ทุกคน ตอนนี้เรามาอยู่ในจุดที่ว่า มันแย่ไปกว่าเดิม วันนี้เราโทรไปขอตังแม่ เพื่อมาซื้อสมุดเรียน เรื่องนี้เราเคยเกริ่นก่อนหน้าเปิดเรียนด้วย ว่าอาจจะต้องซื้อสมุดใหม่นะ มันไม่พอ เตรียมตังไว้บาง
ตอนแรกเราโทรหาน้องก่อน เราไม่อยากโทรหาเขา แต่น้องบอกให้โทรหาแม่ เพราะเขาบอกมาอีกที
เราก็โทรไป เราบอกเราขอแค่500 เพราะเราไม่รู้ว่าทาง รร จะแยกขายไหม หรือขายเป็นชุดเพราะ รร เปิดเรียนวันแรก
แม่ก็บอกว่า ตังแม่ยังไม่ออกเลย
ในใจเราก็คิดนะ ว่าถ้าไม่ลำบากจริงๆ จะไม่โทรมาขอเลย แต่เราก็พูดไปว่า แต่หนูบอกแม่ไปก่อนหน้านั้นแล้วนะ
เขาก็บอกงั้นให้น้องเข้ามาเอา เราก็อืมโอเค เหมือนการขอครั้งนี้เขาจะแอบแฟนใหม่ให้ แต่เราแค่รู้สึก
และด้วยขอความถัดมา เอ่ยปากถามว่า จะไม่ขอโทรแม่เลยหรอ เราก็เลยบอกไปว่า หนูไม่ได้ผิด เขาบอกว่าเราอะ ไม่เข้าใจเข้าบ้างเลย เอาแต่ใจตัวเอง ในตรงนี้เรายอมรับว่าบางครั้งเราเอาใจแต่ แต่คราวนี้เราไม่ได้ผิด เราอดทนมาตลอด เมื่อเราไม่ไหว เราถึงจะพูด แต่การพูดออกมาครั้งนี้ มันทำให้เราดูเป็นคนเอาแต่ใจไปเลย เราร้องไห้ออกมาเลยตอนนั้น ทั้งๆที่กำลังยืนอยู่ข้างถนน คนก็เยอะ
เราเลยบอก ใช่ หนูมันผิดมาตลอด เอาแต่ใจมาตลอด แม่ไม่เคยผิดเลย
แม่บอกจะมา3ทุ่ม แต่แม่มา4ทุ่มกว่า
บางครั้งที่แม่บอกจะกลับบ้าน มันก็ชั่วโมงกว่าทุกครั้งทั้งๆที่มันใช้เวลาเพียง15นาที ถึงแม้รถจะติด
แม่ไม่เคยผิดเลย บางครั้งที่แม่กลับบ้านดึก น้องมันต้องมาคอยรอเปิดประตูให้แม่หรอ เขาก็ย้อนกลับมาว่าเรื่องนี้แม่คุยกับน้องแล้ว แน่นอนสิน้องมันก็ต้องยอม ทุกครั้งที่มี ปห แม่ก็ไล่น้องว่า ไปอยู่กับพ่อเลย
ละเขาก็บางอีกว่าที่ทำไปอะ คิดบางสิ ทำเพื่อใคร (เขาหมายถึงทำงาน)
เราเลยพูดออกไปว่า งั้นหนูไม่เรียนก็ได้ เพราะค่าใช้จ่ายของเรามันเยอะ หนูจะออกมาทำงานก็ได้ เราว่างี้ เขาก็บอกทำไมพูดงี้ คิดบ้างไหมว่าจะรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนั้นเราก็คิดนะ เขาทำให้เราทุกอย่าง แต่เขาเคยถามเราไหมว่าเราต้องการหรือเปล่า เขาเคยเข้าใจความรู้สึกเราจริงๆบางไหม เขาบอกเขาเข้าใจเราทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยคิดเลย ว่าเราต้องมีภาระทั้งสองบ้าน เขาพยายามหาให้ก็จริง แต่เขาถาโถมมาที่เราคนเดียวเลย เขาไม่เคยถามเราสักครั้งเลย ว่ารู้สึกอย่างไร ตั้งแต่ที่เราทำงานตั้งแต่ประถมยันอายุ16 เขาแถมไม่เคยถามเราสักครั้งเลยว่าเหนื่อยไหม ช่วงเวลาที่ทำงาน เราโคตรเสียดายชีวิตวัยเด็กเลย ที่เราไม่ได้มีเหมือนคนอื่น แต่มันก็แลกที่ทำให้ได้รู้สึกว่าโตขึ้น ช่วงเวลาตอนนั้น เราไม่เคยเดือดร้อนการเงินแม่เลย บางครั้งเราให้ด้วยซ้ำ ขอเพียงเขาจ่ายค่าเทอมให้ แต่พอมาตอนนี้ เราอยากกลับไปมีชีวิตที่เหมือนคนอื่น
กลับต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้ เราต้องมาเจอปัญหา ที่แม่ไม่มีเงินให้ไป รร แต่เราก็ไม่อยากจะเอ่ยปากขอเลยถ้าไม่จำเป็น เราใช้ทุกบาทให้คุ้มค่าที่สุด
หากถามถึงพ่อ พ่อเราเขามีค่าใช่จ่ายมากมาย ในฝ่ายบ้านพ่อนั้น มีพ่อเราที่ทำงานอยู่คนเดียว รายได้บางครั้งก็มี บางครั้งก็ไม่มี ในฝ่ายบ้านพ่อเราอยู่กัน3คน เรา พ่อ ย่า พ่อต้องจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบ้าน ค่าอาหารการกินในบ้าน แต่ตอนนี้เรามาถึงจุดที่ว่า ใช้ชีวิตพอประทังวัน ข้าวจะหมดวันไหนก็ไม่รู้ สิ้นเดือนก็เครียดเรื่องบ้าน พ่อเราเขาก็พยายามหาเงินทุกอย่าง แต่พ่อไม่เคยคาดหวังเรามากเลย เชาขอเพียงแค่ให้ลูกได้รับ ปรญ สักคน
เราอยากเป็นคนนั้นนะ แต่ตอนนี้ เราบอกตรงๆว่าเราไม่ไหวแล้ว เราอยากลาออก อยากออกมาทำงาน มันดูเหมือนเป็นความคิดชั่ววูบ แต่เราคิดมานานแล้ว คิดมาตลอด คิดแล้วคิดอีก มันคงดี หากเรายอมให้น้องได้เป็นฝ่ายเรียน เราเหนื่อย เราบอกตรงๆ เราเหนื่อยมาก
แต่เราเก็บไว้คนเดียวมาตลอด บางครั้งก็ทำได้แค่ร้องไห้และหวังว่าพรุ่งนี้จะดีขึ้นเสมอ หรือเป็นไปได้ก็อยากจะหลับยาวไปเลย เราอยากเป็นคนที่เห็นแก่ตัวบ้าง แต่เราทำไม่ได้เลย เพราะยังมีพ่อ มีย่า ที่รอเราอยู่ เราไม่ไหว เราก็ทำได้แค่สู้ แต่บอกตรงๆตอนนี้หมดไฟในการเรียนแล้ว เมื่อมาเจอ ปห นี้ เราจะไปต่อยังไงดี
ทำไงต่อ😥 (เชื่อม กท. ล่าสุดเล็กน้อย)
ตอนแรกเราโทรหาน้องก่อน เราไม่อยากโทรหาเขา แต่น้องบอกให้โทรหาแม่ เพราะเขาบอกมาอีกที
เราก็โทรไป เราบอกเราขอแค่500 เพราะเราไม่รู้ว่าทาง รร จะแยกขายไหม หรือขายเป็นชุดเพราะ รร เปิดเรียนวันแรก
แม่ก็บอกว่า ตังแม่ยังไม่ออกเลย
ในใจเราก็คิดนะ ว่าถ้าไม่ลำบากจริงๆ จะไม่โทรมาขอเลย แต่เราก็พูดไปว่า แต่หนูบอกแม่ไปก่อนหน้านั้นแล้วนะ
เขาก็บอกงั้นให้น้องเข้ามาเอา เราก็อืมโอเค เหมือนการขอครั้งนี้เขาจะแอบแฟนใหม่ให้ แต่เราแค่รู้สึก
และด้วยขอความถัดมา เอ่ยปากถามว่า จะไม่ขอโทรแม่เลยหรอ เราก็เลยบอกไปว่า หนูไม่ได้ผิด เขาบอกว่าเราอะ ไม่เข้าใจเข้าบ้างเลย เอาแต่ใจตัวเอง ในตรงนี้เรายอมรับว่าบางครั้งเราเอาใจแต่ แต่คราวนี้เราไม่ได้ผิด เราอดทนมาตลอด เมื่อเราไม่ไหว เราถึงจะพูด แต่การพูดออกมาครั้งนี้ มันทำให้เราดูเป็นคนเอาแต่ใจไปเลย เราร้องไห้ออกมาเลยตอนนั้น ทั้งๆที่กำลังยืนอยู่ข้างถนน คนก็เยอะ
เราเลยบอก ใช่ หนูมันผิดมาตลอด เอาแต่ใจมาตลอด แม่ไม่เคยผิดเลย
แม่บอกจะมา3ทุ่ม แต่แม่มา4ทุ่มกว่า
บางครั้งที่แม่บอกจะกลับบ้าน มันก็ชั่วโมงกว่าทุกครั้งทั้งๆที่มันใช้เวลาเพียง15นาที ถึงแม้รถจะติด
แม่ไม่เคยผิดเลย บางครั้งที่แม่กลับบ้านดึก น้องมันต้องมาคอยรอเปิดประตูให้แม่หรอ เขาก็ย้อนกลับมาว่าเรื่องนี้แม่คุยกับน้องแล้ว แน่นอนสิน้องมันก็ต้องยอม ทุกครั้งที่มี ปห แม่ก็ไล่น้องว่า ไปอยู่กับพ่อเลย
ละเขาก็บางอีกว่าที่ทำไปอะ คิดบางสิ ทำเพื่อใคร (เขาหมายถึงทำงาน)
เราเลยพูดออกไปว่า งั้นหนูไม่เรียนก็ได้ เพราะค่าใช้จ่ายของเรามันเยอะ หนูจะออกมาทำงานก็ได้ เราว่างี้ เขาก็บอกทำไมพูดงี้ คิดบ้างไหมว่าจะรู้สึกอย่างไร แต่ตอนนั้นเราก็คิดนะ เขาทำให้เราทุกอย่าง แต่เขาเคยถามเราไหมว่าเราต้องการหรือเปล่า เขาเคยเข้าใจความรู้สึกเราจริงๆบางไหม เขาบอกเขาเข้าใจเราทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยคิดเลย ว่าเราต้องมีภาระทั้งสองบ้าน เขาพยายามหาให้ก็จริง แต่เขาถาโถมมาที่เราคนเดียวเลย เขาไม่เคยถามเราสักครั้งเลย ว่ารู้สึกอย่างไร ตั้งแต่ที่เราทำงานตั้งแต่ประถมยันอายุ16 เขาแถมไม่เคยถามเราสักครั้งเลยว่าเหนื่อยไหม ช่วงเวลาที่ทำงาน เราโคตรเสียดายชีวิตวัยเด็กเลย ที่เราไม่ได้มีเหมือนคนอื่น แต่มันก็แลกที่ทำให้ได้รู้สึกว่าโตขึ้น ช่วงเวลาตอนนั้น เราไม่เคยเดือดร้อนการเงินแม่เลย บางครั้งเราให้ด้วยซ้ำ ขอเพียงเขาจ่ายค่าเทอมให้ แต่พอมาตอนนี้ เราอยากกลับไปมีชีวิตที่เหมือนคนอื่น
กลับต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้ เราต้องมาเจอปัญหา ที่แม่ไม่มีเงินให้ไป รร แต่เราก็ไม่อยากจะเอ่ยปากขอเลยถ้าไม่จำเป็น เราใช้ทุกบาทให้คุ้มค่าที่สุด
หากถามถึงพ่อ พ่อเราเขามีค่าใช่จ่ายมากมาย ในฝ่ายบ้านพ่อนั้น มีพ่อเราที่ทำงานอยู่คนเดียว รายได้บางครั้งก็มี บางครั้งก็ไม่มี ในฝ่ายบ้านพ่อเราอยู่กัน3คน เรา พ่อ ย่า พ่อต้องจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบ้าน ค่าอาหารการกินในบ้าน แต่ตอนนี้เรามาถึงจุดที่ว่า ใช้ชีวิตพอประทังวัน ข้าวจะหมดวันไหนก็ไม่รู้ สิ้นเดือนก็เครียดเรื่องบ้าน พ่อเราเขาก็พยายามหาเงินทุกอย่าง แต่พ่อไม่เคยคาดหวังเรามากเลย เชาขอเพียงแค่ให้ลูกได้รับ ปรญ สักคน
เราอยากเป็นคนนั้นนะ แต่ตอนนี้ เราบอกตรงๆว่าเราไม่ไหวแล้ว เราอยากลาออก อยากออกมาทำงาน มันดูเหมือนเป็นความคิดชั่ววูบ แต่เราคิดมานานแล้ว คิดมาตลอด คิดแล้วคิดอีก มันคงดี หากเรายอมให้น้องได้เป็นฝ่ายเรียน เราเหนื่อย เราบอกตรงๆ เราเหนื่อยมาก
แต่เราเก็บไว้คนเดียวมาตลอด บางครั้งก็ทำได้แค่ร้องไห้และหวังว่าพรุ่งนี้จะดีขึ้นเสมอ หรือเป็นไปได้ก็อยากจะหลับยาวไปเลย เราอยากเป็นคนที่เห็นแก่ตัวบ้าง แต่เราทำไม่ได้เลย เพราะยังมีพ่อ มีย่า ที่รอเราอยู่ เราไม่ไหว เราก็ทำได้แค่สู้ แต่บอกตรงๆตอนนี้หมดไฟในการเรียนแล้ว เมื่อมาเจอ ปห นี้ เราจะไปต่อยังไงดี