สวัสดีค่ะ เราเป็นนร. ชั้นม.3 ผลการเรียนไม่เคยต่ำกว่า3.9ค่ะ จากอำเภอหนึ่งใน จ.สุรินทร์ค่ะ วันนี้เราอยากจะมาระบายค่ะ ตอนนี้เรากำลังเครียดเรื่องเรียนต่อ เราอยากจะไปเรียนที่โรงเรียนในตัวจังหวัด เพื่อที่จะทำตามความฝันตัวเองคือจบไปอยากเป็นล่าม ซึ่งโรงเรียนที่เราเรียนในขณะนี้ไม่มีแผนการเรียนศิลป์ญี่ปุ่นค่ะ เราไปขอพ่อแม่ว่าเราอยากไปจริงๆ ถ้าเราไปเรียนที่นั่นโอกาสที่เราจะติดมหาลัยมันก็มีมากกว่าที่นี่มากๆ เพราะที่นี่หลายๆอย่างมันไม่พร้อม แม่ก็บอกว่าขอคิดดูก่อน เราก็ให้เวลาค่ะ ผ่านไปเกือบ4วัน เราไปขอคำตอบกับแม่ค่ะ แม่บอกว่าไม่อยากให้เราไป (อันนี้เราก็เข้าใจค่ะ เพราะเราต้องนอนหอ มันไกลบ้าน) แม่ก็บอกอีกว่ายังไงมหาลัยก็ต้องไปอยู่แล้ว จะรีบทำไม แม่บอกอะไรก็ทำตามสิ (น้ำเสียงเชิงตะคอก) พอได้ยินอย่างนี้เราก็ขวัญเสียเลยค่ะ อยู่ๆก็น้ำตาไหลออกมา กลั้นยังไงก็ไม่อยู่ แม่เห็นก็มาเช็ดน้ำตาให้ แต่ทำอย่างนั้นน้ำตาก็ยิ่งไหลไม่หยุด แล้วแม่ก็พูดว่าจะร้องไห้ทำไม โตแล้ว อย่ามาร้อง อายคนอื่นเขา (ตอนนั้นเราเดินตลาดนัดกันอยู่ค่ะ) เราเสียใจมากจนกลั้นน้ำตาอีกรอบแทบไม่ไหวเลยปล่อยโฮกลางตลาดไปเลยค่ะ
เราควรทำยังไงดีคะ ตอนนี้มองหน้ากันไม่ติดแล้ว เราอยากให้เค้าเข้าใจความฝันของเราหน่อย ปลอบเราหน่อย ให้โอกาสเราหน่อย ถ้าเราสอบได้ค่อยไป ถ้าไม่ได้เราจะไม่เสียใจเลย แต่เขาดันไม่ให้โอกาสเราเลย เสียใจมากเลยค่ะ สุดท้ายนี้ขอบคุณที่เข้ามาอ่านอะไรบ้าๆแบบนี้นะคะ 🥲🙏🏻