ขอเท้าความถึงเหตุผลที่ผมเป็นโรคซึมเศร้าก่อนนะครับ
ผมเป็นคนเฟรนลี่ชอบช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อย เพื่อนมีปัญหาก็รับฟังแล้วก็ให้คำแนะนำไป ทำมาตลอดตั้งแต่อยู่ ม.ต้น จนตอนนี้อยู่ ม.6
แรกๆมันก็ไม่เป็นอะไร แต่ช่วงนั้นที่บ้านมีปัญหาเรื่องการเงิน เรื่องพวกเล่นหวย เล่นแชร์ กู้เงิน ผมนั่งฟังแม่ที่นั่งคุยกับคนพวกนั้น ผมเก็บเอาไปคิดจนเครียด
สุดท้ายมันก็ระเบิดออกมา ถึงขั้นที่อยากจะฆ่าตัวตาย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมรู้สึกแย่ที่สุด ผมหยุดเรียนเพื่อไปหาหมอ หยุดเพื่อปรับอารมณ์และจิตใจตัวเองให้เข้าที่เพราะผมเป็นพวกที่แคร์คนรอบข้าง
หลังจากที่ผมกลับมาเรียน อาจารย์ก็เรียกผมไปคุย อาจารย์บอกว่าอาจารย์เข้าใจ ถามว่าผมเครียดเรื่องอะไร ผมก็ตอบไปว่าเรื่องครอบครัวมีปัญหาด้านการเงิน อาจารย์ก็บอก มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่ต้องมาเครียด หน้าที่เธอคือเรียนส่วนเรื่องของผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการ ผมก็รับฟังแต่มันก็ใช่ว่าเรื่องพวกนั้นจะหายไปเลย
อาการของผมยังขึ้นๆลงๆมาตลอด พวกอาจารย์ก็พยายามช่วย จนมาถึงเมื่อไม่นานมานี้ ผมหยุดเรียนไป2 วันเพื่อไปหาหมอแล้วก็ปรับอารมณ์ตัวเอง ผมมาเล่นปกติ นั่งหน้าคุยเล่นกับเพื่อนเพราะอาจารย์ไม่สอน อาจารย์ก็ถาม หยุดไปทำอะไรมา ผมก็บอกว่าไปหาหมอแล้วก็ปรับอะไรๆให้เข้าที่ อาจารย์ก็เตือนเรื่องเวลาเรียนไม่พอ ผมก็รับฟัง เพราะเขาเป็นอาจารย์ประจำชั้น เขาเป็นคนช่วยผมมาตลอด
เพื่อนผมมันก็ถาม "สรุปที่หยุดไปนี้คือซึมใช่ไหม" ผมก็ตอบว่า เออ แต่จู่ๆอาจารย์เขาก็พูดขึ้นมาว่า มันไม่ได้เป็นห่าอะไรหรอก
ตรงนั้นไม่มีคนอื่นมีแค่ผมกับเพื่อนอาจารย์พูดกับผมแน่นอน ผมไม่ได้จะบอกว่าอาจารย์พูดอย่างงั้นไม่ได้ แต่ผมขอร้องละ ว่า อย่าพูดให้ผมได้ยินเลย อาจารย์จะไปด่าว่าผมลับหลังหรืออะไรผมก็ไม่ว่า อาจารย์อยู่กับผมมา6ปี อาจารย์รู้ดีว่าผมเป็นคนแคร์กับคำคนอื่นแค่ไหน อาจารย์อาจจะเผลอพูดแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมอยากจะให้รู้ว่า แค่คำพูดคำเดียวของอาจารย์น่ะ มันอาจจะทำให้เด็กคนนึงคิดจะตายได้เลยนะ
ผมเป็นพวกที่ชอบเก็บปัญหาไว้คนเดียว ไม่ค่อยอยากจะปรึกษาใคร เพราะปรึกษาที่ไรก็จะได้แบบ อย่าคิดมาก พยายามมากพอแล้ว กูอยู่ข้างนะเว้ย ผมจำได้อยู่ครั้งนึง
ผมมีปัญหาด้านสุขภาพบ่อย ทั้งร่างกายและจิต วันนั้นผมอยากจะไปหาหมอ เพราะผมปวดหัวข้างเดียวอยู่บ่อยครั้งเลยคิดว่าน่าจะเป็นไมเกรน ผมขอแม่หยุดแล้วจะไปหาหมอ แต่แม่ผมกลับบอกว่า แค่นี้อย่ามาทำเป็นสำออย
คือ ผมอยากรู้ว่า ผมจะป่วยไม่ได้เลยหรอ ผมจะอ่อนแอไม่ได้เลยหรอ ผมต้องปั้นหน้ายิ้มแล้วบอกว่า ผมไม่เป็นไร ทั้งๆที่ข้างในมันพังทลายไปหมด ผมเข้าใจว่ามีคนหวังกับผมไว้เยอะ เพราะผมเป็นลูกชายคนเดียว แต่ความหวังนั้นละที่ทำผมมาอยู่ตรงนี้
เรื่องที่ผมอยากระบายก็มีแค่นี้ละครับ
ไม่เข้าใจโรคซึมเศร้า? (ระบาย)
ผมเป็นคนเฟรนลี่ชอบช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อย เพื่อนมีปัญหาก็รับฟังแล้วก็ให้คำแนะนำไป ทำมาตลอดตั้งแต่อยู่ ม.ต้น จนตอนนี้อยู่ ม.6
แรกๆมันก็ไม่เป็นอะไร แต่ช่วงนั้นที่บ้านมีปัญหาเรื่องการเงิน เรื่องพวกเล่นหวย เล่นแชร์ กู้เงิน ผมนั่งฟังแม่ที่นั่งคุยกับคนพวกนั้น ผมเก็บเอาไปคิดจนเครียด
สุดท้ายมันก็ระเบิดออกมา ถึงขั้นที่อยากจะฆ่าตัวตาย ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมรู้สึกแย่ที่สุด ผมหยุดเรียนเพื่อไปหาหมอ หยุดเพื่อปรับอารมณ์และจิตใจตัวเองให้เข้าที่เพราะผมเป็นพวกที่แคร์คนรอบข้าง
หลังจากที่ผมกลับมาเรียน อาจารย์ก็เรียกผมไปคุย อาจารย์บอกว่าอาจารย์เข้าใจ ถามว่าผมเครียดเรื่องอะไร ผมก็ตอบไปว่าเรื่องครอบครัวมีปัญหาด้านการเงิน อาจารย์ก็บอก มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่ต้องมาเครียด หน้าที่เธอคือเรียนส่วนเรื่องของผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการ ผมก็รับฟังแต่มันก็ใช่ว่าเรื่องพวกนั้นจะหายไปเลย
อาการของผมยังขึ้นๆลงๆมาตลอด พวกอาจารย์ก็พยายามช่วย จนมาถึงเมื่อไม่นานมานี้ ผมหยุดเรียนไป2 วันเพื่อไปหาหมอแล้วก็ปรับอารมณ์ตัวเอง ผมมาเล่นปกติ นั่งหน้าคุยเล่นกับเพื่อนเพราะอาจารย์ไม่สอน อาจารย์ก็ถาม หยุดไปทำอะไรมา ผมก็บอกว่าไปหาหมอแล้วก็ปรับอะไรๆให้เข้าที่ อาจารย์ก็เตือนเรื่องเวลาเรียนไม่พอ ผมก็รับฟัง เพราะเขาเป็นอาจารย์ประจำชั้น เขาเป็นคนช่วยผมมาตลอด
เพื่อนผมมันก็ถาม "สรุปที่หยุดไปนี้คือซึมใช่ไหม" ผมก็ตอบว่า เออ แต่จู่ๆอาจารย์เขาก็พูดขึ้นมาว่า มันไม่ได้เป็นห่าอะไรหรอก
ตรงนั้นไม่มีคนอื่นมีแค่ผมกับเพื่อนอาจารย์พูดกับผมแน่นอน ผมไม่ได้จะบอกว่าอาจารย์พูดอย่างงั้นไม่ได้ แต่ผมขอร้องละ ว่า อย่าพูดให้ผมได้ยินเลย อาจารย์จะไปด่าว่าผมลับหลังหรืออะไรผมก็ไม่ว่า อาจารย์อยู่กับผมมา6ปี อาจารย์รู้ดีว่าผมเป็นคนแคร์กับคำคนอื่นแค่ไหน อาจารย์อาจจะเผลอพูดแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมอยากจะให้รู้ว่า แค่คำพูดคำเดียวของอาจารย์น่ะ มันอาจจะทำให้เด็กคนนึงคิดจะตายได้เลยนะ
ผมเป็นพวกที่ชอบเก็บปัญหาไว้คนเดียว ไม่ค่อยอยากจะปรึกษาใคร เพราะปรึกษาที่ไรก็จะได้แบบ อย่าคิดมาก พยายามมากพอแล้ว กูอยู่ข้างนะเว้ย ผมจำได้อยู่ครั้งนึง
ผมมีปัญหาด้านสุขภาพบ่อย ทั้งร่างกายและจิต วันนั้นผมอยากจะไปหาหมอ เพราะผมปวดหัวข้างเดียวอยู่บ่อยครั้งเลยคิดว่าน่าจะเป็นไมเกรน ผมขอแม่หยุดแล้วจะไปหาหมอ แต่แม่ผมกลับบอกว่า แค่นี้อย่ามาทำเป็นสำออย
คือ ผมอยากรู้ว่า ผมจะป่วยไม่ได้เลยหรอ ผมจะอ่อนแอไม่ได้เลยหรอ ผมต้องปั้นหน้ายิ้มแล้วบอกว่า ผมไม่เป็นไร ทั้งๆที่ข้างในมันพังทลายไปหมด ผมเข้าใจว่ามีคนหวังกับผมไว้เยอะ เพราะผมเป็นลูกชายคนเดียว แต่ความหวังนั้นละที่ทำผมมาอยู่ตรงนี้
เรื่องที่ผมอยากระบายก็มีแค่นี้ละครับ