สึกผิดมากจริงๆไม่อยากทำให้คนที่ผมรักต้องมาร้องให้ มันทำให้ผมเริ่มคิดว่าผมควรปล่อยให้เขาเจอคนที่ดีกว่าผมดีไหม แต่ใจผมอยากจะสู้อยากอยู่ข้างเขา ผมไม่ได้ไปเจอเขาเลย 6 เดือน ที่บ้านผมมีปัญหาผมไปเจอเขาไม่ได้ จนเขารู้สึกอยากเลิกกับผมหลายครัง ผมไม่ได้เจอเขาในวันเกิดเขา ทั้งที่ผมบอกว่าจะไป มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดมาก จนเขาคิดจะเดินออกไป ตอนนั้นผมปล่อย แต่ผ่านไปได้ 2 วันผมก้กลับไปคุยกับเขา
หลังจากนี้ผมจะเรียกว่าแฟนก็เรียกไม่ได้เต็มปาก แต่เราทำทุกอย่างเหมือนเดิมเหมือนตอนเราเป็นแฟนทุกอย่าง ผมไปเจอเขาที่หลังผ่านไป 6 เดือนผมก็ไปเจอเขาครับวันนั้นเป็นงานรับปริญญา ผมไปแต่โทรศัพท์ก็มาเสียวันนั้นผมไปตังแต่เช้าจน เย็นผมไม่เจอเขา เขากลับไปแล้วแต่สุดท้ายผมก็ได้ไปเจอ ผมคิดถึงเขามากนะ หลังจากนั้นมันเหมือนจะไปได้ดี แต่มันก็พังอีกครั้ง เพราะผมกลับเชียงใหม่แล้วไม่ได้บอกเขาผมต้องมาทำงานที่เชียงใหม่ ผมโกหกเขา เพียงเพราะอยากให้เขาสบายใจผมรู้ว่าเขาไม่โอเค เขากลัวที่ผมจะอยู่เชียงใหม่แล้วไม่มาหาเขา ผมเลยเลือกที่จะทำแบบนี้ เขามาเจอผมครับที่ กทม แต่ตอนนั้นผมกำลังนั่งรถจาก เชียงใหม่ไป กทม ครับผมเลยต้องโกหกเขาเพื่อที่จะไปเจอเขาจนเขาได้รู้ความจริง ว่าผมโกหกอีกครั้งมันยากมากเลยสำหรับผมครั้งนี้ผมทำเขาเสียใจสุดเขาอยากให้ผมไปอยู่ข้างเขาแต่ผมก็ไม่ได้ไปอยู่ผมรู้สึกผิดมาก จนผมอยากให้เขาห่างแล้วคิดดูสัก 2-3 วันว่าการมีผมกับไม่มีอันไหนมันดีกว่า หลังจาก 3 วัน เขาก้ยืนยันว่าเขาอยากมีผม ผมยอมรับแต่ผมก็รู้สึกผิดในใจอยู่ ผมไม่กล้าคุยกับเขาเหมือนเดิม ไม่กล้าโทรหาเขา ผมรู้ว่าผมทำเขาเสียใจมากผมและทุกอย่างมันคือความผิดผม เราโทรคุยกันบ้างบางวัน จากคุยทุกวันผมอยากคุยกับเขามากนะแต่เพราะผมรู้สึกผิดมากผมเลยไม่กล้าที่จะโทรไป จนผ่านไปได้อาทิตย์ เขาบอกผมว่าไว้เจอกันวันปีใหม่นะผมดีใจมากนะที่เราจะได้เจอกันอีก แต่พอผ่านไปวันถัดไปมันเหมือนหนังคนละม้วน เขาเย็นชาไม่ค่อยอยากตอบผม จนเขายอมรับว่ามีอีกคนที่คุยอยู่แล้วก็อยู่มาโดยตลอดตั้งแต่วันที่ผมไม่ได้อยู่ข้างเขาวันนั้น ผมรู้สึกว่าตอนนี้จากคนที่อยู่ข้างเขามาโดยตลอด ถึงแม้ว่าพักหลังไม่ได้เจอกันเท่าไร แต่ผมก็พยายามเพื่อเราจะมีอนาคตด้วยกัน ผมกำลังแพ้ให้กับคนที่เพิ่งมาคุย ผมกำลังแพ้ให้กับคนที่ดีกับเขาในวันนั้นวันที่ผมไม่ได้อยู่ข้างเขา เขาเพิ่งคุยกันได้ไม่นาน แต่ตอนนี้แฟนผมเหมือนจะแคร์เขามากกว่าผมไปแล้ว ผมควรสู้ต่อไปดีไหม
แฟนผมมีคนคุย ควรสู้ต่อหรือว่าถอยดี ?
(ถ้ามันยาวหรือผิดพลาดอะไร ผมขอโทษนะครับ นี่กระทู้แรกผมเลย)
ก่อนคบ
ผมเริ่มจีบเขาตอนแรกเขาเพิ่งเลิกกับแฟนตอนนั้นเขาอยู่ปี 3 แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ ผมมารู้ทีหลัง ผมเป็นคนคอยอยู่ข้างเขาเวลาที่เขาร้องให้เสียใจ
ผมโทรคุยกับเขาแทบทุกวัน มีเรื่องอะไรเขาก็มาพูดให้ผมฟังตลอด คุยได้ไม่กี่เดือนผมก้ไปเจอกัน ตอนนั้นผมโอเคกับเขามากๆ เขาเรียนอยู่เป็น พยาบาลหอในเลยไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยว นานๆทีจะเจอกัน ผมเรียนรามผมเลยมีเวลาเยอะ ผมเป็นคน กทม แต่ที่บ้านย้ายไปเชียงใหม่ผมเลยต้องไป ตอนนั้นผมไม่ได้ทำงาน ผมอยู่เชียงใหม่ได้ 4 เดือนผมเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วไป กทม เพราะผมอยากเจอเขาอยากอยู่ข้างเขา ระหว่าง 2 เดือนนั้นผมไปเจอเขา เกือบทุกอาทิตย์ จนผมขอเขาคบแล้วเขาก็ตกลง
คบช่วง 2 เดือนแรก
ผมไม่ได้เจอเขาเลยหลังจากนั้น เขาให้เหตุผลว่าเขาเหนื่อยมาตลอด เขาอยากนอนพัก ตอนนั้นผมพยายามเข้าใจนะ ผมน้อยใจเขาแต่ผมก็เก็บไว้ไม่เคยพูดจนวันสุดท้ายที่ผมต้องกลับเชียงใหม่ เพราะตอนนั้นผมต้องไปจับใบดำใบแดงครับผมบอกเขาว่าถ้าได้ใบดำ ผมจะไปบวช วันนั้นเขาออกมาเที่ยวครับผมขอเจอเขาเขาก็ไม่ยอมผมถามเขาเขาอยู่ที่ไหนแต่จะไม่ไปเจอ เขาบอกผมแต่ผมทนไม่ไหวเลยไป ผมไปเจอเขาอยู่ ผช อื่น ตอนนั้นผมไม่อยากจะเชื่อตัวเอง เขาเห็นผมแล้วเดินหนีตลอดทาง ผมทำได้แค่เดินตามแล้วถามตลอดว่าเกิดอะไรขึ้น ผมแค่อยากเจอเขาสักครั้ง แต่วันนั้นเขาก็บอกเลิกผม เขาบอกเขายังลืมคนเก่าไม่ได้ เขาไม่เคยรักผมเลย วันนั้นผมยอมรับแล้วส่งเขากลับ ผ่านไปอีกวันเขาโทรมาหาผมบอกเลิกผมย้ำอีกแต่ผมก็พยายามยื้อให้เราห่างกันก่อนได้ไหม ถ้าเขายังคิดเหมือนเดิมผมยอมปล่อย ผมไม่ติดต่อเขา 1 วัน จนเขาทักมาหาผมขอให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม
คบช่วง 10 เดือนแรก
ผมก็กลับเชียงใหม่แล้วก็ไป จับใบ วันถัดไปเลย ผมก็กลัวว่าถ้าได้ใบแดงจะเสียเขาไป แต่สุดท้ายผมก็ได้ใบดำ ผมดีใจมากแต่ผมก็ยังมีเรื่องต้องไปบวชอีก 1 เดือน ผมกลับไป กทม แล้วเจอเขาเพราะกลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีก ตอนนั้นมันดีมากเลย ผมมาเจอแล้วผมก็ กลับไป บวช เชียงใหม่ เราไม่ได้คุยกันเลยจนบางทีผมก็กลัวว่ากลับไปจะไม่เหมือนเดิม จนวันที่ผมสึก ทุกอย่างมันดีขึ้นกว่าเดิม ผมไปเจอเขาที่บ้านเขา เขาพาไปเจอแม่ไปเจอครอบครัวทุกคนดีกับผมมาก ผมตัดสินใจจะอยู่ กทม ผมจะทำงานแล้วก็เรียนไปด้วย เพื่อที่จะดูแลเขาจะได้อยู่ข้างเขาใกล้ๆ ตลอดระยะเวลาในช่วงที่ผมทำงาน เขาก็มาหาผมที่ทำงานบ่อยๆ ตอนนั้นทุกอย่างมันดีผม ผมอยากพาเขาไปที่ๆเขาอยากไป พาเขาไปกินของที่เขาอยากกิน ความสุขของผมคือการที่ได้มีเขาอยู่ข้างๆได้เห็นรอยยิ้มเขาจนวันนึงผมทำพลาดไป เดือนนั้นเป็นเดือนครบรอบ 1 ปี ผมได้โหลดแอพมาเล่น tinder ผมใช้เวลาเล่นมัน 1 อาทิตย์แล้วไปเจอคนๆนึง ไปดูหนังแล้วก็กลับ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับเขาตอนนั้นคงเป็นเพราะผมอยากลองจนไม่ได้นึกถึงคนข้างหลังจากเจอได้ 2วัน เขาก็จับได้ ผมรู้แล้วว่าตอนนั้นผมกำลังจะเสียเขาไปผมแคร์เขาที่สุดแต่ผมก็พลาดไป ตอนแรกผมโกหกว่าไม่ได้ไปเจอเขา ผมไม่อยากให้เขาต้องเสียความรู้สึกมากกว่านี้ แต่เขาก็รู้ ผมพยายามขอโอกาสเขา เขาให้โอกาสผมแต่เขาก็เสียใจมาก เพราะเหตุการณ์นั้น มันทำให้อีก 10 เดือนของเราเริ่มมีแง่ลบมากขึ้น
คบช่วง 10 เดือนหลัง
หลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดตอนนั้นผมออกจากงานแล้ว + กับโควิดกำลังระบาดหนัก ผมกลับไปเชียงใหม่ครับ ผมมีเงินเก็บอยู่ผมพยายามหาทำในสิ่งที่ผมพอทำได้ ผมอยากเป็นคนดูแลเขา แต่หลังจากเกิดเรื่องนั้น เขามองผมเป็นคนแย่ แต่ผมก็พยายามจะทำให้ทุกอย่างกลับมาดีเหมือนเดิม เขาบอกผมไม่ได้พยายามเพื่อเขา ผมน้อยใจมากนะผมรู้สึกว่าผมพยายามเพื่อเขาจริงๆผมอยากอยู่ข้างเขา จนบางทีผมเก็บเอาไว้มากเกินจนระเบิดออกมาแล้วพูดไม่ดีจนเขาเสียใจเพราะผมไม่เคยทำแบบนั้นเลย ผมรู้สึกผิดมากจริงๆไม่อยากทำให้คนที่ผมรักต้องมาร้องให้ มันทำให้ผมเริ่มคิดว่าผมควรปล่อยให้เขาเจอคนที่ดีกว่าผมดีไหม แต่ใจผมอยากจะสู้อยากอยู่ข้างเขา ผมไม่ได้ไปเจอเขาเลย 6 เดือน ที่บ้านผมมีปัญหาผมไปเจอเขาไม่ได้ จนเขารู้สึกอยากเลิกกับผมหลายครัง ผมไม่ได้เจอเขาในวันเกิดเขา ทั้งที่ผมบอกว่าจะไป มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดมาก จนเขาคิดจะเดินออกไป ตอนนั้นผมปล่อย แต่ผ่านไปได้ 2 วันผมก้กลับไปคุยกับเขา
หลังจากนี้ผมจะเรียกว่าแฟนก็เรียกไม่ได้เต็มปาก แต่เราทำทุกอย่างเหมือนเดิมเหมือนตอนเราเป็นแฟนทุกอย่าง ผมไปเจอเขาที่หลังผ่านไป 6 เดือนผมก็ไปเจอเขาครับวันนั้นเป็นงานรับปริญญา ผมไปแต่โทรศัพท์ก็มาเสียวันนั้นผมไปตังแต่เช้าจน เย็นผมไม่เจอเขา เขากลับไปแล้วแต่สุดท้ายผมก็ได้ไปเจอ ผมคิดถึงเขามากนะ หลังจากนั้นมันเหมือนจะไปได้ดี แต่มันก็พังอีกครั้ง เพราะผมกลับเชียงใหม่แล้วไม่ได้บอกเขาผมต้องมาทำงานที่เชียงใหม่ ผมโกหกเขา เพียงเพราะอยากให้เขาสบายใจผมรู้ว่าเขาไม่โอเค เขากลัวที่ผมจะอยู่เชียงใหม่แล้วไม่มาหาเขา ผมเลยเลือกที่จะทำแบบนี้ เขามาเจอผมครับที่ กทม แต่ตอนนั้นผมกำลังนั่งรถจาก เชียงใหม่ไป กทม ครับผมเลยต้องโกหกเขาเพื่อที่จะไปเจอเขาจนเขาได้รู้ความจริง ว่าผมโกหกอีกครั้งมันยากมากเลยสำหรับผมครั้งนี้ผมทำเขาเสียใจสุดเขาอยากให้ผมไปอยู่ข้างเขาแต่ผมก็ไม่ได้ไปอยู่ผมรู้สึกผิดมาก จนผมอยากให้เขาห่างแล้วคิดดูสัก 2-3 วันว่าการมีผมกับไม่มีอันไหนมันดีกว่า หลังจาก 3 วัน เขาก้ยืนยันว่าเขาอยากมีผม ผมยอมรับแต่ผมก็รู้สึกผิดในใจอยู่ ผมไม่กล้าคุยกับเขาเหมือนเดิม ไม่กล้าโทรหาเขา ผมรู้ว่าผมทำเขาเสียใจมากผมและทุกอย่างมันคือความผิดผม เราโทรคุยกันบ้างบางวัน จากคุยทุกวันผมอยากคุยกับเขามากนะแต่เพราะผมรู้สึกผิดมากผมเลยไม่กล้าที่จะโทรไป จนผ่านไปได้อาทิตย์ เขาบอกผมว่าไว้เจอกันวันปีใหม่นะผมดีใจมากนะที่เราจะได้เจอกันอีก แต่พอผ่านไปวันถัดไปมันเหมือนหนังคนละม้วน เขาเย็นชาไม่ค่อยอยากตอบผม จนเขายอมรับว่ามีอีกคนที่คุยอยู่แล้วก็อยู่มาโดยตลอดตั้งแต่วันที่ผมไม่ได้อยู่ข้างเขาวันนั้น ผมรู้สึกว่าตอนนี้จากคนที่อยู่ข้างเขามาโดยตลอด ถึงแม้ว่าพักหลังไม่ได้เจอกันเท่าไร แต่ผมก็พยายามเพื่อเราจะมีอนาคตด้วยกัน ผมกำลังแพ้ให้กับคนที่เพิ่งมาคุย ผมกำลังแพ้ให้กับคนที่ดีกับเขาในวันนั้นวันที่ผมไม่ได้อยู่ข้างเขา เขาเพิ่งคุยกันได้ไม่นาน แต่ตอนนี้แฟนผมเหมือนจะแคร์เขามากกว่าผมไปแล้ว ผมควรสู้ต่อไปดีไหม