เรื่องนี้มาขอระบายค่ะ
ขอท้าวความก่อนนะคะ เราอยู่กับแม่ตั้งแต่เกิด ส่วนแฟนได้แค่ขึ้นชื่อว่าคบ แต่ไม่ได้ไปเที่ยว ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยในระยะเวลา 7 ปี เสาร์อาทิตย์ เราก็อยู่บ้านออกไม่ได้ กลัวแม่เป็นห่วงเลยเลือกที่จะปฏิเสททุกคนรวมแฟนด้วยว่าตัวเราเองนั้นไม่ว่าง แต่จริงๆแล้วเรานึกถึงความรู้สึกแม่ เพราะเขาไม่อยากให้ไปไหนกับใครถ้าจะไปต้องไปกับแม่เท่านั้น แฟนก็ไปไม่ได้ เพื่อนก็ไปไม่ได้ ทุกอย่างคือถ้าจะไปต้องไปกับครอบครัว ถ้าคุณเจอแม่นี้ทำไง ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยทำตามใจตัวเองเลยสักครั้งเราตามใจและเข้าใจแม่ตลอด เราให้แม่เป็นที่ 1 ในความรู้สึกเรา จนเราไม่นึกถึงความรู้สึกตัวเราเองเลยว่าลึกๆเราไม่มีความสุขเลยแม่สุขใจ แต่เราทุกใจมาก แต่เราก็พูดไม่ได้เพราะเราไม่อยากให้แม่เสียใจ แต่พอมาวันนึงเรากับแฟนมาคุยกันเรื่องที่คบกันมานาน ครอบครัวทั้ง 2 ฝ่ายก็รู้กันอยู่ว่าคบกัน แฟนเราชวนไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนเราอยากไปแต่ติดที่แม่ไม่ยอม พอเรากับมาคิดเรารู้สึกว่าเราอายุเท่านี้แล้ว แฟนคบมาก็นานแล้ว เราขอทำตามความรู้สึกสักครั้ง เราก็แหกกฏแม่โดยการเตรียมเสื้อผ้าแล้วบอกแม่ว่าจะไปเราทะเลอะกับแม่ใหญ่โตเลย แถมแม่สั่งในเลิกคบคนนี้ด้วยถ้าจะไป ตุณคิดว่าใครจะเสียใจเราคนกลาง รักทั้งคู่ เราผิดตรงไหนที่เกิดมาเราอยากเที่ยวสักครั้ง แม่บอกว่าถ้าอยากไปก็ไปกับครอบครัวบ้านมีเงินอยากไปก็ไปได้ ทำไมต้องไปกับเพื่อนหรือคนอื่น ครอบครัวเรามีก็ไปกับครอบครัวไม่ให้ไป หลังจากนั้นเราก็เงียบ พอถึงวันไปเราไปเลยบอกว่าจะไป ทะเลอะก่อนไปอีกเถียวเขาจนได้ไป พอเราได้ไป เรารายงานเข้าตลอดทาง เพื่อไม่ให้เขาเป็นห่วง ถ่ายรูปว่าเพื่อนๆเขาเป็นยังไง แม่ไม่อ่านไม่ตอบสักคำ เราเที่ยว 2 วัน 1 คืน ก็ถ่ายรูปรายงานตลอด พอวันกลับเราก็บอก พอหลัง6โมงไปเรายังไม่ถึงบ้าน แม่เราเปิดอ่านไลน์แล้วโทรมาด่าว่าทำไมยังไม่กลับบ้าน ทุกคนรู้ไหม เราถึงบ้าน 20.00น. ปลอดภัยทุกอย่าง แต่สิ่งที่กลับมาถึงบ้านได้ยินคือครั้งนี้เป็นครั้งเดียวแล้วจะไม่ได้ไปไหนกับใครอีกเลยนอกจากครอบครัว อยากไปไหนก็ไปกับครอบครัวเท่านั้น คือตอนนั้นเราแบบกลับมาแทนที่จะถามสนุกไหม ไม่มีแถมมาบอกด้วยว่าไม่ให้คบหรือแต่งงานกับคนนี้ คือเราเสียใจมาก เพราะตั้งแต่คบมาเราไม่เคยไปเที่ยวกับเขาเลยขแสักครั้งก็ไม่ได้หรอ ความรู้สึกระหว่างไปเที่ยวกับเพื่อน กับครอบครัวมันต่างกันมากนะเรามีความสุขคนละแบบ แม่จะให้ตัวเองมีความสุขที่ไปกับครอบครัวแต่มีความทุกข์ที่ไม่สามารถไปกับคนอื่นได้เราก็อยากเปิดหูเปิดตา อยากเข้าสังคมมากขึ้นมันผิดอะไรขนาดนั้น รู้ว่าแม่รักมาก เราก็รักแม่มาก ไปไหนมาไหนเรานึกถึงแม่ตลอด รายงานทุกเรื่องไม่ให้เขาเป็นห่วง แต่เขากับมองว่าเราและแฟนไม่ดี มีครอบครัวทำไมไม่ไป ..... เรื่องมันยาวมาก แต่เราย่อๆประมาณนี้คุณคิดว่าเราควรทำยังไง เราเริ่มเหนื่อนละนะทีไม่ได้ทำตามใจตัวเอง บางทีก็คิกว่าตัวเองจะเป็นโรคสึมเศร้าด้วยซ้ำ


ขอบอกก่อนว่า
-- ตอนนี้เราอายุ 27 ปี มกราคม 64 นี้ก็ 28 ปี เราทำงานแล้วเงินเดือนออกให้แม่ 5,000.- และบัญชีชื่อเราแต่แม่ถือบัญชีและเงินให้อีก 1,000.- ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต เราจ่าย ค่ากับข้าวเข้าบ้านหลังเลิกเงินเราซื้อ เรื่องกินแม่อยากกินเราซื้อให้ ต่อให้เงินไม่พอกินสิ้นเดือนก็ตาม ค่าอาคารสัตว์เลี้ยง ทุกวันนี้เรารับผิดชอบเรื่องในบ้านทั้งหมด เสาร์-อาทิตย์วันหยุดก็เก็บบ้าน
-- แม่เราอายุ 59 ปี ก.ย. 64 ก็จะ 60 ปี ไม่ได้ทำงานอยุ่บ้านเฉยๆจริงๆบ้านไม่เก้บ กินๆ นอนๆ
-- แฟนเราอายุ 28 ปี กรกฏา 64 จะอายุ 29 ปี มีงานทำ เงินเดือนออกจ่ายค่าน้ำไฟเน๊ตเอง ซื้อของเข้าบ้านเขาเอง ไม่เคยขอเงินพ่อแม่ แต่เข้าเป็นครอบครัวใหญ่เท่านั้น แม่มองว่าเขายังไม่โตเพราะยังอาศัยอยู่กับครอบครัว

***แม่เราบอกว่าถ้าอยากแต่งงานต้องให้แฟนเราเอาโฉนดทีดินที่เป็นชื่อแฟนเรามาให้แม่แล้วเราถึงจะได้แต่ง ถ้าไม่มีไม่ได้แต่ง เราเข้าใจว่าแม่ไม่อยากให้เราไปอยู่บ้านผู้ชาย แต่แม่ก็ไม่รู้ว่าบ้านผู้ชายเขาดีขนาดไหน ถึงยังไงเราแต่งเข้า เราก็ต้องช่วยกันหาเงินย้ายออกมาอยู่กันสองคนอยู่แล้วแต่แม่ไม่ยอม จะให้ผู้ชายเก็บคนเดียวแล้วแบบนี้จะสร้างอนาคตกันยังไงในเมื่อแม่ห้ามทุกอย่าง รู้ว่าห่วง หวง แต่ไม่เกินไปหรอ