ขาดกำลังใจ

ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากครงไหนดีนะคะ..
   แต่เราอะโดดเดี่ยวมากๆเลย ทั้งที่บ้านทั้งที่โรงเรียน ถ้าเกิดว่าเราเป็นคนไม่มีเพื่อนอยู่แล้ว หรือเป็นคนที่ปลีกตัวออกจากสังคมอยู่แล้ว เราจะไม่อะไรเลยค่ะ แต่ว่ามันเป็นเพราะเคยมี ครอบครัวที่อบอุ่นเราก็เคยมีค่ะ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว
เพื่อนสนิทก็เคยมี แต่กลายเป็นว่าไม่ใช่แค่ไม่มีเพื่อนสนิท แต่ไม่มีเพื่อนเลยคะ หลายคนที่อ่านคงคิดว่าเป็นเพราะตัวเรารึเปล่าใช่มั้ยคะ เราก็คิดอ
แบบนั้นค่ะ แต่ถ้าเราเล่าไปใช่ว่าใครจะเข้าใจใชมั้ยคะ เพื่อนในห้องเราน้อยค่ะ แบ่งกันเป็นกลุ่มๆอีก แล้วก็คนละสไตล์กันเลย ซึ่งเราอยู่กลุ่มเพื่อนที่ดูบ๊องๆเฮฮาค่ะ แต่มีเรื่องระหว่างกันในกลุ่ม แต่จะเป็นเราที่โดนทิ้งตลอด  เราเลยเลือกจะอยู่คนเดียวให้ได้ค่ะ เพราะชีวิตสุดท้ายเราก็ต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง เราหาเลี้ยงตัวเองไปด้วยเรัยนไปด้วย เพราะยังไงเราก็หาเลี้ยงตัวเอง มหาลัยคงหนักหน่วงน่าดูค่ะ เรานอนไม่หลับแบบจะ6โมงก็ไม่ง่วง คิดมากอยู่ตลอด ตอนนี้ไม่ได้ไปรร3วันอล้วค่ะ ไม่ได้ตั้งใจหยุดเลย  แต่เพราะน็อคแล้วก็หลับไป ตื่นมาก็จะเย็นแล้วค่ะ รู้สึกท้อรู้สึกไม่ได้เรื่อง ขอกำลังใจหน่อยได้มั้ยคะ