สวัสดีครับ ผมชื่อ... อยากจะมาเราเรื่องส่วนตัวให้ฟัง และอยากถามว่า ถ้าเป็นคุณ คุณจะหาทางออกจากเรื่องแบบนี้ยังไง
เรื่องย่อๆของผม
ผมอายุ 20 ปีจะ 21ปีแล้ว เรียนจบแค่ ม.3 ปัจจุบันทำงาน เป็น พนง.ขายของร้านวัสดุก่อสร้าง ค่าแรงขอไม่พูดถึงนะครับ รู้แค่ว่ามากกว่าค่าแรงขั้นต่ำนิดนึง
ปีหน้าผมต้องเกณฑ์ทหาร จะติดจะรอดก็ยังไม่รู้เลย ชีวิตส่วนตัว และครอบครัวค้อนค้างลำบากนิดนึง บ้านเช้า ข้าวซื้อ ไหนต้องค่าเทอมน้อง ทั้งหมดแม่ผมเป็นคนจัดการทุกอย่าง ปมไปทำงาน ค่าแรงของผม ทุกๆ 2 สัปดาห์ที่เงินออกผมจะให้แม่แค่ 500 แต่ค่าข้าวแม่เป็นคนออกให้ทั้งหมด ค่าขนมที่ผมกินแต่ละวันนั้นแบ่งออกจากเงินที่ปมได้รับจากงานที่ทำ (ผมทำงานเองก็จริง แต่ทุกอย่าง แม่ผมใช้เงินตัวเอง)ส่วนพ่อของผมเสียแล้วครับ ผมรู้สึกว่าผมเอาเปรียบแม่เกินไป แต่แม่ของผมบังคับให้ผมเก็บเงินที่ได้จากงานไว้เป็น ต้นทุนชีวิตตัวเองหลังจากเกณฑ์ทหารเสร็จ แม่ผมเขาว่างแผนให้ผมไว้ว่า ถ้าไม่ติดทหาร จะให้ผมบวช และเรียนเป็นช่างตัดผม หลังจากบวช ผมเอง ทำงานไม่เก่ง พูดตรงๆคือผมข่อนข้างที่จะเอาตัวรอดยาก เพราะส่วนตัวผมไม่ค่อยจะคบเพื่อน หรือคนที่รู้จักเลยเพราะสังคมที่ผมอยู่มันแย่มากๆ ผมไม่กล้าไปทำงานต่างจังหวัดใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพราะผมไม่เก่งอะไรเลย งานบ้านผมทำเป็นทุกอย่าง ผมไม่มีแฟน ไม่เคยจีบผู้หญิงเลย เพราะผมรู้ตัวเองดีว่า ผมไม่ใช่คนหล่อและรวย ด้วยความที่ว่าสังคมที่ผมอยู่เขามักจะสอนลูกสาวให้เรียนสูงๆ มีงานการดีๆ ผมเลยรู้สึกว่าผมไม่ควรไปคบกับลูกสาวเขาเลย
ผมอยากใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป มีครอบครัว มีงานดีๆ ได้ใช้ชีวิตตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ผมไม่มีโอกาสได้ทำเพราะทุกๆครั้งที่จะทำ มันมักจะเป็นแม่ และญาติๆ ไม่ค่อยจะเห็นด้วย ผมเลยสงสัยและคิดมาก มาตลอดว่าชีวิต ผมมันจะไปอยู่และไปจบที่ตรงไหน
ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไงให้ชีวิตตัวเองได้ดีกว่าที่เป็นอยู่ ขอบคุณทุกคำแนะนำและความคิดเห็นครับ
ผมอยากหาทางออก วงเวียนความคิด
เรื่องย่อๆของผม
ผมอายุ 20 ปีจะ 21ปีแล้ว เรียนจบแค่ ม.3 ปัจจุบันทำงาน เป็น พนง.ขายของร้านวัสดุก่อสร้าง ค่าแรงขอไม่พูดถึงนะครับ รู้แค่ว่ามากกว่าค่าแรงขั้นต่ำนิดนึง
ปีหน้าผมต้องเกณฑ์ทหาร จะติดจะรอดก็ยังไม่รู้เลย ชีวิตส่วนตัว และครอบครัวค้อนค้างลำบากนิดนึง บ้านเช้า ข้าวซื้อ ไหนต้องค่าเทอมน้อง ทั้งหมดแม่ผมเป็นคนจัดการทุกอย่าง ปมไปทำงาน ค่าแรงของผม ทุกๆ 2 สัปดาห์ที่เงินออกผมจะให้แม่แค่ 500 แต่ค่าข้าวแม่เป็นคนออกให้ทั้งหมด ค่าขนมที่ผมกินแต่ละวันนั้นแบ่งออกจากเงินที่ปมได้รับจากงานที่ทำ (ผมทำงานเองก็จริง แต่ทุกอย่าง แม่ผมใช้เงินตัวเอง)ส่วนพ่อของผมเสียแล้วครับ ผมรู้สึกว่าผมเอาเปรียบแม่เกินไป แต่แม่ของผมบังคับให้ผมเก็บเงินที่ได้จากงานไว้เป็น ต้นทุนชีวิตตัวเองหลังจากเกณฑ์ทหารเสร็จ แม่ผมเขาว่างแผนให้ผมไว้ว่า ถ้าไม่ติดทหาร จะให้ผมบวช และเรียนเป็นช่างตัดผม หลังจากบวช ผมเอง ทำงานไม่เก่ง พูดตรงๆคือผมข่อนข้างที่จะเอาตัวรอดยาก เพราะส่วนตัวผมไม่ค่อยจะคบเพื่อน หรือคนที่รู้จักเลยเพราะสังคมที่ผมอยู่มันแย่มากๆ ผมไม่กล้าไปทำงานต่างจังหวัดใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพราะผมไม่เก่งอะไรเลย งานบ้านผมทำเป็นทุกอย่าง ผมไม่มีแฟน ไม่เคยจีบผู้หญิงเลย เพราะผมรู้ตัวเองดีว่า ผมไม่ใช่คนหล่อและรวย ด้วยความที่ว่าสังคมที่ผมอยู่เขามักจะสอนลูกสาวให้เรียนสูงๆ มีงานการดีๆ ผมเลยรู้สึกว่าผมไม่ควรไปคบกับลูกสาวเขาเลย
ผมอยากใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วๆไป มีครอบครัว มีงานดีๆ ได้ใช้ชีวิตตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ผมไม่มีโอกาสได้ทำเพราะทุกๆครั้งที่จะทำ มันมักจะเป็นแม่ และญาติๆ ไม่ค่อยจะเห็นด้วย ผมเลยสงสัยและคิดมาก มาตลอดว่าชีวิต ผมมันจะไปอยู่และไปจบที่ตรงไหน
ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไงให้ชีวิตตัวเองได้ดีกว่าที่เป็นอยู่ ขอบคุณทุกคำแนะนำและความคิดเห็นครับ