ไม่รู้เราถามถูกห้องรึเปล่า เพราะพึ่งสมัครใหม่เลย เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรก ผิดพลาดยังไงขออภัยนะคะ

ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเข้ามหาลัยมาได้ปีกว่าแล้ว(ปี2 เทอม1) เรารู้สึกเบื่อและเนือยกับชีวิตมากเลยค่ะ รู้สึกตั้งแต่ขึ้นมหาลัยเลยว่าตัวเองดูไม่ค่อยมีเอเนอจี้ที่จะทำอะไรเลย เช่น
- เรื่องเรียน เราเรียนคณะสายสังคม ม.รัฐแห่งหนึ่ง ความรู้สึกของการเรียนมหาลัยคือเหมือนเรียนไปเรื่อยๆ เกรดกลางๆ(2.9-3นิดๆ) มีความรู้สึกไม่อยากไปมหาลัยค่อนข้างบ่อย ฟิลประมาณตื่นมาแล้วพอคิดว่าต้องเดินทางไปเรียนด้วยการรอรถโดยสารที่ชอบมาช้า ฝ่ารถติด อะไรต่างๆเพื่อไปเรียนแค่2-3ชม.ต่อวัน มันเลยทำให้การอยากไปเรียนของเราลดลงไปทีละนิดๆ ฝืนทนมาจนถึงปี2ได้แต่ก็เหมือนสะสมความอึดอัดมาเรื่อยๆ อ่านหนังสือก็ไม่ค่อยเข้าหัวเพราะบางทีก็มีความเครียดมาปะปน(ซึ่งเครียดอะไรก็ไม่รู้) แล้วเอาจริงๆคณะที่เรียนอยู่ตอนนี้ก็เหมือนเรียนๆไปเรื่อยๆให้จบแล้วก็แค่ไปหางานทำเลี้ยงตัวเองให้ได้ ก็เหมือนวนลูปอีก ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆงั้นๆ เพราะเราหาตัวเองไม่ได้เลยค่ะว่าชอบอะไร ให้ตอบมาเป็นชื่อคณะก็คือตอบไม่ได้ อยากทำอาชีพอะไรก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตมันเลยจืดชืดจนน่าเบื่อไปหมด อยากลองgap yearอยู่นะ แต่ที่บ้านไม่ได้ฐานะดีอะไร พ่อแม่ก็อยากส่งให้เรียนจบเร็วๆด้วย เพราะเรามีน้องที่ยังอายุน้อยอีกด้วย
- เรื่องเพื่อน เพื่อนๆหลายคนก็อยู่หอกันบ้าง บ้านใกล้บ้าง พวกมันก็จะเจอกันบ่อย ไปอ่านหนังสือด้วยกันบ่อย เที่ยวหรือกินข้าวกันบ่อย เราที่อยู่ไกลก็ไปไม่ค่อยได้จนหลังๆเพื่อนเลยไม่ค่อยชวน ก็แอบเฟลนิดๆนะที่ตัวเองไปลำบาก นั่งรถไปกลับก็2-3ชม.เพื่อแค่กินข้าวหรือเที่ยวนิดๆหน่อยๆมันก็ไม่ค่อยคุ้ม ความสนิทมันก็ทยอยลดลงไปด้วย อยู่ด้วยกันที่มหาลัยบางทีเพื่อนก็คุยกันเรื่องที่เราไม่รู้ เป็นส่วนเกินไปเลย55555 มันทำให้อยากกลับไปช่วงมัธยมมากๆเลย คิดถึงเพื่อนมัธยมที่สามารถคุยได้ทุกเรื่อง นัดเจอกันง่ายเพราะยังอยู่ละแวกเดียวกัน แต่ทุกคนก็มีทางของตัวเอง เวลาเลยไม่ค่อยตรงกัน
- เรื่องครอบครัว ตามข้างต้น พ่อแม่เค้าอยากให้เรียนจบเร็วๆ แล้วออกไปหางานทำส่งเสียตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่เชิงถีบหัวส่งนะ55555 เค้าก็ประมาณว่าเรียนจบตรีแล้ว ออกไปใช้ชีวิตเองได้แล้ว พ่อไม่ได้ให้เงินค่าขนมแล้วไรงี้ เราก็เข้าใจเค้า เพราะเราก็แอบอยากหลุดพ้นจากการเรียนไปเหมือนกัน บ้านเราฐานะกลางๆ ไม่ได้ขัดสนอะไร แต่ก็ไม่ได้อู้ฟู่ขนาดจะใช้เงินยังไงก็ได้ เพราะอีกไม่กี่ปีพ่อก็จะเกษียณแล้วด้วย คงไม่ได้มีเงินเดือนแน่นอนเหมือนแต่ก่อนไรงี้ มันก็เลยเป็นการกดดันเรานิดนึงด้วยว่าต้องเรียนให้ดี หางานทำให้ได้เพื่อเลี้ยงตัวเองให้ได้(พ่อบอกว่าเลี้ยงตัวเองก็พอ ไม่ต้องมาส่งเงินให้ที่บ้าน)

กลายเป็นว่าชีวิตตอนนี้มันมีหลากหลายอารมณ์มาก เครียด เบื่อ เนือย เศร้า ก็คือเหมือนเทียบสัดส่วนได้ประมาณว่า ความสุข30:ความทุกข์70 ประมาณนี้ อาจจะด้วยหาเป้าหมายในชีวิตแบบใหญ่ๆไม่ได้(เช่นอยากทำงานอะไร) รู้สึกแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้ใช้ชีวิตไปได้เรื่อยๆก็พอ

ปล.ยาวหน่อยนะคะ จริงๆเหมือนระบายมากกว่า ทุกคนมีคำแนะนำยังไงบ้างคะ
ปล.2 ติได้แต่อย่าแรงเลยนะคะ เห็นหลายกระทู้ตอบกันแรงมากเลย;-;