เด็กนักเรียนใส่ชุด private เพื่อลดความเหลื่อมล้ำ

พวกนักเรียนรวยในเมืองอยากจะแต่งอะไรไม่มีใครว่า จะใส่ชุดนอนชุดเที่ยวเดือนเดียวไม่ซ้ำกันก็ยังทำได้ เพราะเขาซื้อของใหม่ทุกเดิอน

แต่นักเรียนบ้านนอกตามตำบลตามอำเภอมีชุดนักเรียนแค่สองสามชุดต้องซักเกือบทุกวัน รองเท้ามีอยู่คู่เดียวใส่จนนิ้วโผล่

ถ้าโรงเรียนให้ใส่ชุดตามใจฉันคุณลองคิดดูคนไม่มีเงินจะกล้าใส่ชุดเดิมๆไปร่วมกลุ่มกับเพื่อนได้หรือ

ได้เด็กที่บอกว่ามีแค่คนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่จะบูลลี่เพื่อน แต่หารู้ไหมว่าถ้าเขาไม่มีเงินจะหาชุดใหม่ๆเขาจะกล้าไปเข้ากลุ่มกับเพื่อนไหม

สุดท้ายคนที่ไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ ก็ต้องเฉดหัวตัวเองออกจากกลุ่มไป

เด็กๆที่เรียกร้องอยากใส่ชุดอิสระไปโรงเรียน พวกคุณคิดไหมว่าเพื่อนๆของพวกคุณอีกหลายแสนคนเขาต้องเดือดร้อนแค่ไหน

ข้อเรียกร้องบอกว่าใครจะใส่ไม่ใส่ก็ไม่บังคับ แต่สิ่งที่เรียกร้องมันคือการกีดกันเพื่อนบางคนออกจากสังคมของพวกคุณ

นักเรียนตามต่างจังหวัดแค่โรงเรียนให้ไปออกค่ายไปมัศนศึกษา

พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ที่ดูแลต้องไปยิบยืมเงินคนข้างบ้านเพื่อให้ ลูก หลาน ได้ไปอบรมศึกษา(ตามที่โรงเรียนบังคับ)